A u g a s>>>C e i v e s
xornal.dixital.independente >>>>>>> >>>> >>> >>augasceives@gmail.com

Artigo de Sabela Ferreirós no que repasa a acción da Consellaría de Cultura e Turismo da Xunta, así como a concepción que o PP ten de "cultura galega". 

1) A concepción da nosa cultura como un ben a conservar e potenciar, como un abano de posibilidades no que reflectir o que somos, unha mostra de creatividade universal pero de selo propio. A cultura galega como eixo principal da nosa identidade diferenciada, como a nosa bandeira irredutíbel nun mundo globalizador e globalizado.

2) A nosa cultura enfocada dende unha visión reducionista. A creación cultura galega vista dende unha óptica temerosa, dubitativa. Utilizándoa como instrumento accesorio, mais prescindíbel; revestíndoa de rancio folclorismo e relegándoa a un segundo ou terceiro plano. Agochándoa. Considerar como tal cultura galega aquela arte feita sen a nosa esencia, noutra lingua ou con argumentos alleos. Pensala como simples vía de financiamento, motivo de subvencións.

Velaí o resumo rápido de dúas posibilidades ben distintas de entender un concepto tan amplo como cultura galega. Non sería doado explicar o que abrangue, pero si podemos facilmente describir estes dous xeitos de entendela. Incluso poderíamos reducir aínda máis e deixar en só un palabra cada unha das dúas posibilidades: orgullo e complexo. En poucas semanas, o novo goberno da Xunta confirmounos cal é a súa concepción da nosa cultura. O reparto de departamentos era xa todo unha declaración de intencións, creando a Consellaría de Cultura e Turismo podiamos imaxinarnos por onde ían ir as políticas “culturais” de Feijóo e o sicario competente na materia, Roberto Varela.

Pechando a billa do financiamento público a boa parte das actividades que a Consellaría anterior apoiara, o PP decide a submisión da nosa cultura en prol dunha única idea: o Xacobeo. Ese é o eixo central das políticas culturais e velaquí a resposta á inserción de “Turismo” nesta area. A música, a literatura, a pintura, a escultura, o audiovisual, o teatro… proxectos impulsados pola anterior conselleira como os encamiñados á recuperación da Memoria Histórica (de excelente labor), a promoción das nosas seleccións nacionais deportivas, dos nosos e das nosas deportistas, a posta en valor do noso patrimonio material e inmaterial… Nada diso se adapta ao concepto de cultura do PP, e alí onde non derrubou o andado (música galega, tradución, Premios Nacionais da Cultura, trabas ás escavacións para a recuperación de vítimas do Franquismo, etc.) deixa de promovelo. Exemplo disto é a dúbida de se esta ano as seleccións galegas de fútbol disputarán como viñan facendo dende hai tres anos o amigábel de Nadal entre as reclamacións de oficialidade, o que si temos certo é que o vindeiro sábado a Selección Española de Fútbol xogará na Coruña, manobra política onde as haxa, pois non é precisamente Galiza onde máis sentimento esperta o ficticio combinado.

Toda acción da Consellaría de Varela xira arredor da preparación do Xacobeo 2010, único punto de interese neste departamento. O demais está sometido á preparación do evento relixioso que suporá máis ca nada o enchido dos petos eclesiásticos, que por se fora pouco participan na organización. As autoridades católicas deseñan, polo tanto, o programa dunha area do Goberno Galego. Non é sorprendente, pois os seus preceptos morais guían a boa parte dos dirixentes. Con isto, todas as ricas e variadas pólas da nosa cultura vense sen acubillo institucional e case sen achegas públicas.

O outro grande asunto que ocupa a Cultura é xustificación da mole que Fraga nos deixou en herdanza a todos os galegos e galegas. A inexplicábel Cidade da Cultura é o meirande disparate que a un gobernante se lle puido ter ocorrido xamais, e ao tempo é a eiva orzamentaria que este país arrastrará consigo durante lustros. E por se fora pouco, leva camiño de ser chamada como o seu promotor…

Ler máis »

Tamén en pleno mes de agosto, o goberno do PP deu a coñecer as primeiras subvencións públicas que outorgou aos medios de comunicación dende que ocupa a Xunta. Arredor disto escribe Sabela Ferreirós no seguinte artigo.

Hai dúas semanas coñecíase a primeira entrega de subvencións públicas do Goberno de Feijóo aos medios de comunicacións. Repartíanse dous millóns e medio de euros en función de criterios como difusión, exemplares, emprego regular da lingua galega e informacións encamiñadas á difusión e normalización do idioma.

A listaxe de beneficiarios encabézaa un desprezábel xornal editado en Arteixo que non só non cumpre os criterios referentes á lingua, senón que é un firme defensor das políticas antigalegas e de exterminio do noso idioma e da nosa cultura. Apañou case un millón de euros. Outro panfleto propagandístico antigalego, este de Vigo, recibiu case catrocentos mil euros. A listaxe complétana outros medios mesmo de fóra que se lucran cos nosos fondos públicos, pero que en ningún caso son merecentes de recibir nin un só euro polo emprego e/ou promoción do noso idioma. Efectivamente, todo isto é indignante.

