O POBO NON CALA, HONDURAS NON SE RENDE
Achegámonos hoxe á situación en Honduras. Tentaremos facer un breve repaso polo que está a acontecer e polo que é outro exemplo máis de ocultación informativa a grande escala. Semella complexo entender que ás alturas nas que andamos poidamos estar falando dun golpe de Estado, con toda a naturalidade e como se de nada grave falaramos. Ao tempo que se celebran cumios nos que se di querer pór solución á crise económica mundial, ao declive capitalista; ao tempo no que diante dos máis corruptos organismos mundiais se predican bos propósitos e grandiosas intencións, os chamados líderes mundiais obvian, cando menos, os incomprensíbeis acontecementos en Honduras.
É evidente que ningún lugar do mundo escapa ao control das estratexias xeopolíticas das grandes potencias mundiais, nomeadamente de Estados Unidos. Polo tanto, inxenuo sería pensar que non está a CIA detrás de canto movemento hai no mundo que poña en risco o poder das oligarquías teledirixidas ou que ouse cuestionar os intereses imperialistas. Esa América Latina revolucionaria que está a inspirar novas esperanzas figura como branco preferente dos obxectivos dun Capitalismo que é posto en dúbida. Ben é certo que con ducias de matices que se poderían discutir, a resistencia encabezada mediaticamente por Venezuela leva detrás outros proxectos políticos que sen tanta presenza propagandística si son realmente dignos de atención.
Quen sabe se o de Honduras podería ser o ensaio xeral dos plans ianquis para outros territorios de Sudamérica, o que si é certo é que cadaquén está no seu papel e interprétao á perfección. A chamada “comunidade internacional” obvia pronunciarse e actuar en favor do pobo hondureño nun exercicio de noxento terrorismo pasivo. A Igrexa apoia aos golpistas. O pobo resiste e debuxa no deposto Manuel Zelaya o faro a seguir. O goberno ilegal fai uso das forzas represivas sen ningún tipo de miramento. Como apuntamento curioso, indicativa é a manchada de eufemismos cos que a prensa occidental se refire a Micheletti (líder do Golpe e ocupante da Presidencia) e que van dende “goberno interino” até “goberno de facto” pasando por un amplo abano cuxo denominador común é evitar a palabra “golpe” ou “golpista”.
Expulsado o presidente lexítimo Manuel Zelaya de Honduras, as manifestacións e os disturbios nas rúas viñéronse repetindo nos últimos meses. A resistencia cidadá saíu firme ás rúas para atoparse de fronte coa violencia policial que deu como resultado asasinatos, agredidos, detidos, etc. Por suposto, nin rastro de dereitos humanos nin nada semellante, só violencia e represión por parte dun goberno golpista que está a sementar un conflito armado que non é descartábel que floreza. É xa idea espallada entre a poboación, e así o afirmou abertamente o presidente expulsado Zelaya, que o pobo debe tomar as armas. Unha guerra civil non sería a solución, pero en lexítima defensa todas as opcións son válidas para un pobo que ve como se programa dende fóra o caos, a destrución e a morte nas súas rúas.
Hai poucos días coñeciamos o regreso de Manuel Zelaya a Honduras, refuxiado na embaixada brasileira de Tegucigalpa. O último episodio coñecido até agora é o ataque da policía con armas químicas o edificio da embaixada.
Se quixeramos analizar máis polo miúdo a situación de seguro que teriamos que facer referencia a outros aspectos da situación política en América Latina, de seguro non poderiamos esquecer o papel de Colombia, os últimos movementos de Obama coa colocación de bases militares no país de Uribe, as sempre presentes FARC, o medo aos movementos sociais e outros tantos. É inevitábel pensar que o obxectivo final é frear a expansión da conciencia libre que está a prender en América Latina e que está a levar ao poder a líderes con proxectos verdadeiramente socialistas (aínda que uns con grandes doses de populismo moi prexudicial) e que se enfrontan ao capitalismo occidental. Está Obama mandando un aviso a Chávez por medio de Honduras? É cruel crer que se poida usar a todo un pobo como ensaio dunha estratexia política. Aínda que se esta teoría fora errada, non é menos cruel crer que se poida permitir o que está a acontecer en Honduras en función duns ou doutros intereses políticos que se debaten nas Asembleas da ONU, ás que nunca o pobo pode asistir.
