A u g a s>>>C e i v e s
xornal.dixital.independente >>>>>>> >>>> >>> >>augasceives@gmail.com

Alberte Outeiro envianos este artigo no que experimenta unha nova sensación, a de concordar con Alberte Núñez Feijóo. Está visto que o circo electoral pode acadar niveis de impacto na mente humana descoñecidos até o de agora. 

Causa arrepíos na parella gobernante a decisión de Feijóo de non aceptar o debate a tres bandas que trataron de imporlle. Por unha vez, e sen que sirva de precedente, concordaremos co candidato Alberto unicamente dende un punto de vista de estratexia electoral, iso si. Trataremos de explicalo.

Antes, dicir que o que a nós nos causa arrepíos desta democracia é a desigualdade, en todas as súas formas e aparicións xa sobradamente comentadas. Que a televisión pública galega fomente como o fai o tripartidismo, coute a pluralidade e non atenda absolutamente nada a outras opcións fóra das que contan con representación parlamentar. Iso si que é, como gusta dicir “O Presidente” arrebatar un dereito fundamental da cidadanía: o de coñecer en igualdade de condicións a todas as opcións polas que se pode decantar. Corre o risco esta afirmación de ser cualificada como fondamente inxenua, mais non por iso se é de esquecer.

O que pretendían a TVG, Emilio Pérez e Anxo Quintana era nin máis nin menos que representar unha función de acoso e derrube do candidato do PP. Un dous contra un no que eses “dous” tería o dobre de tempo ca o “un” para atacalo, cun pacto de non agresión polo medio. O coello Feijóo fuxiu áxil dos cazadores que o agardaban como se foran reis cazando osos bébedos…

O PP propuña un cara a cara entre cada un dos tres candidatos maioritarios como condición para que el aceptara o debate a tres. Iso tamén sería parte do dereito da cidadanía ao que tanto se refire Touriño, a sociedade debe ter a oportunidade de ver un cara a cara tamén entre a parella gobernante, que é do que fuxen BNG e PSOE. É obscena a demagoxia do PSOE neste tema, sabe das extremadas limitacións do seu líder e busca un debate no que poder acosar a Feijóo mediante “a alianza”, pero sabe que en solitario podería ser dialecticamente mallado por cada un dos outros dous. Moito máis cando case como un resorte, Touriño di publicamente que el tampouco irá ao debate se non vai Feijóo. O candidato do PSOE tamén se negou a debater!

Non estamos acostumados a esta sensación de non indignarnos por unha decisión que toma o PP, mais estamos a experimentala apreciando os altísimos graos de ridículo que poden acadar os que pretenden representarnos.

Ler máis »

Artigo de Sabela Ferreirós no que escribe sobre algunhas novas da actualidade dos últimos días e quen dan pé á reflexión. Varios feitos que se insiren paseniño na normalidade e que constrúen unha preocupante realidade. 

Como adoita acontecer cada certo tempo, filtrase á luz pública unha achega máis que segue a confirmar o carácter corrupto dos piares deste Estado. Mandos policiais dunha comisaría de Madrid ditaban instrucións concretas para que os axentes da orde fixeran detencións sistemáticas até acadar un determinado número de inmigrantes ilegais. O Ministro español de Interior acepta e recoñece con toda naturalidade o tan desprezábel e arrepiante feito. Un acontecemento máis que contribúe a facer medrar a imaxe exterior do Reino de España como xenófobo, racista, escasamente coidadoso cos dereitos humanos e outras revelacións que teñen feito diversos estudos de organismos internacionais.

O poder xudicial fai folga. Un colectivo sumido maioritariamente nuns tempos escuros que aplica arbitrariamente un concepto de xustiza interpretado de xeito moi libre e particular. Demandan agora cuestións que seica veñen tempo reclamando, pero nunca se dera o caso de exercer o discutido dereito á folga. A politización da Xustiza española é tal que a súa participación nun proceso electoral é determinante, convértense no verdadeiro corte que determinadas leis teñen que superar situándose por enriba do Poder Lexislativo. Non é doado entender senón é dende a perspectiva política unha folga destas características en campaña electoral.