Poderiamos falar de que Feijóo paga favores e cumpre cos que lle deron apoio e cobertura ás mentiras que lle permitiron chegar á Xunta. Podemos pensar o fai para manter ao seu carón aos que deberán facerlle de altofalantes á hora de espallar as súas políticas. Podemos interpretar que achanza o terreo sobre no que se han explicar as súas medidas máis impopulares. Podemos crer que comeza a escribir as xustificacións das súas decisións máis destrutivas…

Mais debemos lembrar que o anterior goberno fixo exactamente o mesmo alá por novembro de hai dous anos!! Xa daquela era incomprensíbel, mais agora, coa perspectiva do tempo, o cualificativo que merecería o Bipartito á vista de como o sector mediático o tratou non é nada elegante. Quizais… parvos?

Ler máis »

Apoiámonos neste completo artigo de Alberte Outeiro para falar sobre dous datos que se coñeceron hoxe e que evidencian o posto que segue a manter Galiza nos indicadores sociais no marco do Estado Español, desta volta nos referidos a salarios e pensións. Serve tamén para reflexionar brevemente sobre o concepto de democracia que manexa o nacionalismo español con respecto, por exemplo, ao debate arredor do Estatut de Catalunya.

Cando de soster unha mentira inconsistente tecida ao longo dos séculos depende un proxecto político, adóitanse empregar argumentos tamén difíciles de manter. Tal é o caso do nacionalismo español, excluínte e intolerante, que centra o seu discurso na suposta “unidade de España” rexeitando todo o que atente contra esta idea. Este concepto (o da suposta unidade) viuse agredido nos últimos tempos segundo eles mesmos pola acción dos partidos nacionalistas e máis polos indesexábeis que, españois como seica somos, non comulgamos coas teses deseñadas, predicadas e espalladas dende Madrid. Unha simples palabra, nación, ten provocado curiosos e disparatados debates tan só por tentar que se lle aplicara a aqueles territorios que reúnen as características esixidas para seren denominados así. Sendo eles mesmos conscientes dos elementos específicos (cultura, lingua, tradicións, costumes…) que se dan, por exemplo en Galiza, para afirmar o carácter nacional desta Terra néganse a recoñecelo por escrito.

Estas disputas, que o propio nacionalismo español sinala como “nominais” e “superficiais”, van moito máis alá pois no fondo estamos a falar de identidade. De non ser así, de falarmos tan só de palabras, que problema terían en aceptalas sen máis? Ben saben que o recoñecemento oficial do termo nación aplicado a Galiza, Catalunya ou Euskadi suporía un duro golpe ás súas teses e o devalar da xa feble concepción nacional da tan heteroxénea España. Andan ás voltas estes días co asunto alá por Catalunya, onde seica agardan o ditame do Tribunal Constitucional (en Madrid e de Madrid) sobre o recurso que o PP (principal garante do nacionalismo español) presentara contra o novo Estatut. Cómpre lembrar brevemente, chegados a este punto, a historia da reforma estatutaria catalá: aprobación no Parlament, aprobación no Congreso dos Deputados (previo recorte e desfiguración do texto inicial) e aprobación en referendo polo pobo catalán. O non respectar estes tres feitos deixa entrever un discutíbel aceptación da “democracia” por parte do PP posto que, se falamos dun documento acordado polos seica representantes do pobo catalán, aceptado polos seica representantes do “pobo español” e finalmente referendado polo propio pobo catalán, quen máis ten potestade para decidir sobre o que o pobo acordou? Lembremos: demo (pobo) + cracia (poder).

De volta ao rego polo que andabamos, e agardando a sentenza definitiva encol do Estatut de Catalunya, referiámonos ao concepto de “unidade de España” como innegociábel piar dun nacionalismo ficticio asentado sobre unha nación ficticia. Alén de cuestións identitarias, nominativas para algúns, esta idea “unitaria” debería verse aplicada no cotiá para facernos cando menos dubidar aos que non acreditamos en tal disparate. Vexamos só un exemplo de tantos outros que poderiamos pór. Hoxe coñecéronse uns datos revelados polo Ministerio español de Trabajo e á par outros dun estudo realizado por técnicos do Ministerio español de Hacienda. O primeiro indica que Galiza é o territorio do Estado no que se percibe a pensión media máis baixa (631 euros), case 124 euros por debaixo do que chaman “media nacional”. Euskadi supera os 940 euros e a C. A. de Madrid achégase aos 900. A pregunta é evidente: por que existen estas diferenzas? Porque non se fala agora de que se racha coa “solidaridad entre españoles”?

Do segundo dos estudos, o do Ministerio de Hacienda, sacamos que o 69% dos traballadores e traballadoras galegas é “mileurista”. Este é outro concepto que cómpre matizar, pois chámaselle “mileurista” a aquel salario comprendido entre 900 en 1100 euros. Se destriparamos ese 69% atopariamos que o groso desa porcentaxe se achega máis á marxe inferior (a dos 900) que á superior (1100 euros é un soldo utópico para boa parte dese 69%); e máis aínda, se a franxa a fixaramos por debaixo deses 900 euros, a porcentaxe había seguir sendo ben elevada. Conclusión: canto cobran os que superan a media para deixala neses valores tendo en conta a explotación salarial tan habitual en Galiza? Un último apuntamento: en termos absolutos Madrid é a C. A. na que os salarios anuais brutos son máis elevados, seguida de Catalunya.

