O Primeiro de Maio é o Día Internacional da Clase Traballadora. Galiza, como pobo obreiro que é, conmemora esta data como unha xornada de loita e reivindicación dos nosos dereitos. Cómpre, antes de situar a xornada de hoxe no marco das circunstancias actuais, lembrar as orixes desta data.
É tempo de revolta no agro galego. A situación achégase cada vez máis á insostibilidade e comeza a ser crítica no sector leiteiro. As promesas de revitalización do rural feitas polo Goberno Galego levan o mesmo camiño que comezara a Xunta de Fraga: a desaparición. Esta mañá Compostela acolleu unha contundente manifestación que deixa ben ás claras que o agro galego non vai aceptar máis pasividade e políticas exterminadoras dos gobernantes. O que está en xogo é o futuro.
Mestres e alumnos ensinaron onte nas rúas de Compostela o seu rexeitamento ás políticas que se pretenden levar a cabo e que lles afectan directamente. Os mestres saíron para oporse ao novo decreto de Bacharelato que prepara a Xunta e os alumnos para rexeitar a imparábel suba de taxas.
Esta fin de semana voltabamos ter coñecementos de dous atentados ecolóxicos graves contra as augas do noso país. Lembrabamos imaxes pasadas co fuel ennegrecendo as nosas praias, pero desta vez as imaxes tiñamos que localizalas no interior, en dous dos principais ríos do noso país: o Miño e o Ulla.
O mes de abril está cheo de datas a conmemorar no almanaque galego. Vennos á mente o día 25, no que lembramos a Revoluçao dos Cravos coa que o pobo portugués se desfacía da Ditadura de Salazar. Esta é unha data que vemos moito máis próxima ca outras impostas dende os alamanaques coloniais españois. Mais neste mes da primavera en Galiza temos que lembrarnos tamén da primeira revolta significativa coa reclamación da nosa identidade diferenciada por bandeira. En 1846 tiña lugar o levantemento contra o Goberno Español, que xa daquela facía bo uso da represión para respostar con mortos aos anceios galegos de liberdade: os Mártires de Carral.
Recollemos hoxe as palabras do Anxo Bérres que dende a súa óptica dalle unha outravolta ao punto de vista que nos apresentan dende o sistema para analizar a realidade mundial.
Pasaban 20 minutos da medianoite do 25 de abril de 1974. En Radio Renascença soaba Grândola, vila morena. Era o sinal para que as tropas máis afastadas de Lisboa comezaran o avanzo cara a Capital, comeza a xa imparábel Revoluçao dos Cravos que remataría coa Ditadura de Salazar.
O pobo é quem máis ordena é xa unha estrofa clásica, o Zeca Afonso é o cantautor da Revolución en Portugal, os craveis vermellos completan a fermosa simboloxía revolucionaria.
Hai ano e medio a estrutura empresarial e económica galega sufríu un importante golpe chegado dendo onde adoitan chegar as malas novas para os nosos dereitos socioeconómicos: Madrid. Jove, o presidente de Fadesa vendíalle parte da inmobiliaria a un dos grandes "capos" do empresariado español: Fernando Martín.
O polígono lugués do Ceao foi escenario esta mañá dun episodio máis da revolta gandeira, máis necesaria ca nunca especialmente no sector do leite. Preto de 3000 gandeiros, convocados polo sindicato UU.AA., concentráronse ás portas de Leite Río. Alí agardábanos ducias de antidisturbios (máis de 80 segundo algunhas fontes) dispostos a aplicar a receita de represión contra os movementos incómodos e contra aqueles que esixen un mínimo de xustiza social, algo utópico con este modelo neoliberal que nos afoga. Hai que dicir, como non, que non aforraron en paus contra os manifestantes.
Onte tiña lugar na Alameda Vella de Cangas a concentración contra a recualificación especuladora dos terreos do Salgueirón que convocaran A Ría non se Vende, Galiza non se Vende e o Foro Social de Cangas. Congregáronse centos de persoas que estaban a representar a sociedade galega consciente contra as manobras corruptas dos nosos gobernantes. Son ramificacións ao longo da nosa xeografía daquela grande do día 17 de febreiro en Compostela.
Chúzao
del.icio.us
