EN MASSÓ, CONTRA TODA ESTA CASTE DE ESPECULADORES QUE DESPREZAN A NOSA TERRA
A efervescencia dun pobo que loita vai alén de datas simbólicas. Pasado o Día da Patria, no que estiveron presentes todas as loitas vivas que se manteñen en Galiza, toca agora volver ao normal decorrer do almanaque con forzas renovadas. Exemplo é Cangas, e a loita veciñal contra o porto deportivo ilegal que os aniquiladores queren construír en Massó. O vindeiro sábado, un de agosto, ás oito do serán, o pobo consciente sairá de novo á rúa esixindo a paralización inmediata das obras. Esixíndolle, á alcaldesa do BNG que atenda o interese común e non o económico e privado. Velaquí, en Cangas, a face máis desprezábel deste Bloque atado de pés e mans ao poder dos cartos que por detrás move os fíos.
A loita vén de lonxe, dende o coñecemento das disparatadas intencións e o comezo das obras, pero avivouse nas últimas semanas logo das detencións e os novos casos de violencia policial cara a dignidade veciñal que só está a defender a ría e o seu propio futuro. Mais como xa temos dito noutras ocasións, esta violencia non é preciso condenala. O tripartito dirixente mira para outro lado porque moito teñen que calar cada un dos tres. Nun concello que carece de PXOM que permita a instalación dun porto semellante ao previsto, os números que rodean este proxecto son tan brutais como as ansias especuladoras dos responsábeis desta atrocidade: 200.000 m2 cadrados de lámina de auga, 600 m de espigón e 65.000 m2 de recheo que esnaquizarían unha zona de incalculábel valor pesqueiro, marisqueiro e por suposto, medioambiental. Malia unha manchea de probas que sinalan como ilegal a construción e que teñen sido denunciadas pola Confraría de Pescadores, a Xustiza non paraliza a obra, como tampouco o fai a Alcaldesa de Cangas, Clara Millán (BNG).
Informe contrario da Consellaría de Pesca, Estudo de Impacto Ambiental claramente irregular, un
atentado ecolóxico que supón o maior “pelotazo” urbanístico de Galiza, perda de 500 postos de traballo relacionados co mar e ameza directa ao pequeno comercio local, roubo duns terreos públicos, burla da legalidade urbanística, tramitación fraudulenta de expedientes, corrupción da Guardia Civil para a protección de fins privados, desleixo das responsabilidades municipais, criminalización dos movementos sociais, detencións e sancións a opositores, manipulación informativa… Quen podería ter tecido tal rede para pór ao servizo do poder económico? Efectivamente, a conxunción do poder económico e político, da man da forza policial e o traballo mediático. Só así se explica e enmascara quen está detrás: a sociedade que executará o proxecto chámase Marina Atlántica, que é controlada en boa parte por Caixanova, entidade financeira que contribuíu economicamente a varias campañas do BNG, partido político que ostenta a alcaldía canguesa. Aí se pecha o círculo letal que pretende agredir a Ría.
Fronte a toda esta arañeira de corrupción, a sociedade berra unha vez máis “Goberne quen goberne, a ría non se vende”. De tal importancia é a manifestación do próximo sábado que xa invade o ar do Morrazo o espírito de Galiza Non Se Vende.
Chúzao
del.icio.us
Un verán máis achégase agosto e o movemento anti touradas en Galiza volve coller azos en Pontevedra. As festas da cidade aséntanse en boa parte na “Feria Taurina”, que son unha fonte de intereses económicos que move cantidades inxentes e é apoiado pola propia administración local da Cidade do Lérez. Intereses económicos, todo sexa dito, que enchen os petos privados dun pequeno reduto que fai o seu negocio na praza privada pontevedresa. A presenza da Plataforma Anti Touradas de Pontevedra garante a visibilidade do sentir maioritario da sociedade galega con respecto a esta caste de brutalidade e maltrato animal que son as touradas (a representación dos instintos máis desprezábeis e violentos da especie humana). Convocada manifestación en Pontevedra para o próximo sábado día 8 ás sete da tarde na Peregrina.
