A u g a s>>>C e i v e s
xornal.dixital.independente >>>>>>> >>>> >>> >>augasceives@gmail.com

Sen dúbida ningunha, Xavier Vence é un dos economistas máis sobranceiros do País, ao tempo que un dos mellores analistas que podemos atopar nos medios galegos. A súa claridade e posición definida péchalle ás veces portas nos grandes altofalantes do sistema, mais é funcións dos outros, aproveitando as oportunidades da rede, espallar as claves que nos achega en cada un dos temas de maior interese para o País. A seguir reproducimos o seu último artigo, publicado en Xornal.com no que analiza a actualidade do debate que xira arredor das Caixas de Aforro galegas e no que se está a evitar sistematicamente o verdadeiro fondo da cuestión.

"Caixas: quinta opción" 

Nos últimos tempos a maquinaria do poder habelenciosamente administrado pola gran banca está construíndo un gran consenso entre o Goberno e PP, cuxa man executora é o Banco de España. Por detrás do ruído de Gürtel, Alakrana e outras mascaradas que entreteñen a cidadanía cun espectáculo de batalla política aparentemente sanguinaria, estamos asistindo en realidade ao máis grande consenso –ou confabulación– no asuntos que realmente afectan ao reparto da crise e á marcha da nosa sociedade a medio e longo prazo. O consenso na aprobación do FROB e as axudas á banca non son máis que o botón de mostra dun consenso que abrangue a vital Lei de comercio interior, as leis “paraguas” e “omnibus” de Servizos (transposición da directiva Bolkestein: ¿alguén se enterou do seu debate?), que arrasan as competencias autonómicas e poñen os mercados a disposicón das grandes empresas e cadeas comerciais; a supresión do imposto do patrimonio; a cuase supresión do imposto de transmisión e sucesións; a lei de participación do capital privado nas infraestruturas e servizos públicos; etc.

A estas alturas está bastante claro que o obxectivo do vapuleo ás caixas non é un problema técnico senón un gran consenso –mal disimulado– do poder financeiro e os partidos centrais para redeseñar o sistema financeiro nun triple sentido: a) Sacar ás CC AA do medio inhabilitando de facto a súa xurisdicción sobre as caixas; b) Recortar a implantación das caixas para reducir o seu protagonismo e devolverlle espazo e negocio á banca; e c) A medio prazo converter as caixas en entidades con accionistas e reparto de dividendos, abrindo novas oportunidades para a banca. Pobre e miserable papel é o que lles toca ás franquicias dos dous partidos estatais para xustificar o inxustificábel.

En vez de dicir iso con claridade proclámase a indemostrada necesidade de fusionar caixas como un axioma, na mellor tradición tatcheriana: there is not alternative. Primeira trampa, non se demostra a inviabilidade das caixas por separado. Segunda trampa, todas deben fusionar para ser “alguén” no mapa español pero, ¿por que a escala ten que ser a española?. O éxito do sistema alemán asenta sobre as súas profundas raíces “rexionais” e non saen a competir fora. Terceira trampa, na medida en que algunhas entran no xogo “forzan” ás demais a seguir a mesma senda.

O certo é que diante da vertixe dese movemento browniano as opcións que están en xogo en Galicia parecen ser catro: seguir como agora, fusión intragalega, absorción extragalega ou SIP. Ninguén foi quen até agora de demostrar que a primeira non sexa a que mellor responde aos intereses da nosa economía produtiva e do país. Pensando na fortaleza do noso sistema financeiro é bastante claro que iso é o que máis interesa aos aforradores, aos demandantes de crédito e ás nosas pemes, como veño insistindo nos últimos meses. Nunha axeitada xestión de escalas está a fortaleza dun sistema, cunha verdadeira malla de entidades. Desde logo, non hai un “sistema galego” cunha “única” entidade galega e menos sen ningunha.

Se a desculpa fose que unha das entidades non é viábel en solitario entón aínda temos unha quinta opción: mudar a equipa directiva, desfacer posicións e aumentar o “core capital” con cotas participativas subscritas pola Xunta de Galiza e as Deputacións. Unha solución á alemana.