Se a estes exemplos cotiás, que cando se publican non acaparan a atención dos medios de comunicación nin as paroladas dos opinadores a soldo, lle engadiramos outros como as cifras de investimento do Estado nos distintos territorios ao longo dos tempos ou por exemplo as verdadeiras balanzas fiscais (que xa debullara Bóveda) a algúns seríalles moi complicado explicar iso da “unidade de España”. Pero élles máis proveitoso seguir mantendo o seu discurso na ameaza que seica supoñen as linguas, a diversidade cultural ou as festas en cuxas casetas hai uns ou outros retratos. Moitas máis son as razóns que se poden achegar para pór en dúbida o cacarexar do nacionalismo español no tocante a estas e outras cuestións, falamos dunha pseudo-ideoloxía fundamentada na non existencia da nación española como tal para manter un artificial nacionalismo irracional baseado na imposición de conceptos inexistentes: nación española, unidad de España, igualdad ante la ley (incompatíbel co concepto Monarquía), democracia (véxase o segundo destes parágrafos), justicia (xustiza?), etc.

Ler máis »

Análise de Alberte Outeiro sobre a situación que o Estado Español creou nos últimos días en Euskadi, con motivo das festas de Bilbao e á procupara de imaxes e titulares que avalen a súa política represiva.

Alguén dixo unha vez que Euskadi era o laboratorio de probas do Estado Español. É doado concordar con esta afirmación á vista dos últimos acontecementos que por aquelas terras acontecen, malia que sexa ben complicado seguir a realidade sen deixarse trastornar polas intoxicacións do aparello mediático. O inimigo culpábel de todos cantos males poidan afectar á humanidade é a esquerda abertzale, colectivo de seres indesexábeis que lle roen as orellas aos nenos que non dormen de noite. Velaí a mensaxe. Xa que logo, coa escusa montada, que reparos vai haber en aplicar impunemente a democrática irracionalidade contra eles e elas?

A Lei de Partidos dálles vía libre ás forzas represivas é ao sistema xudicial español para deseñar unha democracia ao seu gusto que lles permite crer que están a mudar aquel inferno cheo de xente con cornos e rabo que chaman País Vasco. Cando xa semellaba que non ía ser doado superar o anterior atropelo, sempre teñen capacidade para sorprendernos. Ilegalizacións, prendementos a eito… e o xuntoiro españolista como provocación en prol duns intereses políticos que esquecen calquera outro tipo de política social ou doutra caste. PP-PSOE chegaron a Euskadi co único obxectivo de facer publicidade, de desacreditar ao anterior goberno e de gobernar para o exterior, isto é, para amosarse á opinión pública española como garantes da liberdade en Euskadi e da loita contra o terrorismo.

En base a isto, as imaxes impresionantes e os grandes titulares sacian a sede de espectáculo dos xuntaletras e falabaratos que viven de enzoufar xornais e ladrar en radios e televisións. É preciso redobrar a aposta represiva e abafante ao pobo que inxenuo cre que pode manifestarse e expresarse libremente. A Ertzaintza serve como instrumento fornecedor de imaxes contundentes para seren presentadas en Madrid e difundidas ao resto do Reino. Non se decatan que están entrando nun pozo sen fondo que o que fai é engordar o seu propio desprestixio, multiplicar a xenreira contra eles e evidenciar a inutilidade dos seus métodos. Non se decatan que endexamais ilegalizarán a capacidade de pensamento, loita e resposta dun pobo convencido.

A Aste Nagusia, Semana Grande de Bilbo, caracterízase por seren unhas festas populares, autoorganizadas en boa medida, participativas e nas que o espazo de libre expresión viña estando garantido. Unhas festas, en definitiva, do pobo e para o pobo na que o que se vía era aboiar unha realidade presente e sen máscaras e un sentimento real que endexamais gustou ao oficialismo que agora okupa o poder. A demostración de forza, violencia e represión agudízase nesta primeira edición baixo mandato da fronte españolista PP-PSOE. O encargado de asumir a responsabilidade das accións da Ertzaintza é o Conselleiro de Interior do Goberno Vasco, o galego Rodolfo Ares.

Comezaron xa de xeito anormal as festas deste ano. Poucos días antes, a txupinera elixida este ano, que sempre é unha integrante dalgunha das comparsas das festas, recibía ameazas de morte ao serlle remitida unha carta cunha bala dentro. Moi ao xeito da extorsión que “os demócratas” cualifican como terrorista. A reacción popular manifestouse en forma de marcha case espontánea como repulsa a esta acción. “Casualmente” a chispiña que se precisaba para acender a mecha saltou e o executivo de López-Basagoiti-Ares atopou a oportunidade perfecta para encirrar á Ertzaintza e darlle vía libre para espallarse polas festas. A prohibición de dúas manifestacións debidamente convocadas non fixo máis ca crispar os ánimos e as imaxes de disturbios, carreiras e enfrontamentos nas rúas non tardaron moito en aparecer. Xusto a imaxe que tanto os Gobernos de Madrid e Gasteiz precisaban e desexaban. A seguir, en actitude provocadora os axentes da lei paseáronse polas casetas das comparsas arrancando carteis e demais material que seica “enaltecían o terrorismo”.