O empresariado español presenta as súas receitas contra a agresiva crise económica: despido libre, EREs sen necesidade de autorización… Á vez que entenden que a solución pasa pola recuperación dos niveis de consumismo que os puxeron nunhas cotas de beneficios ben afastadas dos parámetros socialmente aceptábeis. Non deixan de presentar beneficios, non deixan de ingresar fondos públicos e non deixan de seguir reclamando máis licenzas para a explotación legal. As compañías telefónicas, as hidroeléctricas e a banca seguen a engordar as súas contas de resultados mentres ofrecen un pésimo servizo e adoptan o papel de vítimas presentado moreas de dificultades a fin de obter a compaixón da sociedade.

Algo non funciona cando as cacerías de seres humanos entran con naturalidade no día a día dun suposto Estado moderno. Algo non funciona cando a clase traballadora resiste e son os altos estamentos os que fan as folgas. Algo non funciona cando a parte superior da pirámide do sistema aproveita un escenario tan violento para apertar un pouco máis a corda no pescozo da base piramidal.

Ler máis »

Artigo de Sabela Ferreirós arredor do acontecido o pasado domingo en Compostela co gallo da manifestación españolista, nas nosas rúas contra a nosa lingua e contra nós. 

O acontecido o pasado domingo en Compostela co gallo da manifestación galegófoba estaba coidadosamente calculado. Colectivos da dereita intolerante española, satélites do Partido Popular, convocaron e participaron nunha marcha cativa en aceptación social pero ambiciosa no dano que procura. Nin máis ni menos ca o tiro de graza á nosa lingua, a desaparición total e definitiva do noso maior sinal de identidade como pobo diferenciado que somos. Son entidades das que o máis salientábel é o seu potente financiamento se o comparamos co escaso asentamento social do que gozan. A súa existencia aséntase nunha falacia importada, unha máis, que foi deseñada en Madrid e que atende a unha estratexia electoral. Viven de actos e conflitos nos que se sitúan de vítimas, oprimidas pola intransixencia do goberno galego que impón a lingua galega e que afoga aos pais non permitíndolles libremente elixir a educación dos seus nenos e nenas.

Non me cabe a menor dúbida de que isto fai parte da campaña do PP (velaí estaban destacados dirixentes e candidatos nas vindeiras eleccións ao Parlamento Galego), que vén apoiando os ridículos bandazos dos últimos tempos en cuestións como a conxura lingüística galego-català que ameaza a unidade de España e a súa gloriosa lingua de 500 millóns de falantes. Por certo, bo exemplo de imposición a ferro e lume ao longo da Historia. A parella de acomplexados, frustrados e fracasados líderes que forman Feixóo e Raxoi á fronte do Partido Popular en Galiza e en España atopa agocho detrás de debates coma estes. Fálese de lingua no canto das limitacións de capacidade dos dous galegos avergoñados de selo!

Avergoñados de selo tamén o son os que comulgan con esta manipulación, coa farsa que sostén a estes grupiños cuxa maior forza reside no apoio de grandes medios subvencionados. Xornais que pagan con axudas públicas dos nosos petos os ataques e as agresións ao noso idioma por obra e graza da xenerosidade do “bipartito do cambio”. Aos medios españolistas (tanto de aquí como de acolá) é a quen máis lle convén manter viva a chama do conflito lingüístico. Mágoa da ver aos paletiños galegos (eses si que o son!) ollar con compracencia aos que veñen de fóra traballar as súas estratexias e intereses usando, manipulando e insultando a nosa lingua.

Ao encontro foron certos sectores do independentismo galego comprometidos coa defensa firme do noso idioma. A mañá estaba destinada a rematar como rematou. Era o que buscaban os convocantes, presentarse como vítimas da intolerancia do independentismo-terrorismo galego ao que Touriño e Quintana lles dan azos. Aí aparece outra das proxeccións españolistas (esta apoiada e promovida tamén polo PSOE), que é o identificar o independentismo coa violencia e o terrorismo (todos somos terroristas!). Do lado dos que se xuntaron para agredir a nosa lingua os agresores dos nosos lombos. As FSE sempre están alí onde o fascismo as chama e dispostas a bater coa carraxe das súas porras nas xentes sexa cal sexa o motivo. A Xustiza unha vez máis aliouse cos agresores, tanto cos que pegan fisicamente como cos que o fan coa súa noxenta peste dialéctica.