Ler máis »

Vén sendo o mes de Nadal dos últimos anos un tempo de mobilización e exemplo de auto-organización popular en Galiza. Dende o ano 2005 o deporte era motivo de axitación e identificación dun pobo coas súas cores con motivo dos encontros das Seleccións Nacionais de Fútbol, tanto masculina como feminina. Mais xa a comezos de mes, a plataforma independentista Causa Galiza vén dende hai uns anos chamando á mobilización coincidindo co aniversario da Constitución Española de 1978. Este ano, co PP na Xunta, volveron os tempos de negación dos nosos dereitos nacionais no eido deportivo. Siareir@s Galeg@s e Causa Galiza traballan xa no mes de Nadal coa ollada posta nas mobilizacións e demais actos do 26 e do 6 respectivamente.

Cos repugnantes anuncios por parte dos dirixentes políticos e da propia Federación Galega de Fútbol dirixidos a suprimir o encontro de Nadal de Galiza, a organización popular toma o relevo e non se rende ante a desprezábel actitude dos novos gobernantes galegos e demais asoballados que ao seu redor lles bican os pés. O colectivo que tradicionalmente vén organizando e impulsando o seguimento nas bancadas dos equipos nacionais galegos, Siareir@s Galeg@s anuncia que está a traballar na organización dun encontro entre futbolistas galegos non profesionais e un combinado estranxeiro doutros que militan en equipas do País. Celebrando asembleas abertas por toda a xeografía galega e poñendo a traballar esa maquinaria imparábel que é a vontade do pobo, o 26 de Nadal no Campo de Santa Isabel (Compostela) habemos ter a verdadeira esencia das reivindicacións de oficialidade que sempre é o obxectivo no horizonte. Contra todas as dificultades e sen axuda ningunha, e coa colaboración dos propios futbolistas, celebrarase o xogo que será o outro acto do día; ademais da manifestación nacional polas rúas de Compostela. Habemos seguir atentos aos preparativos e novidades que se vaian coñecendo de aquí á data en cuestión.

Pola súa banda Causa Galiza, a plataforma que vén sendo referencia no abano do movemento independentista dende hai varios anos xa, estase a reactivar e comeza xa a campaña de cara ao 6 de Decembro. Esta semana estanse a celebrar un total de 11 asembleas abertas noutras tantas comarcas de Galiza. As reivindicacións, lonxe de mudar, acentúanse nestes tempos nos que o sistema demostra por si mesmo o seu rotundo fracaso. Baixo o lema “Sobre nós decidimos nós”, unha vez máis apostarase pola autodeterminación como necesidade e dereito que como Pobo temos.

Ler máis »

Superado o cumio das alertas por crise que o propio capitalismo se encargou de lanzar, facendo de voceiro de si mesmo, é tempo de repensar cal será o escenario que se nos presente cando estes anos de dificultade sexan xa pasado e comecen a albiscarse de novo os ventos de medra. En Galiza, contaminados polo debate impulsado dende Madrid, andas os que gobernan e mailos seus opinadores ás voltas co novo panorama financeiro. O debate arredor da fusión das caixas de aforro galegas leva semanas sen faltar á súa cita en xornais, radios televisións e calquera faladoiro que nos queira alumear.

Posto que o capitalismo se encargou de manter á raia a base de paus e represión ás posíbeis alternativas que puideran xurdir, posto que culpábeis da crise van saír indemnes (senón reforzados) poden xa proxectar como queren que quede o futuro taboleiro de xogo sobre o cal moveren as súas fichas de aquí a pouco.

Semella que a grande banca quere aproveitar a ocasión para recuperar o terreo perdido que a proliferación de caixas de aforro lle recortara en anos anteriores. Entre o tecido bancario e o poder política centralista traballaron na creación de opinión favorábel aos seus intereses, e agora xa están de cheo na tarefa en si. Dise que a grande aspiración do PP de Madrid é facerse co trío de caixas Caixagalicia, Caja Madrid e CAM; deixando así completo o eixo Galiza – Madrid – Valencia, onde gobernan con maioría absoluta. Estas e outras fusións e/ou absorcións non desgustan para nada ao Banco de España, que aínda que reclama o enfraquecemento do sistema no tocante ás caixas de aforro, non ten capacidade de decisión sobre elas.

