ESTAFA AO SECTOR LEITEIRO GALEGO
A “Semana Branca” que os gandeiros galegos protagonizaron en Compostela e Lugo forzou de seguro o anuncio de acordo entre distribución, produtores e industria. Nun primeiro momento, falouse que se asinarían contratos homologados con prezos mínimos fixados en 31 céntimos por litro. Esta medida, aínda que escasa en canto ao prezo, fixo que o sector leiteiro galego gañara a sensación de que a súa loita estaba sendo útil e colectando obxectivos. Abríase a porta para que puidera entrar luz no escuro panorama que ameazaba de morte ás explotacións galegas. Con todo, os gandeiros decidiron manter os seus tractores no mercado de Amio (Compostela) durante toda a pasada fin de semana até que se asinara definitivamente o acordo onte luns en Madrid. Mesmo realizaron unha imprevista mobilización a pé. A súa desconfianza tiña fundamento.
Chúzao
del.icio.us
En Cangas do Morrazo represéntase outro exemplo da Democracia Española e o Estado de Dereito no que vivimos, outro exemplo de libre participación cidadá. 
Os labregos pechan a “Semana Branca” con dúas sensacións principais: a capacidade de mobilización e loita dos gandeiros unidos por unha banda, e a irracional política represiva do Goberno Español contra todo movemento social independentemente de cal sexa o colectivo ou o motivo. Cómpre non deixar de salientar que esta é unha loita compartida e apoiada por toda a sociedade galega consciente, a dedución dos motivos é ben sinxela: sen explotacións leiteiras non hai vacas, sen vacas non hai rural, e sen rural non hai Galiza. A pregunta é evidente: ante a gravidade da situación, o sistema só contempla a opción da loita (coa peaxe de ser mallados) para acadar algo tan básico como a supervivencia?
A “Semana Branca” está a transcorrer polos vieiros da dignidade, da loita cívica e da resistencia que vén xa de lonxe… A pelexa pola supervivencia do sector lácteo estase trasládase esta semana ás rúas de Compostela e Lugo. As imaxes dos tractores nas rúas dan pé ás terminais propagandísticas, que desenfocan e manipulan a realidade centrándose no caos que ocasionan e nos supostos prexuízos á cidadanía, non no motivo das mobilizacións. De fondo está a aspiración de rematar cos movementos sociais, coas reivindicacións, con cada conflito laboral que se traslada á rúa. Unha reivindicación tan xusta como a dos labregos, que conta co apoio da práctica totalidade da sociedade galega, non se librou da brutalidade policial e da represión do PSOE. As imaxes das cargas policiais repítense con demasiada frecuencia nas últimas semanas en Galiza, e a remuda do Subdelegado do Goberno non trouxo un cambio na política irracional desta institución imperialista.
A situación así o require. Que o litro de leite se venda 10 céntimos por debaixo do seu custe de produción non só non deixa marxe de supervivencia, tampouco deixa marxe de acción: hai que loitar. A mobilización labrega ten un nome: 
O subdelegado do Goberno en Pontevedra falou onte. Ao igual que cada vez que o fai, o noxento cheiro a fascismo que acubilla este imperialista organismo espállase polo aire impedindo respirar o aire fresco da súa democracia, que é a que lles permite actuar como actúan. Delfín Fernández, en ton ameazante, asegurou que a partires da semana que vén os traballadores do metal que mantiveron a folga durante as pasadas semanas comezarán a recibir sancións …incluíndo carácter penal moitas delas.
Acoso á lingua galega, indiferenza diante da extrema crise do sector lácteo, apoio á patronal no conflito do metal, apoio á grande multinacional que pretende violar a Rede Natura para instalarse en Touriñán, máis neoliberalismo, máis políticas ultraconservadoras, máis frivolidades… Así se poderían resumir a grandes trazos os tres primeiros meses de 