Para rematar, o tratamento informativo. Un cóctel de siglas enleadas que todas levan a etiqueta de “independentistas radicais” e que conforman complicados crebacabezas para os redactores que non dan a comprender como poden existir tantos colectivos descoñecidos para eles. Aí sempre pasa polas súas cabezas comezar unha traballo de investigación sobre o Movemento de Liberación Nacional Galego, en colaboración coa Garda Civil. O descoñecemento é ás veces a base da manipulación, e máis se quen asina é alguén sentado aló moi lonxe e que adoita ter a orixinal idea de establecer paralelismos entre o independentismo galego e a esquerda abertzale vasca. Que a ninguén lle sorprenda escoitar ou ler que membros de Jarrai estiveron o domingo en Compostela, de viños coa Secretaria Xeral de Política Lingüística!!

Ler máis »

Opinión de Sabela Ferreirós sobre as coincidencias e paralelismos que o sistema electoral español impón en Galiza e en Euskadi. Os dous pobos votarán o mesmo día, mais non todos o poderán facer.

Teriamos que botar man de referencias históricas para explicar a vantaxe que a día de hoxe leva o pobo vasco sobre o galego no camiño cara o pleno recoñecemento dos seus dereitos nacionais. A nosa historia está marcada polo xugo centralista español que ciclicamente foi estando nos momentos oportunos e decisivos por diante da iniciativa galega para facerse co poder e cos nosos recursos, deixándonos a expensas de decisións tomadas sempre fóra. A historia do pobo vasco non é doada tampouco, pois os seus territorios foron repartidos administrativamente en dous Estados e mesmo dentro do español se partiu en catro provincias e dúas Comunidades Autónomas. En Euskadi e Galiza celébranse eleccións o vindeiro 1 de marzo; uns comicios baixo un sistema deseñado en Madrid, imposto pola súa democracia e perfeccionado súa xustiza. A ocupación en Galiza por parte das forzas tanto civís como militares e o acoso político-xudicial contra os movementos sociais ten o seu correspondente en Euskadi nunha Ertzaintza ao servizo das políticas españolas e en mans dun PNV en plena sintonía con Madrid.

A política vasca das últimas décadas non pode entenderse senón é como un conflito. A banda ETA iniciou o camiño da loita armada en plena ditadura franquista, reorientando os seus obxectivos co paso do tempo e chegando ao desnorte absoluto a día de hoxe. O terrorismo de Euskadi Ta Askatasuna sempre foi, e ségueo a ser, un boísimo argumento para o Estado Español á hora de presentar as súas operacións contra o independentismo vasco de cara ao resto da sociedade. A identificación de “terrorismo” con “independentismo” enguliu o traballo político da esquerda abertzale (da que rexeita a loita armada e da que non) e serve como escusa para as prácticas fascistas do Estado Español democrático, independentemente de quen sexa o que o dirixe. Con todo, fronte ao discurso único e cun aparello mediático e publicitario esmagador, as formacións abertzales seguían a obter resultados salientábeis nas distintas eleccións que se celebraban na C.A.V. e mesmo en Nafarroa.

PP e PSOE decidiron durante os oito anos de goberno fascista de Aznar aprobar unha lei antidemocrática e contraria á súa propia Constitución para vetar a presenza do independentismo vasco nas eleccións e nas institucións, como representantes da cidadanía que libre e lexitimamente a puidera apoiar. A chamada Lei de Partidos converteuse nun instrumento descaradamente orientado a ilegalizar o independentismo vasco, non os diferentes partidos en si senón o propio concepto ideolóxico. A xustiza está así ao servizo dos intereses políticos do partido gobernante e este non dubida en tirar de ordes xudiciais para prender aleatoriamente a cidadáns e cidadás sen motivo ningún descrito no código penal. O outro factor é ETA, que segue a servir como protagonista da publicidade centralista para seguir acusando á esquerda abertzale de “colaboración con banda armada”. Por establecer un paralelismo moi propio da xustiza española: existen “injurias a la Corona” porque existe Monarquía.