Así o panorama, e cos dirixentes de Caixanova e Caixagalicia semella que non moi conformes, os “tres do Hórreo” atópanse na indefinición máis absoluta. Malia que ao comezo do debate todos coincidían na necesidade de que de resultaren novas entidades estas mantiveran o seu centro de decisión no País (ao que lle chamaban “galeguidade”), hoxe iso queda lonxe xa e non está tan claro… A cobiza imperialista de “Madrid” parece cada día máis disposta botar as súas redes sobre a entidade do norte de Galiza, mentres que a do sur ten visto o seu nome relacionado con outras tamén alleas pero de menor tamaño e para proxectos moito máis modestos.

(Enténdase “Madrid” como ese ente case abstracto, composto polo poder político, económico e mediático que atrae cara a si todo o que pode ser de proveito e fica fóra do seu alcance. Isto non responde necesariamente a ningunha sigla, senón a unha idea centralista e acaparadora que impera na estratexia política do “bipartidismo español”)

O que no Hórreo prima polo de agora é unha mestura entre silencio covarde e necesidade de agochalo. O BNG ten apostado por manter o centro de decisión da nova caixa (dando por feito unha fusión-integración-absorción) en Galiza, tampouco o seu discurso tería máis marxe. Doutra banda están PSOE e PP, agardando a que sexa o outro quen primeiro se pronuncie para tecer un discurso en función diso. Ningún dos dous ten autonomía ningunha como para expresar unha opinión firme pensando no que eles considerarían os intereses do País, xa que non lles interesan e a súa única preocupación é non desmarcarse dos ditados de “Madrid”. Están sometidos ao que decidan alá e a súa función será traballar na xustificación do que as súas respectivas organizacións digan, para presentárnola. Son simples delegacións de ocupación, mensaxeiros inútiles que fan un importante dano precisamente pola súa inutilidade.

Todo isto co agravante de que unha delas, a do PP, ocupa o Goberno da Xunta. Goberno, seica autónomo, que ten capacidade de decisión sobre as caixas de aforro, en consonancia cos seus respectivos consellos de administración.

Enfocado o debate, fóra unha vez máis queda o resto de posibilidades que ninguén contempla, pois dentro do sistema todo está xa predeterminado. Ninguén nin tan sequera cuestiona a actuación dunhas caixas de aforros que quixeron converterse en bancos, xogando a acumular dominios e contribuíndo como o que máis ao esboroamento dos sistema que impuxeron. Alúdese á “obra social” para defender a permanencia en Galiza como elementos fundamentais do sistema financeiro propio. De que sistema financeiro? Que “obra social”? Abonda con botarlle un ollo á cultura que financian, ao apoio permanente á arte galega (calquera que sexa o campo)… E detrás das grandes luces, algo do que en poucas análises se fala: os postos de traballo que se verían afectados na hipotética fusión.

Ler máis »

Un dos asuntos nos que se sostén a actualidade informativa dende hai xa mes e medio é o secuestro do atuneiro “Alakrana”, no que mariñeiros galegos permanecen retidos polos que se nos presentaron como “piratas”. O enfoque deste asunto dificilmente puido ter sido máis parcial, presentóusenos a escena como a duns pobres pescadores que eran atacados e retidos por uns criminais armados que só esixían diñeiro pola liberación dos cidadáns españois, elemento este clave pois así que ouse contradicir a versión oficial será tachado tamén de “antipatriota”. Mais existe outra explicación da historia na que o Estado español está a dar unha maxistral lección de cómo non xestionar un caso coma este.

En ningún momento se fala do fondo da cuestión, de porque acontece así e cal é a razón pola que existe o deron en chamar piratería. Abonda simplificar dividindo o mundo entre bos e malos. E o fondo da cuestión non é outro máis que o espolio sen control da riqueza natural daquela parte do mundo, que vén a ser tamén a principal fonte de subsistencia dos pescadores e habitantes daquelas terras. Os chamados “piratas”, aínda que suxeitos a outras mafias que por detrás tiran maiores réditos, están a facer a labor fundamental de manter afastados aos buques das grandes potencias occidentais que van alí practicar o colonialismo marítimo.