Non é difícil imaxinar que a tolemia colectiva na que esta política está sumindo ao pobo vasco poida ser caldo de cultivo para que a indignación e a desesperación medre. É doado acubillar dúbidas de cales son os verdadeiros intereses do Estado Español, de que procura con estes xeitos de actuar, con tanta violencia e tanta represión. Realmente desexa o Estado Español a fin do terrorismo, a fin da acción armada de ETA, ou precísaa para seguir xustificándose? Ben sabe que ese non é o camiño.

Velaquí a ligazón ás imaxes da actuación da Ertzaintza no portal Kaos.

Ler máis »

 Artigo de Alberte Outeiro no que explica cal é o verdadeiro significado de dúas palabras que teñen adquirido significado distinto cando se xuntan. O fetichismo paranoico das autoridades españolas outorgoulles categoría superior a unha pantasma descoñecida a quen culpar para non buscar outras razóns de fondo: que é Resistencia Galega? Aí vai a explicación.

A creba do sistema capitalista e do modelo social que impuxo esta devastadora globalización provocou unha crise que está a ter consecuencias tráxicas entre as clases traballadoras. Galiza resiste a ofensiva, a conflitividade asolaga o País e as loitas obreiras están vivas en toda a xeografía nacional. Por se fora pouco, temos que soportar o engadido de ver como un goberno movido polo afán autodestrutor e u odio antigalego pula pola destrución do noso principal signo de identidade: a resistencia lingüística está presente e moi viva.

A ofensiva dos valedores do sistema capitalista, que pretenden aproveitarse dunha crise que eles mesmos provocaron está a prender a chama da loita obreira en cada recanto do País. Só os que atinxen ao maior número de traballadores e traballadoras saen á luz, por considerar dalgún xeito o escurantismo mediático que bota de todo menos luz. Pero son moitos máis os que se rexistran case en silencio en pequenas empresas espalladas polo país adiante.

O sector do metal na provincia de Pontevedra é o máis claro exemplo de unidade obreira, de forza e de disposición a loitar por unhas condicións dignas. O deste ano, cando van 15 días de folga e enfrontamentos na rúa contra os violentos, é xa o conflito laboral máis longo de cantos hai no Estado. A mobilización é capaz de colapsar totalmente a primeira cidade de Galiza, e se a violencia policial da pé, o resultado é o caos e os disturbios que se viron en días anteriores. A orde habitual viuse interrompida no que vai de ano en todas as cidades de Galiza por motivos de loita laboral. Compostela, por ser a sede principal da administración galega, rexistra numerosas protestas contra os atropelos da patronal; ademais, polo simbolismo de ser capital do País lévanse alí numerosas loitas á procura do eco mediático. A crítica situación que vive o agro galego provocou que o mércores e o xoves da pasada semana a maior tractorada dos últimos anos paralizara o tráfico circulatorio nas rúas compostelás.

A Coruña viu como as traballadoras de Caramelo tomaron as rúas para facer visíbel a súa situación. A téxtil desafiounas e a resposta foi dabondo contundente. Lugo asistiu ao conflito de Pascual (situada en Outeiro de Rei) e a Muralla coñeceu de primeira man a determinación dos afectados. En clave gandeira, as cabezas das principais comarcas do sector acollen periodicamente a axitación da dignidade labrega. Vilas e concellos menores axítanse cada vez que traballadores e traballadoras en loita saen ás rúas. A unidade pode alterar calquera normalidade baseada en anormais condicións.

E máis alá dos conflitos laborais, o pobo galego centraliza en Compostela a loita pola defensa da súa lingua. Dende alí, dende o corazón da Nación os infames gobernantes atacan o idioma acosándoo na función pública, no ensino e en todos os ámbitos posíbeis. Afogan a débil lexislación que da acubillo á normalización lingüística pero ven como os sectores máis conscientes (como o ensino, cos mestres á cabeza) rexeitan as políticas exterminadoras deste novo PP.

O leite e a lingua son dous motivos que superan a condición local para convertérense en prioridades nacionais. A liquidación lingüística que persegue o PP e a pasividade letal dos gobernos con respecto ao sector leiteiro ameazan non só a galegofalantes, a funcionarios ou aos cativos e cativas en idade escolar: ameazan a supervivencia dun pobo tal e como é, coas súas identificacións propias e que non o vai permitir. En Galiza, resistencia galega!

Ler máis »

Alberte Outeiro escribe unha reflexión sobre a forza política que domina os resultados electorais en Galiza e a mutación que vén experimentando dende a ausencia de Fraga Iribarne á fronte.  

Criamos que o punto de inflexión que supuxo o cambio de goberno en 2005 había traer consigo unha necesaria renovación de caras no seo do PP. A morte política do franquista Fraga Iribarne precisaba un sucesor que tería unha difícil tarefa e que de seguro non contaría co carisma nin co perfil de líder que o Partido Popular en Galiza atopaba en ‘Don Manuel’, como lle chamaban os seus a quen dirixía con man de ferro e controlaba absolutamente todo canto se movía arredor do partido. Coa perda do poder, semellaba que a división interna e as loitas encarnizadas pola sucesión habían dar do derrubamento dunha estrutura baseada no control do poder e sostida grazas á máis magna obra que en dezaseis anos levantou Fraga: o perfecto tecido dunha rede caciquil que parecía abranguelo todo.