O xuíz que pasaría por actor de serie de ficción americana inicia a súa particular campaña electoral ordenando a detención de oito persoas cuxo único delito imputábel é querer participar nunhas eleccións. Representantes da nova plataforma D3M foron detidos esta pasada semana e vaise coutar o dereito a elixir e ser elixido o 1 de marzo. Moitos milleiros de españois non van poder votar a súa opción política en Euskadi, o PNV seguirá calado e o PSOE estará en disposición de acceder á Presidencia do Goberno Vasco. En Galiza, pola contra, o sistema electoral español ha seguir permitindo que poidan votar cidadáns doutras terras total e absolutamente alleos á nosa realidade, votos decisivos que irán parar ás mans de quen máis e mellor mova os fíos alén mar (ben PP, ben PSOE). Ese sistema, o democrático español, tampouco ha permitir votar a varios milleiros de galegos, traballadores, que se atoparán embarcados.

A democracia española ten moitas vías de auga. Iso ao que algúns se refiren como modélica e chaman Transición non foi tal, cremos. O réxime anterior prohibía as eleccións, mais este non as permite na súa totalidade. Deseña unha caste de comicios nos que só poden participar os que se acomoden ao seu pensamento único ou, como moito, amosen mínimos matices sempre negociábeis.

Ler máis »

Artigo de Alberte Outeiro no que se refire á ilusión creada arredor do nomeamento do novo Presidente dos Estados Unidos de América. Novo home á fronte do Imperio, novo rumbo?

En Galiza, no primeiro día da que din nova era

Asistimos, ineludibelmente, ao espectáculo publicitario americano. O imperio impón os seus métodos e formas engulindo as dos demais, niso consiste o proceso de globalización cuxa principal característica é o atentado contra todo o referido a pobos e culturas minoritarias. Procúrase a uniformización e non se dubida en empregar a forza, as armas e a lei da guerra; mais tamén se empregan outros métodos, máis sutís pero igual de efectivos. Estamos na sociedade da imaxe, da publicidade, do adoutrinamento a golpe de imposición mediática. Fotos e grandes declaracións para suplir o baleiro de ideas, cero diferenzas ideolóxicas para botarse ás mans do indiscutíbel sistema.

As liñas do descrito no primeiro parágrafo axústanse á perfección para falar do tema de obrigada atención das últimas horas. Todo isto magnifícase cando chega da capital do Imperio. Fixéronnos partícipes durante todo o pasado ano das eleccións presidenciais ianquis e das súas respectivas previas. Vendéronnos a ficticia ilusión que crearon alá tal que se nos afectara de xeito directo, os “informadores” de aquí implicáronse na campaña como se foramos electores e crearon o dogma de simpatía polo novo Presidente dos Estados Unidos de América. Aquel que non depositara algún tipo de esperanza, da mesma esperanza ilusa que sementaron alá para colleitar un 80% de apoio electoral, ese saíase do establecido. Do sempre e eternamente establecido.

Os métodos electorais americanos espalláronse xa ás campañas electorais do resto do mundo, tamén a Galiza (estámolo a ver xa). O espectáculo colorista baseado na imaxe suple a carencia de conviccións, agocha a dificultade para atopar diferenzas entre os contendentes e enche de retórica baleira as enérxicas declaracións coas que enchen os seus xornais. Durante os últimos meses espallaron loas cara a Barack Obama, apoiándose en arelas de mellora e cambio, baseándose nunha esperanza sen fundamentos sólidos e nunha ilusión superficial e inxenua. Os nefastos oito anos de mandato de George Bush, a súa política filofascista, bélica, imperialista, ultracatólica, reaccionaria, paranoica e terrorista axudan a fuxir cara adiante obrigados a crer en que o seguinte, un tipo sorrinte e aparentemente amábel, arranxará todo e mudará o mundo. Coincídese en lembrarlle os temas pendentes, o que o mundo agarda del, aínda vendo o que é, confíase cegamente esquecendo todos os precedentes semellantes.