Chúzao
del.icio.us
No día de onte, producíase en Cangas unha nova manifestación contra a presenza dos camións que están a executar o atentado de Massó. Foi unha protesta espontánea na que ducias de veciños e veciñas se concentraron para denunciar a ilegalidade da situación vendo que a maquinaria incumpría os sinais viarios que lles impiden acceder á zona na que están a realizar os traballos. Ben certo que un mal moito menor á vista do 
Mentres avanza e se consuman os feitos, a noxenta política oficial propagandística segue sentada no Parlamento e viaxa en coche oficial. Mentres a sociedade loita coa forza da razón, o tripartito representa unha farsa carente de guión críbel e de actores capaces. O PP asegura que o BNG pode parar as obras dende a Alcaldía de Cangas (que ostenta Clara Millán), e estes aseguran que é competencia da Autoridade Portuaria de Vigo (que ocupa o PP na persoa de Corina Porro). Nin uns nin os outros teñen vontade de facelo, pois todos gardan intereses escondidos e se axeonllan diante de quen verdadeiramente move os fíos. A entidade financeira Caixanova está detrás do proxecto e os seu máximo dirixente fai parte do Consello de Administración do Porto de Vigo (xunto a outros influentes empresarios, o que non hai son mariñeiros nin representantes da sociedade civil). A política oficial está claramente suxeita aos ditados do poder económico, polo que é máis ca unha utopía que se enfronten.
Se hai poucos días coñeciamos albergabamos algunha posibilidade de ver de novo este Nadal á Selección Nacional de fútbol disputando o amigábel que xa vén sendo tradición dende hai catro anos, onte mesmo esas esperanzas derrubábanse logo de anunciar o responsábel da política deportiva da Xunta que non habería financiamento. En tempos nos que a escusa do aforro e da austeridade serven para apoiar calquera decisión teña o fondo que teña, o política de liquidación que leva adiante o goberno de Feijóo está a esnaquizar calquera mínimo resto de identidade propia. Hai poucas semanas confirmábase tamén a desaparición de 
A información libre e independente, separada dos intereses do poder, é un ben escaso. Aqueles e aquelas que ousan brincar por enriba das barreiras da censura axiña son chamados para que volvan ao rego da “información oficial”, mais hai outros casos nos que a liberdade de expresión é outra simples etiqueta deste sistema democrático e as presións se exercen doutros xeitos. Recollemos dous casos que, aínda que non iguais, si serven como exemplo de canto pode chegar a molestar a información.
donos e a entrada no seu accionariado de potentes grupos empresariais e económicos trouxo consigo unha viraxe ideolóxica que no seu día soñou grandeza, delirou e tentou converterse no grande medio de comunicación do nacionalismo oficial galego. Foi un dos grandes proxectos de Anxo Quintana na súa procura da homologación do BNG ao sistema, sabía que precisaba dun voceiro e o un empresario amigo amosouse disposto a botarlle unha man. O fracaso foi rotundo e o xornal é hoxe unha publicación de escasísima tirada e mínima repercusión no abano informativo en Galiza.
O paso do verán agochou a actualidade de moito conflitos laborais latentes ao longo do país, as vacacións contribuíron tamén a arrefriar tensións… mais a volta á normalidade cotiá que sempre trae setembro destapou loitas vivas en defensa dos postos de traballo e contra o aproveitamento da “crise” por parte das empresas. Exemplo é Trèves, auxiliar do automóbil con dúas sedes en Pontevedra nas que se fabrican asentos para coches a consumir por Citroën; unha das dúas plantas enfróntase á ameaza da deslocalización, é dicir, 133 despedimentos.
súa pá ao vencer nunha proba. Este exemplo non é aleatorio. O de Cangas é un recoñecido simpatizante do Partido Popular e xa o demostrou colaborando con el nunha campaña política contra a anterior Conselleira de Cultura e Deporte durante a pasada lexislatura. O que foi abandeirado español nos pasados XXOO é o modelo deportivo que o PP gusta de impulsar, xa que as exaltacións de españolismo non son consideradas “política”. Porén, si é utilización política as manifestacións de sentimento galeguista ou as reivindicacións de oficialidade para os nosos deportistas e combinados nacionais. Non entende o PP que non é España quen representa a boa parte deste país, nin respecta que sexa a galega a bandeira baixo cal queremos que compitan e nos representen.