A pésima xestión das autoridades españolas, impulsada pola súa patética prepotencia, detivo dous dos secuestradores e acordou un xuízo que pretendía ser mediático e exemplar de cara á sociedade á procura de amosar firmeza. A xustiza propagandística pretendía xulgar en Madrid, logo de humillalos nas primeiras dos xornais e nas imaxes de televisión, aos dous somalís que “capturaran”. Todo isto “negociando” a liberación de tantos reféns e cos familiares dos apreixados no Índico esixindo unha solución.

Mais alguén saca tallada sempre nestes casos. Axiña se ergueron voces (as da maioría do resto de armadores “empresarios” que se lucran coa mesma actividade) esixindo protección militar para os seus buques, por tratárense de “territorio español” que o exército ten a obriga de protexer, tal que calquera tenda de calquera vila que é asaltada por ladróns… por non falar de porque non militarizar as gamelas ou as bateas nas rías galegas… A solución semella ser o armamento. Por outra banda, empresas de seguridade privada esixen que se modifique a lei para que se lles permite embarcar e empregar armas de maior calibre.

O Estado opta por redobrar a aposta colonialista e agora non só seguirá permitindo que os atuneiros acudan ao espolio das augas do Índico senón que o fagan armados e con licenza para abrir fogo impunemente e sen control ningún contra quen queiran. Agardando, ao tempo, que caia do ceo a solución á liberación dos retidos que por si mesmo non é quen de dar.

Ler máis »

Estas primeiras semanas de novembro estannos a deixar máis exemplos da curiosa xustiza democrática española que padecemos neste País. Referímonos concretamente a dous casos de sancións económicas por parte da Delegación del Gobierno (como non?) contra catro mozos que hai agora catro anos retiraron o “L” da zona axardinada da Coruña que mantén o topónimo deturpado e máis contra outros dous participantes na “contramanifestación ridiculista” do mes de febreiro en Compostela.

O vindeiro luns dezaseis sentarán nos xulgados da Coruña catro mozos que se enfrontan a unha petición de sanción de 4800 euros e ano e medio de prisión. En novembro de 2005 corrixiron o adorno floral que hai na entrada da cidade e que mantén o topónimo deturpado suprimíndolle o “L” do principio. O Concello é o responsábel desa intolerábel apoloxía da ilegalidade que atenta contra o establecido e que segue a ser unha das principais bandeiras dos exterminadores da lingua. Polo seu significado, a deturpación toponímica é unha das características máis agresivas das políticas antigalegas que o Goberno da Xunta e o propio Concello manteñen da man. A defensa da lingua, coa verdade das leis (que eles mesmos deseñan e aproban) por diante é duramente castigada e perseguida por unha Xustiza que se considera que está para facelas valer. Unha mostra máis do atraso e das carencias democráticas que loce este Estado.

Por outra banda, dous mozos que durante a manifestación fascista do 8 de febreiro se atopaban polas rúas de Compostela disfrazados de toureiro un e de garda civil o outro enfróntanse tamén a sancións de 301 euros cada un. Aquel día, o españolismo trasladouse (en autobuses dende fóra de Galiza, literalmente) ás rúas de Compostela para facer o ridículo nunha mobilización minúscula contra o noso idioma propio. Perante tal agresión, sen precedentes, o movemento social galego respondeu organizadamente coa retranca e o ridiculismo, copiando as características máis propias do españolismo de hai medio século. A violencia policial contra os que aquel día estaban na rúa mais sen apoiar a manifestación fixo tamén parte do escenario. Mais nin os violentos servidores do Estado nin os violentos agresores do noso idioma reciben penalización ningunha.

Ler máis »

Co Goberno de Feijóo xa a pleno rendemento á fronte da Xunta, vanse confirmando as peores expectativas que espertaban hai uns meses os sicarios en Galiza da dereita española. Xa temos comprobado a súa total determinación para emprender o proceso de exterminación do idioma e pouco a pouco imos descubrindo outras accións destinadas a implantar o seu modelo ultraliberal de sociedade. Gustan en exceso das privatizacións e son unha característica principal da súa xestión.

Ao coñecer os orzamentos austeros que deseñaron para o vindeiro ano decatámonos de varios aspectos que deixan ao aire as súas vergoñas. No eido da Educación, por citar un exemplo, comprobamos como unha das primeiras medidas foi a decisión de suprimir as Galescolas, mudándolle o nome e a esencia coa que foran creadas. A austeridade custounos tan só douscentos mil euros en cambiar os logotipos e demais sinalización. Non contentos, executaron un fondo recorte no profesorado que provocou mobilizacións dos afectados e queixas dos alumnos. Decidiron tamén suprimir as axudas para a compra de material escolar, concretamente dos libros de texto, que era unha das medidas “estrela” do Bipartito. Poderiamos seguir citando exemplos.