Os sorrisos, a euforia, os fastos da magna celebración (cantos millóns de dólares custou o evento?) e a procura de grandes frases ás que agarrarse para crer, sinal da fraqueza da esperanza, trasládannos de súpeto a unha realidade na que fica lonxe o sufrimento ao que vimos de asistir nas últimas semanas. Todo esquecido a ollos dunha poboación mundial entusiasmada polo populismo publicitario dun individuo que seica vai guiar o mundo durante os vindeiros catro ou oito anos. As redes publicitarias tecidas arredor do simple acto propagandístico de toma de posesión, a presentación oficial a ollos do mundo, conteñen xestos tan incríbeis como que algo tan solemne como o xuramento da Constitución conteña referencias relixiosas (“Que Deus me axude”, sobre a Biblia), ou que o discurso abrente do seu mandato ignore a realidade mundial e se resolva con simples alusións xenéricas. Simbólico ou premonitorio do que virá?

(a tregua do terrorismo israelí non foi para Palestina, senón para que nada lle fixera sombra ao novo dirixente do boneco sionista)

Ler máis »

Sabela Ferreirós achéganos unha nova ollada á masacre de Gaza. Para que aproveita o Exército Sionista o xenocidio sobre Palestina? Cales son os outros intereses que se agochan e van máis alá do que é o exterminio en toda regra?

A piques de perdermos de vista ao terrorista que durante os últimos anos presidiu a maior potencia bélica do mundo, unha masacre digna de levar o seu selo extermina a preto xa de mil palestinos na Faixa de Gaza. En poucos días tomará posesión un novo presidente que encheu de demagoxia e esperanza a partes iguais a un mundo farto de Bush. As últimas declaracións que coñecemos de Obama son as que fan referencia a que “o primeiro que fará” será pechar Guantánamo, unha vergoña da humanidade que precisa de urxente solución. Entrará con bo pé se é certo, máis non abondará.

O novo presidente dos Estados Unidos leva tres semanas de silencio sobre unha cuestión fundamental na política exterior do imperio americano, as mesmas tres semanas que Israel leva tentando exterminar a poboación palestina. Os esperanzados coa chegada de Barack Obama á Casa Branca desexan moitos xiros con respecto ás políticas ultradereitistas que durante estes oitos anos padeceu o mundo baixo a irracional man de George Bush. Un dos principais cambios e máis agardados é que remate o proteccionismo e sen fin e a permisividade absoluta co Estado de Israel e que o novo líder mundial faga por resolver a cuestión palestina…

Até aquí os alicerces dos soños máis ilusos. Espertemos. Obama non vai representar ningún cambio tan sustancial como para virar o discorrer do mundo nin nada do establecido. Ao fin e ao cabo, só será o presidente dos Estados Unidos… A estratexia política mundial seguirá a depender de múltiples factores e non só da vontade do novo convidado ás ceas dos poderosos. Por exemplo, a política belicista das dúas pasadas lexislaturas dos Estados Unidos non responde unicamente aos trazos xenocidas do responsábel da administración ianqui, senón tamén aos intereses na industria das armas que varios “conselleiros” mantiñan.

A invasión de Gaza non está a servir unicamente para exterminar a todo un pobo, ou para sementar o terror entre os civís (ademais da propia morte), nin tampouco para preparar a carreira electoral israelí do mes que vén, nin moito menos para perseguir aos “terroristas” de Hamas, como di a versión oficial que o indignadísimo embaixador israelí repite unha e outra vez furioso por ser o seu Estado comparado cos máis violentos nazis. Gaza está a servir para probar novas armas, novas formas de matar. Ás xa coñecidas –e prohibidas- bombas de acio, fósforo, uranio, etc. o exército sionista engade un material mortífero e enormemente destrutivo: o coñecido como DIME. Son as siglas de Explosivos de Metal Inerte Denso na súa forma inglesa. Segundo contan expertos desprazados á zona, unha mestura de elemento explosivo e químico dunha elevadísima eficacia. Posto que confirmacións ao respecto sobre este tipo de novas non se chegarán a recoñecer de xeito oficial, non existirá debate en torno a isto. Aínda que visto doutro xeito, parece superficial e até cínico que se debata a forma de matar ou bombardear como queréndolle dar lexitimidade a unhas armas si e a outras non.