O Día da Patria veu marcado un ano máis polas mobilizacións en Compostela. Dunha parte, a tradicional manifestación convocada polo BNG que levou ao “nacionalismo oficial” á Quintana; doutra banda, a que un ano máis xuntou detrás da faixa de Causa Galiza ao independentismo que integra a plataforma soberanista. Mais non se pode obviar se queremos relatar o acontecido esta fin de semana a violenta represión policial da noite do 24 de xullo, que rematou con varios feridos.
Para a noite do 24, tanto Briga como AMI tiñan convocadas cadansúa manifestación. No primeiro caso, a Policía española converteu as estreitas rúas da zona vella compostelá nunha rateira na que pechou os accesos e agrediu brutalmente a varios mozos sen media motivo ningún. En actitude desmedidamente provocadora, as Forzas do Estado Español acompañaron continuamente os actos todos nos que o independentismo era protagonista. Os enfrontamentos reproducíronse cando a Rondalla organizada por AMI estaba a piques de saír, algo que os antidisturbios impediron a base de paus e violentas cargas.
Levan varios días os medios empresariais propagandísticos falándonos das negociacións “a tres bandas” entre o que o Goberno Español e o que deron en chamar “axentes sociais” co fin de seguir adiante co chamado Diálogo Social. As organizacións empresariais e os dous sindicatos maioritarios a nivel estatal sentan co PSOE en representación, din, do empresariado español e dos traballadores e traballadoras. En plena crise económica é a patronal a que esixe e a que aproveita para tentar sacar tallada, co Goberno en principio freando as súas ansias e cos sindicatos á expectativa.
Causa Galiza chama un ano máis, como cada Día da Patria, á unidade do independentismo galego. A plataforma formada pola meirande parte das formacións da esquerda soberanista de Galiza sairá á rúa o próximo sábado, 25 de xullo, para unha vez máis facer visíbel o traballo que durante todo o ano se leva a cabo dende a base, comarca a comarca, nun eixo común malia todas as matizacións que se queiran pór. “Soberanía nacional” segue a ser a reivindicación clara e firme, convencidos e convencidas de que aí mora a resposta a cada un dos problemas que eivan o desenvolver desta nación.
A “
En Cangas do Morrazo represéntase outro exemplo da Democracia Española e o Estado de Dereito no que vivimos, outro exemplo de libre participación cidadá. 
Esta mesma mañá, como cada día, veciños e veciñas acudían ao lugar de entrada á obra para protestar contra a mesma que, lembremos, carece de licenza municipal. Os e as activistas decidiron colocar un vehículo para impedir o paso dos camións, nunha zona na que non está prohibido estacionar. Membros da banda armada española Guardia Civil obrigaron ao dono do automóbil (un representante do Foro Social de Cangas que xa fora detido a pasada semana) a retiralo de alí. Vivíronse momentos de tensión e foron até oito os coches de Policía e Garda Civil que acudiron para protexer as obras ilegais. Entre os veciños concentrados atopábase o propio Concelleiro de Urbanismo, Mariano Abalo (FPG), que tentou explicarlles aos defensores da ilegalidade que os traballos que se están a realizar alí carecen dos preceptivos permisos legais. Foi en van. Até 16 persoas foron detidas (incluída a propia Concelleira de Persoal de Cangas, tamén da FPG) e mesmo unha permanecía nun centro hospitalario vigués esta tarde.
Os labregos pechan a “Semana Branca” con dúas sensacións principais: a capacidade de mobilización e loita dos gandeiros unidos por unha banda, e a irracional política represiva do Goberno Español contra todo movemento social independentemente de cal sexa o colectivo ou o motivo. Cómpre non deixar de salientar que esta é unha loita compartida e apoiada por toda a sociedade galega consciente, a dedución dos motivos é ben sinxela: sen explotacións leiteiras non hai vacas, sen vacas non hai rural, e sen rural non hai Galiza. A pregunta é evidente: ante a gravidade da situación, o sistema só contempla a opción da loita (coa peaxe de ser mallados) para acadar algo tan básico como a supervivencia?