Nas contas do ano que vén observamos un recorte para a Consellaría de Educación dun 0’9%. Porén, as subvencións públicas para centros concertados medran o 1% (259’5 millóns de euros). Outro dato importante a engadir é un deses menores dos que non temos constancia até que alguén o publica, como é a subvención nin máis nin menos que á Real Academia Española. 25.543 euros ao tempo que o destinado a política lingüística mingua nun 20%. Velaí os datos dos que mantemos que unha das finalidades desta Xunta de Feijóo é o acoso ao noso idioma.

Ler máis »

O exemplo de loita que deron os traballadores do metal pontevedrés durante os meses maio e xuño fica na memoria colectiva e é tomado pola clase obreira doutros lugares e sectores. Esforzáronse e loitaron polo que consideraban xusto, polas súas condicións laborais, enfrontándose á violencia legal do Estado e padecendo na súa pel os pelotazos de goma da Policía. Son os protagonistas dun conflito temido pola súa forza e capacidade de cuestionar calquera sistema establecido, de colapsar a anormal normalidade. Detrás están as centrais sindicais e os seus intereses, as dúas oficiais (CCOO e UXT), a CIG (maioritaria) e outras de menos representatividade. Na unidade sindical son invencíbeis, mais cando esta racha a patronal e os gobernos aproveitan a fenda para seguir consolidando a súa posición abusivamente dominante.

Logo dunha durísima folga que constituíu toda unha demostración de forza e determinación, foi rexeitada en asemblea a proposta dos chamados mediadores (que calcaba as pretensións dos empresarios). Á chegada do verán, o conflito quedou en suspenso pola insostibilidade económica do conflito, que batía con forza nos petos dos traballadores. As “negociacións” retomáronse nas últimas datas e hoxe forzouse un acordo que se asinou de costas aos traballadores, e no que incluso a patronal se dividiu non asinando parte dela.

A centrais españolas deseñaron un pseudo-referendo a semana pasada no que se propuña votar o mesmo acordo xa rexeitado hai varios meses. A CIG desmarcouse do que considerou como unha “mascarada”, co que a central maioritaria do sector fica fóra do acordou que vai rexer até finais de 2011. Estratexias políticas á marxe, a cesión dos sindicatos oficiais posibilitou que a patronal albiscara unha división que aproveitou gustosamente. A suposta consulta realizouse sen garantía ningunha, animada polos empresarios nalgúns casos, que mesmo votaron e facían o reconto. O convenio que hoxe se aprobou non regula a contratación no sector, afirma a CIG como outra das razóns para rexeitar o documento.

Fóra das mesas de negociacións e dos acordos, os traballadores son os que se enfrontan a sancións económicos e xuízos, o outro resultado dos enfrontamentos nas rúas. Curiosamente, a práctica totalidade deles da CIG. Alén de que puideran ser máis ou menos acertadas as estratexias políticas que as centrais sindicais mesturaron no conflito, o que queda é a determinación dos traballadores, capaces de pór en dúbida a paz que impoñen a disparos e a orde que ditan en xuízos.

Ler máis »

É aínda feble a cultura política no Estado Español, non hai nada da suposta consolidación da Democracia e foi, por suposto, falsa a chamada Transición. Poderíamos citar ducias de exemplos que avalaran estas afirmacións, mais abonda con lembrar as máis recorrentes, como pode ser o sistema electoral, a Lei de Partidos, o bipartidismo esaxerado, a utilización dos medios públicos e o aproveitamento das institucións públicas para o enriquecemento privado. Esta última precisamente asolaga a actualidade política nas últimas semanas, a corrupción é un feito evidente e que está aí, case socialmente aceptado e oficializado precisamente por esa feble cultura política á que nos referiamos. Case resignada, a cidadanía ten como algo habitual que os dirixentes políticos poidan enriquecerse no exercicio da súa función pública.