O Congreso de 2005, no que a ‘dedocracia’ interna deu con Alberto Núñez Feijóo como relevo de Fraga Iribarne á fronte do PP, non foi só unha remuda de líder. As acusacións de fraude nas supostas eleccións internas no proceso de sucesión chegaron dende dentro, cando o aspirante López Veiga denunciou que se favorecía deliberadamente ao candidato ‘oficialista’. Sexa como for, Feijóo era o escollido por Fraga e con este en vida ninguén discutiría aínda a súa decisión. Presentábase como o xugo perfecto para acadar o entendemento entre esas dúas correntes tan afastadas que ficaban en silencio diante de Fraga, pero que agardaban a oportunidade para imporse. ‘Boinas’ e ‘birretes’ puxaban polo control para levar ao PP en Galiza a ser ‘o PNV galego’ como moitas veces dixera Fraga ou pola contra a estreitar relacións coa Dirección madrileña e axeonllarse submisamente ás súas directrices.

A travesía polo deserto da oposición antollábase como o enterro político dun Feijóo que parecía incapaz de chegar á Presidencia da Xunta, quizais a súa verdadeira pretensión era (e segue a ser?) chegar a Ministro de Rajoy en Madrid. De poza en poza e a cada cal máis fonda, ese foi o camiño de Feijóo na oposición, onde axiña demostrou cal era seu verdadeiro perfil. Aquela histórica foto na que de zapatos collía unha mangueira diante dos fotógrafos para aparentar apagar un lume na crise dos incendios forestais do verán de 2006 deixou ás claras cal era a facción á que máis se achegaba.

Alberto Núñez Feijóo non ten nada que ver cos máximos expoñentes do sector do ‘boina’. A súa esencia elitista non lle permite facer súas mañas propias do caciquismo de Baltar ou Cacharro, está lonxe do ideario de Cuíña (aínda que caciquil, con consciencia de País) e desbota aquela vella pantasma que algún día planeara polo PP de Galiza: a pantasma do galeguismo. Non hai dereita galeguista posíbel con Feijóo, porque esa opción require baleirar de demagoxia o contido dun discurso que debe ser decididamente galego, en galego e próximo á xente.

Mais a tornas cambiaron inesperadamente o 1 de marzo pasado. O fracaso estrepitoso do Bipartito nas urnas deulle a posibilidade de converterse en Presidente da Xunta, algo no que nin el mesmo confiaba nin merecera. Durante a campaña rematou por posicionarse definitivamente e botou man de elementos descoñecidos en Galiza até esta altura. Organizacións de corte ultraespañolista e galegófobas, a importación de conflitos e teses impropias de aquí pero que a Dirección Estatal do PP utilizara electoralmente contra Zapatero, radicalización do discurso e aposta decidida pola demagoxia pensando en que non sería preciso nunca dar contas dende o poder hipotecaron as primeiras semanas á fronte da Xunta. Co éxito como chaqueta presentouse ao Congreso sen opoñentes posíbeis, converténdoo nun paseo trunfal en un baño de eloxios pouco antes de ter que comezar a repartir postos e cargos na administración galega.

Rodeouse dun equipo que en nada fai lembrar aos que secundaban a Fraga para asentir e axeonllarse diante do vello fascista cada vez que fora necesario. Os homes e mulleres de Feijóo desprenden elitismo, españolismo, madrileñismo, ultracatolicismo e sobre todo, autoodio, xenreira e desprezo cara a todo o propio deste país, arrepentimento fondo e sincero diante da FAES por ter cometido o imperdoábel pecado de seren galegos e galegas. Snobs de camisa cara e xersei polos ombreiros, de vela en Baiona e golf en Sanxenxo, de tradicionalismo neocón e outros cualificativos que describen perfectamente a dirixentes do seu partido, pero que non viramos nos nefastos dezaseis anos de Fraga en Galiza: esas características eran as dos empresarios ricos e turistas estranxeiros que comezaron a esixir unha costa galega para si mesmos e un sector turístico que controlar. Agora tamén os gobernantes fan parte dese desprezábel galiñeiro.

A nova manchada de dirixentes e cabezas visíbeis do PP en Galiza suplen as súas carencias como políticos con inxentes doses de demagoxia e radicalismo. Teñen présa por borrar algúns trazos que a sociedade galega comezara a debuxar no papel en branco da Galiza que soña, porque a quen o PP lle ten medo é a xente, sabe que os seus resultados electorais se apoian nesa masa durmida que só esperta cada catro anos. Esa é a súa democracia, a de votar e calar, a de non participar. Mais todo ese tecido que por baixo se está movendo e contesta as súas crueis intencións esixe non ser contada como un feixe de votos sen máis. Porque lle esiximos a este novo PP que deixe de atentar continuamente contra os nosos sinais de identidade, que deixe de bater con tanta violencia na nosa lingua, que deixe de afogar os espazos nos que estaba agromando e saíndo á luz o potencial creativo da cultura galega, que deixe, en definitiva, de ser unha simple copia das probas involucionistas que saen do laboratorio ‘faescista’.