A “Semana Branca” está a transcorrer polos vieiros da dignidade, da loita cívica e da resistencia que vén xa de lonxe… A pelexa pola supervivencia do sector lácteo estase trasládase esta semana ás rúas de Compostela e Lugo. As imaxes dos tractores nas rúas dan pé ás terminais propagandísticas, que desenfocan e manipulan a realidade centrándose no caos que ocasionan e nos supostos prexuízos á cidadanía, non no motivo das mobilizacións. De fondo está a aspiración de rematar cos movementos sociais, coas reivindicacións, con cada conflito laboral que se traslada á rúa. Unha reivindicación tan xusta como a dos labregos, que conta co apoio da práctica totalidade da sociedade galega, non se librou da brutalidade policial e da represión do PSOE. As imaxes das cargas policiais repítense con demasiada frecuencia nas últimas semanas en Galiza, e a remuda do Subdelegado do Goberno non trouxo un cambio na política irracional desta institución imperialista.
partes implicadas de establecer uns contratos homologados que inclúan un prezo mínimo de 31 céntimos o litro de leite. Agora vemos as consecuencias do ridículo peso español nas institucións europeas, agora padecemos a súa incapacidade e os devastadores efectos que a PAC supón para o noso país, agora acordámonos das famosas cotas… O libre mercado non permite que un sector coma este poida vivir do seu traballo, tan só deixa espazo ás potencias europeas (Alemaña e Francia) e ás grandes superficies comerciais.
A situación así o require. Que o litro de leite se venda 10 céntimos por debaixo do seu custe de produción non só non deixa marxe de supervivencia, tampouco deixa marxe de acción: hai que loitar. A mobilización labrega ten un nome: 
demagoxia dos inimigos da resistencia, dos mantedores do establecido adoitan empregar o argumento das molestias que padece a cidadanía. Pero son precisas. É preciso que toda a sociedade saiba e coñeza de primeira man a situación.
O subdelegado do Goberno en Pontevedra falou onte. Ao igual que cada vez que o fai, o noxento cheiro a fascismo que acubilla este imperialista organismo espállase polo aire impedindo respirar o aire fresco da súa democracia, que é a que lles permite actuar como actúan. Delfín Fernández, en ton ameazante, asegurou que a partires da semana que vén os traballadores do metal que mantiveron a folga durante as pasadas semanas comezarán a recibir sancións …incluíndo carácter penal moitas delas.
Pero a súa democracia non contempla sancións para eles, a súa democracia non sabe de cando os danos materiais os producen as pelotas de goma, de cando as cargas policiais esquecen obxectivos e atacan a folguistas e non folguistas, a viandantes e todo o que se cruce no seu camiño. Porque ao parecer, iso enmárcase dentro do que para Delfín Fernández foi unha misión cumprida “de xeito moi satisfactorio”.
convocou a histórica marcha dos traballadores do metal a pé até Compostela. Pero a pasada fin de semana, UXT anunciaba que decidira desconvocar a folga indefinida na que se mantiña o sector; a CIG, consciente de que seguir en solitario era pouco menos ca inútil dixo que deixaba a decisión final nas mans de CCOO, que se pronunciou o luns apoiando (como non!) a postura de UXT. Isto é, a volta ao traballo e conflito en suspenso.
Acoso á lingua galega, indiferenza diante da extrema crise do sector lácteo, apoio á patronal no conflito do metal, apoio á grande multinacional que pretende violar a Rede Natura para instalarse en Touriñán, máis neoliberalismo, máis políticas ultraconservadoras, máis frivolidades… Así se poderían resumir a grandes trazos os tres primeiros meses de 
límites que o poder lle tiña establecidos. Partiron máis de dúas mil persoas, dous mil traballadores, dende Pontevedra a mañá do luns e chegaron o mediodía do martes máis do dobre a Compostela nunha marcha histórica. Presentáronse diante das oficinas da Xunta para esixir solución e unhas condicións dignas de traballo, contra o rexeitamento e o desprezo da clase política dirixente que non dubida en pórse á beira do empresariado. Tamén contra as terminais mediáticas que están a xogar un papel importante intoxicando e mentido deliberadamente para tratar de construír unha opinión desfavorábel ás demandas dos traballadores, tirando ao ar a consigna de que “esixen demasiado”, de que “non é o momento…” E por suposto, sempre presentes (á súa maneira), os violentos armados dispostos a disparar unha vez máis contra os traballadores, contra a clase traballadora e contra as súas esixencias e os seus dereitos.