Fiámonos dos testemuños de sanitarios que estiveron presentes e presenciaron novas formas de destrución humana.

Os arquitectos da destrución proban as súas novas armas en escenarios reais, e esta é unha razón máis para provocar guerras e exterminios sobre poboación civil. Os pobres convértense nas ratas de laboratorio encargadas de probar a eficacia das máis avanzadas e mortíferas armas de destrución masiva. Curiosamente, os mesmos que defenden o xenocidio negándose a recoñecer calquera razón que apunte neste sentido son os que rexeitan contundentemente a os avances da ciencia para curar enfermidades, como a negativa instalada nos máis reaccionarios de cada casa –e acubillada polas xerarquías católicas- a permitir a investigación con células nai aludindo a cuestións de moralidade.

Ler máis »

Reflexión de Alberte Outeiro sobre o que está a acontecer en Palestina por mór da nova agresión militar por parte de Israel.

Dise acotío que é positivo non perder nunca a capacidade de sorprenderse. O certo é que, se falamos da historia da que imos falar, visto todo o que levamos visto non deberiamos sorprendernos xa.

Mais neste caso temos que mesturar os dous conceptos anteriores e aínda así non sabemos moi ben cal sería o correcto. Acostumados estamos a ver os excesos do Estado terrorista de Israel e as masacres sobre a poboación palestina. Milleiros de civís asasinados ao longo da historia polo potente exército antes do xenocida Sharon e agora do novo boneco designado polos Estados Unidos de América. O silencio cómplice de Occidente e a repulsiva indiferenza de Europa. Non só os milicianos de Hamás –que por certo, gañou unhas eleccións- son as vítimas das ofensivas israelís, é o pobo palestino enteiro o agredido e afogado sen poderen defenderse máis ca coas pedras.

Esta pasada fin de semana comezaba o ataque máis sanguento das últimas décadas sobre a franxa de Gaza. Á hora de escribir estas liñas, as cifras oficiais superaban bastante os trescentos mortos. O exército israelí prepara e anuncia aos catro ventos que vai invadir Gaza, unha ofensiva por terra que suporá o varrido de todo canto se atope ao seu paso. Deseñou o que deron en chamar “zona militar pechada” na que prohibe o acceso a xornalistas e de fornecemento humanitario. Preguntámonos se esta é a sinatura de despedida do criminal de guerra George Bush, as formas son propias do pequeno terrorista ianqui: non quere testemuñas da matanza. Escóitanse xa chamos á intifada, falou Hizbulá e non sabemos como nin cando vai rematar isto. Do que si estamos certos é de cales van ser as vítimas.

É imposíbel non sorprenderse perante tal demostración de repugnancia humana. Por moito que o vexamos, por moito que saibamos que levan anos liquidando a todo un pobo, por moito que saibamos do irracional de todo isto. Como non nos imos sorprender se vemos aos ianquis culpando a Hamas e esixíndolle o cesamento do fogo! Como non nos imos sorprender ao ver a complicidade de Europa co xenocidio israelí! Como non nos imos sorprender ao ver tanta hipocrisía por parte das seudoasociacións de amizade cos verdugos!

Palestina resiste, Palestina vencerá!

Ler máis »

Artigo de Alberte Outeiro no que escribe sobre a previa e a organización do encontro internacional do noso equipo nacional de fútbol masculino do vindeiro 27 de Nadal. 

A festa do fútbol galego, a xuntanza dos xogadores do país que están fóra, un partido para que a afección disfrute… Calquera eufemismo é válido para vender os encontros que a Selección Galega de Fútbol vén xogando polo Nadal dende hai catro anos. Así nolo presentan os medios públicos na atención que lle prestan, que é aceptábel se o comparamos co desprezo co que os subvencionados antigalegos se refiren ao encontro. Unha vez máis, a realidade é ben distinta.