Ler máis »

Opinión de Sabela Ferreirós arredor da saída de Xurxo Souto do programa 'Aberto por reformas' da Radio Galega. Este cese supón moito máis ca remuda -previsíbel, máis non deste xeito tan inmediato- dun profesional á fronte dun programa de radio. Aínda que o programa polo momento segue, non é xa a oportunidade que Xurxo Souto ideara para os músicos galegos e para as súas músicas, non é xa ese excelente instrumento de normalización lingüística na radio pública de Galiza.

Unha semana despois e logo de ter visto xa numerosas mostras de apoio e espazos adicados, velaquí vai unha pequena achega máis sobre o primeiro grande atentado cultural do novo Goberno da Xunta. Non por agardado é menos destrutivo o impacto que sufre a música galega, e con ela a nosa lingua, coa saída de Xurxo Souto da Radio Galega. Esta é unha agresión máis ao noso idioma na xeira que comezou este novo PP dende que se fixo co control do Goberno e do Parlamento Galego.

Sen ningunha dúbida, a Radio Galega foi o único que verdadeiramente cambiou e onde máis se apreciou a fin do fraguismo a partires de 2005, bastante máis ca súa irmá a televisión. A radio pública de Galiza experimentou unha verdadeira abertura de fiestras polas que entrou unha corrente distinta que limpou os recantos daquel rancio instrumento ao servizo do ‘partido único’ durante aqueles interminábeis dezaseis anos.

Nese mar das ondas, galegas e en galego, sobresaían dúas grandes centolas que representaban a riqueza do marisco cultural galego: o Aberto por Reformas e o Extrarradio. Os nomes son toda unha declaración de intencións, o primeiro deles era a disco-tasca de Xurxo Souto e Vituco Neira, na que as reformas que eran precisas trala expulsión do PP do poder e do control dos medios abrían esa hora diaria de radio; o segundo dos casos aséntase nas mañás do fin de semana e ten a Belén Regueira como facho dun magacín diferente até daquela, diferente por ser puramente galego e sen complexos. A universalización da cultura galega débelle moito a Belén e a cantos con ela enchen, polo momento, a Radio Galega os sábados e domingos pola mañá.

O pasado luns eran nomeadas as novas Directoras da Radio e da Televisión públicas, ese mesmo día ás oito do serán Xurxo Souto despedíase logo de tres anos á fronte do Aberto por Reformas. Ao día seguinte, o programa comeza co mesmo nome e a mesma sintonía (‘A nossa história’, da Matraca Perversa) mais con distinto condutor e con contidos e finalidades totalmente distintas. O ‘Aberto por Reformas’ de Xurxo Souto foi a maior oportunidade que a música galega tivo na nosa Historia, o acceso á radio pública de numerosos grupos de todos os estilos imaxinábeis e sen máis credenciais que o seu talento foi un fito de valor incalculábel que os músicos deste país saben, recoñecen e agradecen. A descuberta que puidemos facer de toda canta creatividade musical se movía entre nós foi como ir desenterrando cada día un tesouro soterrado na fosa común que cavaron os ‘limitadores da nosa cultura’. Algo tan básico como a promoción da nosa lingua e da nosa cultura nos medios de comunicación públicos era impropio en Galiza até que Xurxo Souto chegou á Radio Galega, agora que se vai, a normal anormalidade volverá. O novo ‘aberto’ é a máxima expresión deste cinismo bilingüe de Feijóo e o sicario Xusto López Carril, novo presentador do espazo que polo momento mantén o nome, a sintonía, algunha sección pero que desbotou e borrou a esencia e principal razón de ser do verdadeiro ‘aberto’: a música galega.

Non quedan espazos propios para a música galega e a promoción dos nosos artistas na nosa radio, e con isto ráchase unha cadea que se entrelazaba e entrealimentaba. Vai sufrir a creatividade musical en galego, van volver á invisibilidade (a esa caste de clandestinidade) ducias de bandas de todos os estilos e con elas van caer moitos festivais organizados a partires do compromiso social e da autoorganización de base, van desaparecer moitos dos soños deste ‘pobo de artistas’ como gusta Xurxo de dicir deste recanto da fin do mundo chamado Galiza.

Mais algo estase a cocer xa como resposta a esta nova infamia galegófoba de Feijóo e os seus. A resposta non ha facerse agardar e o PP vai comprobar que ten en fronte a determinación dunha sociedade que si, é toda ela a que ameaza os intentos de agresión que padece. É toda ela a que non consente que 39 zombies controlados por Madrid, como dirían Galegoz, sigan a bater impunemente na nosa lingua e a magoar a nosa cultura.

Ler máis »

Sabela Ferreirós responde neste artigo ás ansias da Igrexa Católica de botar man da Praza da Quintana, logo dos aires que lles supón a novo goberno nacional-catolicista de Feijoo. É posíbel que precisen un alamaque para decatarse do tempo no que vivimos.

