OS PREXUÍZOS COMO FONTE DE LEI
Opinión de Alberte Outeiro sobre a nova reforma da Lei de Estranxeiría que outorga a condición de "presuntos delincuentes" de xeito preventivo aos inmigrantes.
Aínda a cultura maioritaria instalada na “opinión pública” da sociedade española se pode considerar como racista. Non hai máis que analizar como os medios de comunicación dan as informacións relativas a inmigrantes ou cales son as connotacións que lle outorgan á inmigración. Coma tal, o Goberno acubilla ese tratamento impulsa a cuarta reforma da Lei de Estranxeiría en só nove anos. Faino dende unha perspectiva sementada de prexuízos, criminalizando ao colectivo inmigrante e presupoñéndolle a condición de delincuentes aos que ousan chamar “ilegais” ou “sen papeis”.
Os dereitos humanos ou a integración son reivindicacións das organizacións sociais que se levan manifestando dende que se coñeceron os primeiros trazos desta nova lei, mais son conceptos que non se albiscan no novo texto. A modificación máis grave é o aumento do período de detención dos inmigrantes nos centros de internamento, que pasa dos corenta aos sesenta días. Non se lle concede tratamento humano ás persoas tendo en conta a súa procedencia ou nacionalidade, non se lle presupón inocencia e, o que é peor, non hai vontade de realizar unha análise máis detallada dende o fondo da cuestión. Non se busca a óptica de se fala de persoas que fuxen dunhas condicións infrahumanas á procura dunha solución para os seus, tirándose a un mundo que non é o que imaxinaban e no que se atopan con crueldades impropias das democracias avanzadas ás que eles cren chegar.
Perséguese non só aos inmigrantes polo feito de selo, senón aos que ousen apoialos. Establécense sancións de até dez mil euros para aquelas persoas que acubillen “ilegais” –como eles- en situación irregular. Quizais, no canto de conformarnos coa explicación de que estamos perante un problema de prexuízos racistas, deberiamos avaliar se reciben o mesmo tratamento os inmigrantes segundo a súa profesión ou condición social. Referímonos, por suposto, aos deportistas de elite.
Un pobo que esquece o seu pasado non pode asentar o seu futuro. Igual ca noutras moitas ocasións, o Goberno Central obvia as distintas realidades dos pobos do Estado e descoñece a Historia e aos que a escribiron. A nosa, por exemplo, non existiría sen o fenómeno de emigración. Pobos emigrantes que agora esquecen de onde veñen, casos que se deron noutros puntos de España e que hoxe, créndose no cumio e na vangarda da humanidade, atrévense a non lembrar.
Chúzao
del.icio.us