Polas estradas do Estado dispútase estes días a Vuelta Ciclista a España. Nela compite o equipo profesional galego 
Retomada a teima de oficializar a deturpación do topónimo da cidade de A Coruña, con incansábel insistencia por violar a Lei de Toponomia de Galiza, Carlos Negreira ponse á fronte das reivindicacións dos sectores máis españolistas. É un debate estéril, que debería estar pechado hai xa tempo pero que a presenza do PP na Xunta fai perigar o establecido en prol dos agresores máis voraces.
A piques de comezar o novo curso escolar, a Consellaría de Educación é un dos departamentos da nova Xunta que máis caos sementou. Asociacións de pais, ensinantes e sindicatos critican abertamente a desfeita que en poucas semanas foi quen de artellar o seu (ir)responsábel Jesús Vázquez. Ademais das xa anunciadas mobilizacións en defensa da lingua no ensino quen han ser convocadas por diversas entidades de ámbito social, e non só do mundo escolar, hai mobilizacións polos recortes de profesorado nas Escolas de Idiomas (pode haber algo máis contraditorio co seu discurso?). A CIG e máis CCOO levaron aos tribunais as subvencións a centros que segregan por cuestión de sexo e a primeira medida estrela, como é a supresión da gratuidade dos libros de texto, centran a indignación social co Goberno galego.
novo a San Caetano. A supresión do chamado Decreto do Galego no ensino e a preparación dun novo, así como a farsa da enquisa aos pais foron motivo de vergoña allea todo o verán. Con todo un país en contra, cos representantes sindicais e coas asociacións de pais e nais en fronte, Feijóo só conta co apoio das elites dos centros privados e co minúsculo grupo neofascista que agora atopa acubillo nas institucións e nos medios para predicar as súas doutrinas.
De novo é semana de reivindicacións en Compostela, e serao a que vén en Santander, con motivo da reunión de Ministros europeos na que participará a española, galega de nacenza. Na Alameda hai situada unha carpa do Sindicato Labrego Galego na que os produtores venden leite a 8o céntimos o litro, eliminando aos verdadeiros cancros do sistema: os distribuidores. É quizais a única táboa de salvamento para poderen vivir do seu traballo, mais a infraestrutura necesaria non é doada e tórnase imposíbel sen o apoio institucional, que por outra parte está claro que nunca terán.
Na sociedade da imaxe e da política propaganda, do atordamento das conciencias, o deporte ten unha función social moi relevante. Se aquí o temos reclamado como transmisor de sentimentos e modo de expresión das reclamacións dun pobo para esixir o noso dereito a competir oficialmente nas distintas modalidades deportivas, tamén agora o recoñecemos como tal cando a súa función é a contraria. Mañá a selección española de fútbol disputará na Coruña un encontro oficial, 
Hoxe é outro deses días nos que agroman novas que, xuntas, inchan un pouco máis o fol da xenreira cara a estes gobernantes. A violenta política do PP na Xunta cara o galego é máis unha estratexia ca unha simples política que aplica alí onde está e por onde vai. Neste sentido, o PP ten varios individuos indesexábeis polo seu actuar e pola belixerancia coa que exercen os seus cargos públicos. Un deles é Ignacio López Chaves, do Concello de Vigo e responsábel dos asuntos culturais do seu grupo parlamentar na pasada lexislatura. Outro referente é o topónimo da cidade da Coruña. Todo isto, adornado coa teima da “imposición do galego”, compoñen o menú de agresións ao idioma que nos depara o día de hoxe.