Se ben é certo que o ambiente na bancada é festeiro, non menos o é o ar de reivindicación que invade a previa, os partidos e todo o relacionado cun simple amigábel ao ano.  Non é doado obviar todo canto se move arredor do encontro que os nosos equipos nacionais xogan, tanto os combinados de fútbol (masculino e feminino) como noutras especialidades malia ser este deporte o de maior repercusión. As bancadas esixen a oficialidade, o dereito a participar en igualdade de condicións nos terreos de xogo, o dereito a sermos recoñecidos como pobo tamén no eido deportivo. Alén dos pasos que se van dando dende os despachos, o tecido social que se move constitúe toda unha maquinaria que non se conforma cun encontro por cada Nadal fronte a outro combinado que se achega a Galiza sen motivación ningunha e tan só por un contrato asinado do que se benefician os dirixentes. A resposta social deixa ben ás claras que o percorrido debe levar ao recoñecemento oficial a nivel internacional dos nosos equipos nacionais en todas as modalidades deportivas. Os masivos desprazamentos e a necesidade de celebrar os partidos nos estadios de maior capacidade do País sosteñen esta idea.

A forza das bancadas avala os pasos dados pola Dirección Xeral para o Deporte, mais esíxelle máis. Non nos merecemos os lamentábeis espectáculos que se xeran arredor de intereses alleos a todo isto. Se o ano pasado aconteceu con Camerún poñendo en risco a celebración do partido cando a xente agardaba en Balaídos o comezo, este ano repítese a historia faltando pouco máis dunha semana. Os responsábeis do combinado chileno anunciaron en días pasados que virán xogar o encontro previsto para o vindeiro día 27, para o que estaba xa todo disposto e que xa tiña en movemento a colectivos de todo país para preparar todos os actos da xornada. Uns actos que non se limitan só á festa e a ver o xogo, senón a converter o día nunha referencia máis no camiño cara a oficialidade.

Por iso é preciso un mínimo de seriedade, unha organización digna que ate ben todos os cabos e que evite imprevistos que enchan de aires de “pachanga” o que para nós é o partido do ano. Os responsábeis deben repensar a organización e se é preciso asinar contratos moi caros para que polo Nadal veña un combinado B de calquera selección sudamericana. Non é complicado albiscar o que quere a xente, pois en calquera foro pola rede se pode adiviñar que con tan só tres abondan xa para facer boca. Queremos pasar ao seguinte nivel! Queremos enfrontarnos a potencias deste deporte e a equipos serios que veñan a competir, que nos poidan gañar!

O circo destes días cos responsábeis chilenos deixa en mal lugar a organización deste encontro, malia estaren exentas de toda culpa as autoridades galegas. É hora de dar un paso máis e procurar equipos que si estean á altura do que para nós significan os partidos das nosas seleccións nacionais!

Ler máis »

Artigo de Iria López arredor do acontecido onte na autoestrada AP-9, onde varias incidencias deixaron ao descuberto a situación a principal vía de comunicación do País.

Que a climatoloxía poida sementar o caos nun País, cando falamos de algo tan típico como unha xeada no mes de decembro, non di moito da capacidade dos dirixentes dese País. Que non se faga nada para combater os efectos negativos que as condicións adversas poidan ter, di moito tampouco. Mais ben ao contrario, fala de improvisación e incapacidade para manter a normalidade nunha situación que ficou lonxe de saírse do normal. Ducias de persoas ficaron onte atrapadas na autoestrada AP-9 debido ao estado do firme e á pasividade da empresa encargada do mantemento.

No día despois, ollamos na prensa as distintas reaccións dos culpábeis. Unha cadea de desvíos de culpabilidades que ninguén asume. Nin a Xunta, nin o Ministerio de Fomento, nin a empresa concesionaria nin ninguén!! A culpa foi do tempo, ou dos condutores por iren a excesiva velocidade, ou simplemente por ir por aí…

Este caso é máis grave aínda se temos en conta que esta autoestrada está no ollo do furacán coa recente adquisición da mesma por parte dun grupo norteamericano. A especulación e o intercambio empresarial dos nosos servizos cóase entre a normalidade da nosa actualidade sen que ninguén erga a voz máis ca o veciño.

Que o Goberno non pode facer nada ou moi pouco é falso. Existen mecanismos dabondo para tratar de minimizar os efectos da privatización da autoestrada, do estado de abandono, do desleixo no seu mantemento e do abuso que supoñen as peaxes. A Xunta pode ser firme e esixirlle responsabilidades a AUDASA, Sacyr, Citi ou a quen realmente estea detrás desa rede intereses que se fixeron coa principal vía de comunicación do País. Estamos a falar de seguridade pública! Non pode a Xunta rescatar esa concesión e nacionalizar a AP-9?