Existe unha mínima cultura de esixencia social cara aos representantes públicos e téñense a estes como sospeitoso permanentes, algo que gañaron a pulso e por méritos propios. A linguaxe legal reserva varios termos para definir o que é corrupción e este delito non está socialmente considerado coa gravidade da que sería merecente. Inxentes cantidades de diñeiro público son desviadas dun ou doutro xeito a petos privados e nin tan sequera sempre se depuran responsabilidades políticas. Nos últimos tempos temos tido novas do saqueo de concellos por toda a xeografía estatal, de grandes redes tecidas á perfección para terxiversaren facturas e documentos oficiais sempre co mesmo fin do enriquecemento propio. A chamada trama Gürtel, a cidade de Marbella, o caso Palma Arena, Santa Coloma de Gramanet, subornos, tránsfugas, etc. Un panorama composto por relacións de poder e que ao que Galiza non é alleo.

Das distintas clases e motivacións que sobresaen quizais dúas, sen quitarlle gravidade a calquera outra. O escuro mundo do financiamento dos partidos políticos oficiais, con estreitas relacións coa banca, negocios de por medio, tratos de favor, nomeamentos e/ou ascensos con consecuencias, etc. Aí si existe un pacto non escrito polo que nunca se pulará por unha clarificación da normativa no que atinxe a esta cuestión. Todos están implicados e todos se benefician do baleiro legal e das tebras que escurecen esta cuestión.

A outra cuestión deriva directamente do modelo económico sobre o que España asentou o seu crecemento nos últimos anos. Excesivamente dependente da construción, o urbanismo adquiriu axiña importancia desmesurado e aquel que o rexía tiña un poder desorbitado. Moi especialmente nos concellos pequenos, onde o tráfico de licenzas e permisos é algo consolidade e viso con normalidade pola poboación. A indefensión legal demóstrase porque aquí, ao contrario ca noutros delitos, si existe a presunción de inocencia e a demostración das irregularidades tórnase ás veces custosa por tratarse dunha loita desigual entre quen pode usar os recursos públicos dunha administración para defenderse. En Galiza, os concellos da costeiros especialmente foron nos últimos anos o reflexo das macrotramas dos municipios do Mediterráneo. A xerencia de urbanismo era o asento máis cobizado, as promotoras inmobiliarias e as construtoras experimentaron espectaculares medras de beneficios da noite á mañá. Así, chegado o declive do modelo económico, estas foron tamén as que primeiro quebraron. A corrupción asociada ao urbanismo e aos negocios inmobiliarios é posibelmente a estrela das manobras escuras institucionais. Concelleiros, alcaldes, construtores e donos de inmobiliarias confúndese en multitude de ocasións detrás de árbores xenealóxicos que moitas veces nos descobren parentescos sospeitosos, intereses familiares e mesmo á unha soa persoa á fronte de adxudicacións, licitacións e construcións de grandes obras. Curiosamente.

O enriquecemento privado por medio da política é algo tan común como descoñecido é o mundo das relacións de poder e intereses nos submundos. A aparición de tránsfugas, casos de sospeitosos cambios de voto que producen mocións de censura, nacemento e morte efémera de “partidos independentes” que grazas a unha manchada de votos son claves na formacións de gobernos municipais, etc. Todos estes ingredientes contribúen decisivamente ao descrédito social da política, que se resume na tan célebre frase de “son todos iguais”. E é que a corrupción non é propiedade dun partido, senón característica de todos. O resultado é a pasividade e a indiferenza da cidadanía, adormecida e en tempos coma estes preocupada de asuntos máis cotiás e inmediatos para a súa supervivencia, o que é a semente perfecta para que poidan seguir facendo, pois isto vese como algo inevitábel. Escúsanse na “condición humana” e xustifícanse dicindo aquilo de “nós si, pero vós máis”.

A desideoloxización das formacións políticas, o abraiante analfabetismo de cargos que toman importantes decisións, a variedade de especies que habitan a política sobre todo a nivel local fan que o obxectivo permanente dos partidos sexa o control do poder, a calquera prezo e por calquera método. Non existe unha confianza social xeneralizada no que chaman Democracia, pois á parte das eivas máis salientábeis están todas aquelas que nunha menor medida afectan diariamente á relación entre administración e administrado e que se consolidan como habituais.

Ler máis »