Nostálxicos daqueles tempos nos que a súa moral era norma civil, os dirixentes da Igrexa Católica vén agora como paseniñamente a súa influencia vaise diluíndo na sociedade. Doídos pola masiva perda de fanáticos que fan que enfraqueza a estrutura empresarial e económica da súa doutrina procuran fórmulas que poidan compensar este feito. A chegada ao poder no Estado Español de Rodríguez Zapatero supuxo un punto de inflexión na radicalización do seu discurso, invocando mesmo mañas do 36 para recuperar un poder que volvera reverdecer durante a etapa fascista de Aznar. En Galiza, aínda que non podían estar descontentos co tratamento que Touriño lles daba, a chegada de Feijóo fíxoos sorrir de novo. A Igrexa Católica segue a ser unha confesión subvencionada no noso país, segue a gozar de privilexios fiscais e mantén aínda unha influencia social sobre todo nas xeracións máis vellas que é froito do longo e pesado xugo co que cargaron a toda a sociedade cando foron un dos principais piares que sostiveron a Ditadura fascista de Franco.

Os valores nos que se fundamentan as súas teses están absolutamente desactualizados e fican ancorados na escura e bretemosa noite dos tempos. Son amorais moitos dos seus discursos e pódense responsabilizar de lacras desta sociedade; a educación e o adoutrinamento que pretenden manter foi noutrora o único que moitos individuos de extrema debilidade mental recibiron, a educación sexista, machista, ultraconservadora e reaccionaria está hoxe detrás de moitos casos que cómpre erradicar definitivamente desta sociedade. O seu aparello propagandístico actívase cando o debate social cuestiona moitos dos seus preceptos e os xerarcas retórcense cando no Parlamento se comeza a falar de leis que amplíen dereitos, séntense ameazados e ousan actuar de contrapoder político.

Arestora aprovéitanse do Partido Popular para teledirixir as súas mensaxes, utilizando este partido como conduto para facer chegar á política e á vida civil a súa doutrina. A súa radical oposición a leis como a dos matrimonios homosexuais, a do aborto ou outras semellantes son un claro exceso que ameaza con invadir o ámbito privados das persoas, sexan ou non clientes da súa empresa. O seu desafío aos avances da ciencia pode resultar devastador nos territorios do chamado Terceiro Mundo, que é onde mais cala o seu discurso contrario aos métodos anticonceptivos e onde precisamente máis se espalla o mortal virus da SIDA.

Hai uns días tiñamos en Galiza a última proba da súa desvergoñada ousadía, alentada agora polo fanatismo que inspira as mentes sectarias dos máis importantes dirixente do novo goberno galego. O ‘opusdeísmo’ dalgúns dos máis notorios membros deste novo PP de Feijóo é aproveitado pola seita católica facer chegar as súas mensaxes e, agora si, convertelas en lei no Parlamente de Galiza. Feijóo xa anunciou que a organización do Xacobeo do ano que vén estará pilotada en todo momento polas sotanas, ás que lle prometeu un “Xacobeo espiritual”. Axiña os dirixentes católicos en Galiza recolleron a mensaxe e saíron para atreverse a reclamar a propiedade dun espazo público dos máis importantes da Capital de Galiza: reclamaron, nin máis ni menos, que a Praza da Quintana!!

Afirmaron que non querían que ese fora, como vén sendo habitual, o emprazamento de manifestacións ou concertos laiándose de que era “escandalosa” a montaxe que se realiza para este tipo de eventos. Esixen que se reserve para eles nin máis nin menos que toda a contorna da Catedral, pensando moi especialmente nas tradicionais manifestacións do Día da Patria que tinguen de reivindicación social o ar compostelán, afastando o rancio respirar relixioso co que o clero quere afogarnos. Tal demostración de prepotencia só indica o desnortados que están e o perdidos na liña do tempo que quedaron. Semella que o reloxo se lles parou aquel 20 de novembro e, como a tentativa do 23 de febreiro do 81 non frutificou, pensan agora en botar man dos vellos reloxos de sol para que lles marquen as horas.

Non á ditadura católica!

Ler máis »

Artigo de Alberte Outeiro no que escribe sobre a nova ocorrencia do Goberno da Xunta de suprimir a esixencia de coñecer o galego para converterse en empregado público.

Aínda fachendosos polo vivido o 17 de maio en Compostela, onde este pobo fixo as máis notábeis demostracións públicas de forza colectiva ao longo da súa Historia, a pasada semana un novo golpe facíanos volver axiña á realidade. O novo goberno non está disposto a dar nin un só paso atrás nas súas pretensións de decidido exterminio da lingua galega. Estes, como tantos outros cualificativos semellan en ocasións esaxerados, pero a magnitude do desafío é merecente de alertas ben vermellas. A pasada semana, quen sabe se como resposta á manifestación do Día das Letras, a Dirección Xeral da Función Pública convocaba de xeito extraordinario a Mesa de Negociación de Empregados Públicos. Só un motivo, pero letal: a modificación (supresión) do artigo 35 da Lei da Función Pública Galega.

Este artigo é o que esixe que nas oposicións sexa obrigado demostrar o coñecemento do noso idioma para ser funcionario ou funcionaria. Este artigo é o responsábel legal de que na Administración Pública, no Ensino, na Sanidade ou na Xustiza poidamos ser atendidos ou atendidas en galego. Aínda que a práctica sexa ben distinta. Velaí unha nova aposta do Goberno de Feijóo no camiño que decidiu emprender contra o noso idioma. É tal a súa xenreira que raia o ilegal, pois é intención do PP aplicar a nova norma con efecto retroactivo (afectando xa aos procesos que están en marcha) e prexudicando claramente así aos matriculados e matriculadas por vérselles modificadas as condicións iniciais.