Pode, claro que pode! Pero para a Xunta e máis cómodo mirar cara a outro lado e deixar que pase o frío, que xa o bo tempo traerá a normalidade. Hai unha rede secundaria de intereses noutros moitos eidos nos que operan estes grupos económicos que ha pór algunha dificultade para esta operación. O sistema outorgoulle tanto dominio aos poderes económicos con respecto ao político que este vese de mans atadas á hora de tomar unha decisión importante. Por se fora pouco, a vontade que lle pon para desfacerse desas ataduras é cativa. Co cal, só nos queda agardar que o tempo nos sexa favorábel…

Ler máis »

Artigo de Sabela Ferreirós no que reflexiona sobre a quen destina os fondos públicos a Consellaría de Educación e que tipo de educación se está a subvencionar dende a Xunta.

Quizais para entender mellor a gravidade do que se vai expor sexa preciso comezar polo principio. Que dous millóns de euros dos nosos petos vaian parar ao financiamento de colexios privados que rexeitan a educación mixta e outros valores establecidos e consolidados a día de hoxe é motivo suficiente como para afirmar que o ou a responsábel de que iso sexa así non pode ficar nin un minuto máis no seu cargo. 

O Opus Dei é a ala máis extrema e extremista da Igrexa Católica (xa de por si escasamente tolerante), cuns preceptos ultraconservadores e agresivos que non se corresponden en ningún momento cunha percepción actual da sociedade. Esta organización forneceu de altos cargos ao réxime franquista e colleita aínda hoxe apoios entre salientábeis dirixentes da política, da sociedade, da empresa e da propia Igrexa Católica. O Opus Dei ten características propias dunha seita, segundo manifestan ex membros saídos da organización, falan de escasa liberdade, captación extrema, separación do entorno propio, absorción plena e requerimento de entrega total, sexismo, etc. Algunhas destas características son coñecidas e recoñecidas sobradamente. O que xa non é tan público é que o patrimonio estimado desta organización é de aproximadamente 2.800 millóns de dólares e que conta con só 85.000 membros en todo o mundo.

Tras esta breve descrición do que é unha entidade absolutamente contraria aos valores espallados pola sociedade actual, cómpre dicir agora que estes ideais sosteñen varios colexios privados nos que estudan rapaces e rapazas de Galiza, dos cales moitos dos pais de seguro que nin coñecen as teses nas que están a ser educados os seus fillos. Tres centros de Vigo e dous da Coruña son subvencionados con fondos públicos pola Consellaría de Educación, en mans do PSOE. Tales colexios, entre outras características propias do Opus Dei no tocante ao ensino, non permite a educación mixta e mantén separados nenos de nenas.

Non suporía motivo de sorpresa que isto se dera en tempos nos que o PP (no que abondan membros desta seita), mais que o continuísmo aplicado polo Bipartito na Xunta non mudara nin tan sequera isto é razón dabondo para indignarse. A belixerancia entre a Igrexa Católica e o PSOE intensificouse nos últimos anos, con algunhas máis ca mornas decisión e declaracións de gobernantes do Executivo Español. Non teñen razón os representantes relixiosos porque esquecen que neste Estado laico se lles están a manter privilexios propios doutros tempos, tamén económicos e financeiros. A agresividade dos representantes católicos procurando o derrubamento do Goberno Español case por calquera medio e lembrando nostalxicamente outras “tomas do poder” pasadas non é respondida con firmeza da outra banda. Touriño segue a manter o financiamento público para educar nenos e nenas en valores nacionalcatolicistas, alonxados do coñecemento e nunha visión social tan irreal que raia se asenta na mentira.

A Conselleira de Educación debe retirar as inxentes subvencións a centro do Opus Dei ou dimitir de inmediato, o PSOE debe rachar con estes privilexios xa. É cómplice o silencio do BNG? É aceptábel ficar nun goberno que atenta de cheo contra os principais trazos ideolóxicos dun mesmo?

Ler máis »