A u g a s>>>C e i v e s
xornal.dixital.independente >>>>>>> >>>> >>> >>augasceives@gmail.com

No marco do Estado das liberdades, da avanzada democracia do século XXI, do dereito constitucional, no das garantías do libre pensamento…

A Selección Española de Fútbol desputa o campionato de europa deste deporte xunto a outras quince equipas doutros tantos estados. Os sistema político internacional ben sabe que o deporte é un interesante vieiro eficaz na manipulación de conciencias, é polo que tampouco nas competicións oficias permite a representación nacional dos pobos e obriga a estes a mantérense inseridos nos estados administrativamente debuxados no mapa dos poderosos. Mais os documentos non poden coutar os sentimentos nin as sensibilidades. Centos de conflitos bélicos internacionais ao longo da historia son derivados dos anceios de pobos enteiros de non pertencer ao debuxo uniforme e monocolor que os mapas lles reservaron. Os intereses políticos e militares fixeron estourar numerosas guerras sempre cos mesmos resultados: millóns de vítimas civís.

Afastándonos das corredoiras extremistas, rexeitando rotundamente as armas e a violencia e sen levar o contido deste artigo ao terreo dos máis irracionais fanáticos, o que pretendemos é reivindicar o dereito individual e persoal a aledarnos coas vitorias ou derrotas de calquera das dezaseis seleccións de futbol participantes na Eurocopa. Partindo da base de que a nosa selección, a que consideramos como propia, a que decidimos que nos representa, á que lle encargamos a tarefa de representarnos, a do noso país, a do pobo galego non está presente na competición, queremos manifestar o noso desexo de apoiar aquela que máis nos preste. Algo tan sinxelo como isto é manifestamente imposíbel e perseguido no Estado Español a día de hoxe. Aquel individuo que non manifeste a súa ledicia polas vitorias españolas é sinalado e acusado, exclúese da comunidade bempensante dun Estado cuxos problemas internos se resolven nun terreo de xogo. O verde céspede que consideran, paranoicos, unha ameza para a unidade territorial da indisolúbel patria e indivisíbel nación española.

Pois non. Negámonos. Non apoiamos á Selección Española polo sinxelo feito de que é a que representa ao Estado que nos nega a nosa identidade deportiva. O Estado Español non só non nos permite competir oficialmente en eventos internacionais senón que pon os seus mecanismos mediáticos en funcionamento para envolvernos na espiral opiácea de adoración futbolística ao invento español. As terminais propagandísticas comercias, debidamente subvencionadas, funcionan a pleno rendemento estes días e radicalízanse conforme o equipo español avanza nas roldas clasificatorias. É un círculo que se repite sempre cos mesmos ingredientes: en poucos intres pasan da crítica máis férrea contra sí mesmos á máis absoluta e irracional loubanza desmedida e carente de rigor xornalístico. Non esiximos profesionalidade, tan só respecto.

Desexámoslle moita ledicia e moita festa aos que senten e viven a paixón abstracta dun sentimento deslabazado e incoherente, cativo en argumentos e nulo en razoamentos. Mais esiximos unha condición, non os respectaremos se non o fan eles. E non están a cumprir a súa parte.

As bancadas españolas nos estadios suízos austriacos, pero xa en competicións anteriores –vén sendo tradición- non fican en silencio endexamais cando se interpretan os protocolarios himnos previos aos partidos. Cando soa o rival, pitan e apupan; cando soa a marcha franquista, berran e emiten sons irrecoñecíbeis ao non ter letra o seu canto. Desprezan e insultan aos que non nos alistamos na fanática paixón española simplemente por non sentila coma propia. Semella obrigatorio sentirse español, e semella obrigatorio manifestalo atendendo ás consignas máis primitivas que os opinadores a soldo e os narradores de historias diversas arrinca. Chaman dende as tribunas xornalísticas e dos micrófonos nos que crean ideas aos máis baixos instintos do ser. Debuxan dous inimigos e danlle carácter bélico á contenda deportiva describindo dous inimigos: o externo contra o que desputarán a bola no céspede e o “interno” ao que odian por non sentir coma eles.

Menosprezan aos rivais e insúltannos aos que desexamos a derrota de España ou simplemente temos preferencia por outro equipo que non é o que eles mesmos –conglomerado mediático- artellaron e deseñaron. Un bo exemplo son os cascallos xornalísticos da Cadena Cope, representados en verbas de José Antonio Abellán que cualificaba de “gilipollas” e “imbéciles” a dous dirixentes de senllos partidos políticos con notábel representación parlamentar no sistema democrático español.