Os tres sindicatos maioritarios en Galiza (CIG, CCOO e UGT) expresaron o seu total rexeitamento a esta medida abandonando 13 dos 15 membros a devandita Mesa. Facer desaparecer a esixencia de coñecer o galego para converterse en empregado do sector público é unha mostra de autoodio sen precedentes no Goberno dun País do noso tempo. É un ataque suicida, infame, fundamentalista e sen saída posíbel o que este PP de Feijóo comezou contra o principal signo que nos identifica no mundo. Alguén concibe que a situación anormal que pretenden para a Galiza se podería dar noutro pobo do mundo? Alguén concibe que en Castela un funcionario puidera non coñecer o castelán? Viólase o dereito a sermos atendidos na nosa lingua diante dun despacho da Administración. Alguén concibe que vindeiras xeracións de mozos e mozas poidan saír do ensino obrigatorio sen coñecer a súa propia lingua? Liquidar a lingua nas linguas do futuro e suprimila da administración pública é tanto como afogala, esganala. Arrincarlle os espazos de supervivencia e facela retroceder varios séculos.

Ler máis »

Alberte Outeiro escribe sobre "os dous Día das Letras" que onte se celebraron en Galiza. Describen á súa vez os dous "compromisos" co galego que se representan cada día na nosa sociedade: o verdadeiro, o que se mollar se é preciso; e o ficticio, o dos coches oficiais e actos insticionais baixo teito por se chove...

Como é habitual, e protocolario, cada ano no Día das Letras Galegas o persoeiro lembrado recibiu as tradicionais homenaxes na súa vila natal. Até Láncara, neste caso, se trasladou toda a comitiva institucional encabezada polo Presidente da RAG e o da Xunta de Galicia. A elección de Ramón Piñeiro para este 17 de maio foi a máis criticada dos últimos anos polo perfil político e as teses do mesmo. Sempre foi excesivamente morno, por sermos elegantes, o “compromiso galeguista” de Piñeiro. Moitas afirmacións súas non encaixarían hoxe co que este País precisa en termos de normalización política, social, cultural e, sobre todo, lingüística. Na súa conta de resultados ha ir sempre a responsabilidade de liquidar o histórico e verdadeiro PG. Por algo foi sempre unha referencia Ramón Piñeiro no estante “galeguista” que Fraga Iribarne ideou para o seu Partido Popular, un persoeiro carente de determinación que encaixaría á perfección nese galeguismo folclórico de gaitas e empanadas tan propio daquelas épocas do fraguismo e, todo hai que dicilo, recollido, revisado e adaptado aos tempos que corren por Anxo Quintana.

Dun pódese dicir que o resultado foi afogar a posibilidade de que un nacionalismo verdadeiramente de centro dereita, necesario, agromara en forma de partido fóra do PP. A dereita española de Fraga non foi nunca nin nacionalista galega nin de centro; a dereita española de Feijóo… nin que dicir ten. O exterminio do sector da boina dío todo. O “PNV ou CiU galego” non foi nunca o PP, nin tampouco o conseguiu o Bloque de Quintana e Aymerich, aínda que esta ameaza aínda non desapareceu. O que este país precisa non foi nunca a copia dun modelo alleo, nin tampouco o galeguismo de Ramón Piñeiro nin moito menos o de Fraga Iribarne. O novo “galeguismo” de Feijóo non só non o precisamos, senón que nos ameaza seriamente…

Como se ten dito en AugasCeives toda a pasada semana, o de menos onte eran os actos institucionais, as máscaras e as fotos. En Compostela houbo, parece ser que un número indeterminado de persoas, como adoita acontecer nestes casos, que verdadeiramente si festexaron como se debía o Día das Letras Galegas: con dignidade. Saíndo á rúa contra as pretensións exterminadoras do Goberno da Xunta en materia lingüística. En Compostela é onde estivo o verdadeiro espírito ao que temen Feijóo, Fraga e Ramón Piñeiro temen. O espírito decidido, de (auto)determinación e loita na defensa do noso idioma.

Feijóo sabe que ten diante á ampla maioría da sociedade galega que non está disposta a aceptar retrocesos en materia de normalización lingüística. Tamén é certo que esa sociedade que está polo idioma está ceibe de compromisos partidistas, non se adscribe a ningún voto e o compromiso co idioma non se reflexa necesariamente nas urnas. Que ningún partido tente apoderarse da libre vontade da sociedade galega porque está destinado ao fracaso, como fracasou quen quixo encabezar o movemento social que xurdira contra o poder político pola súa indecencia tralo afundimento do Prestige. Que ningún colectivo minoritario tente medir forzas desafiando ao pobo galego, nin con autobuses vidos dende fóra nin con autobuses viaxeiros por Galiza adiante.

Sería unha mala nova, pero non é de desbotar que mobilizacións semellantes se repitan en vindeiros meses. E dicimos que sería unha mala nova porque iso significaría que a ofensiva do PP non retrocedeu, e o noso idioma seguiría a precisar doutra demostración de forza. Mais tamén podemos ter a seguridade e a tranquilidade de que este País responderá. Polo momento, Feijóo non baixa as armas e repite, por boca do Conselleiro de Educación, que seguirá adiante coa súa intención de derrogar o Decreto 124/2007.

Ler máis »