O Primeiro de Maio é o Día Internacional da Clase Traballadora. Galiza, como pobo obreiro que é, conmemora esta data como unha xornada de loita e reivindicación dos nosos dereitos. Cómpre, antes de situar a xornada de hoxe no marco das circunstancias actuais, lembrar as orixes desta data.

Miramos cara a 1886 e brincamos até os Estados Unidos de América, á cidade de Chicago. Alí, a represión policial asasinaría a seis dos obreiros en folga que reclamaban unhas condicións de traballo dignas e o freo á explotación esaxerada á que estaban sendo sometidos. É curiosa a semellanza que gardan estes feitos cos acontecidos o dez de marzo de 1972 en Ferrol, e tamén a paridade das celebracións que estes tráxicos acontecementos pariron en Galiza e no Mundo.

Neste Primeiro de Maio temos que seguir a falar un ano máis de precariedade, desigualdade, accidentes laborais, recortes de dereitos, represión sindical, salarios mínimos, etc. Mais hoxe estamos sumidos na crise, que xa non nega ninguén e que consiste basicamente no mantemento e mesmo medra dos beneficios das grandes empresas, no encarecemento da vida, na suba dos prezos e no estancamento dos soldos dos traballadores. A resposta obreira non pode ser outra ca demanda de postos de traballo dignos, estabilidade na contratación, supresión da subcontratación, garantías sociais e salariais, aumento do poder adquisitivo, etc. Por enriba de todo, a non conformidade coa situación actual que xera riqueza para uns poucos e esmaga os dereitos dos traballadores minguando a súa capacidade salarial. Contra a precariedade e a explotación non caben dúbidas.

O modelo socioeconómico actual, o imposto polo neoliberalismo é a todas luces insostíbel. A cadea de transmisión non funciona sen o traballo en orixe e os beneficios non poden seguir medrando ao tempo que empeoran as condicións dos traballadores. Un mesmo salario non pode soster unha familia se os prezos medran cada día máis e os propios soldos fican conxelados. Apuntamos ao conglomerado patronal-gobernos e denunciamos a complicidade dos sindicatos estatais sumisos ao poder. Únicas vítmas: os traballadores e traballadoras.

Sempre como fondo, a reclamación dun marco galego de relacións laborais que nos permita ter voz propia nos asuntos que nos afectan e, tamén neste eido, decidir aquí sobre o noso!

Adiante a clase taballadora! Nin un paso atrás!

A Consellaría de Educación plantexa no novo Decreto a redución dunha hora nas materias de Filosofía, Educación Física e Historia. Ensinantes destas materias, convocados pola CIG e STEG, manifestáronse contra esta reveladora idea que nos achega ao que para a conselleira é educación. Pola contra non fala de suprimir a materia de relixión, propia do adoutrinamento franquista nas aulas e unha das medidas que se colou nesta Democracia pola vía da Transición. É absolutamente intolerábel que a estas alturas se continúe nesta situación nun Estado que se di laico. Os sindicatos convocantes propoñen sacar fora do horario escolar a materia de adoutrinamento relixioso ou pasala ao segundo curso de bacharelato, respectivamente cada un dos sindicatos. Dende AugasCeives: "educación nas escolas, relixión nas igrexas!!"

Doutra banda, o alumnado. Convocados polos CAF manifestáronse nos campus galegos para oporse ao sétimo ano de subida das taxas das matrículas universitarias. Dun 4% na primeira até máis dun 50% a partires da cuarta. O ensino público non é compatíbel con estas medidas que pouco teñen de "sociais". A Consellaría de Educación non pode perpetrar este roubo aos estudantes e ás economías familiares, en plena crise económica e coa conxelación salarial como norma. Unha media de 120 euros nos últimos anos é a suba rexistrada.

Un goberno non aposta polo talento subvencinando unicamente grandes empresas coa excusa do investimento en I+D+i, cousa ao que para nada rexeitamos sempre e cando estas inxeccións económicas sexan xustas e merecidas e non resposten a criterios políticos ou arbitrarios. O que é de reclamar é que se perfeccione ao máximo o sistema educativo evitando políticas como as dos dous casos que enchen estas novas.

No caso do primeiro, era un depósito do ADIF (de novo estas fatídicas siglas son letais para a nosa terra) en Ourense o que ciscaba milleiros de litros de gasóleo á rede de sumidoiros, que ían cara o grande río galego. O organismo ferroviario dependente do Ministerio de Fomento tennos amosado xa noutras ocasións a súa prepotencia corrupta e desta vez non desaproveitou a oportunidade para reiterala. Malia que o vertido se producía xa o sábado, o ADIF non comunicou a incidencia e foi o propio Concello de Ourense, alertado pola veciñanza, o que detectaba a fuga. Responsabilidades?

Por outra banda, tamén esta fin de semana tiñamos que lembrar imaxes do pasado. Concretamente as do Umia tinguido de azul en Caldas de Reis hai ano e medio cando un pranta química dunha grande multinacional estouraba vertendo morte ao río. O sábado en Padrón, unha factoría do coñecido grupo Cortizo cuspía petróleo ao Ulla, que o espallaba durante cinco quilómetros até Dodro.

Nos dous casos sabemos que as correspondentes administracións competentes van tomar ningunha medida alén das estritamente publicitarias. Nun caso sería contra o propio Estado Español e no outro contra un importante grupo empresarial que respostaría de inmediato coa arma da chantaxe en calquera dos múltiples frontes cos que pode ameazar ao Goberno Galego. O que tampouco se fará será explicarnos porque esas potenciais bombas contaminantes se asentan á beira dos ríos.

Consecuencias?

Responsabilidades?

  Tomando unha última cunca antes de retirarme a xantar escoito de fondo o televisor, son as duas e media da tarde, e comeza o telexornal na canle pública galega. A presentadora empeza dando “as últimas novidades do atuneiro vasco, con varios mariñeiros galegos a bordo, que acaba de ser asaltado por piratas en fronte as costas de Somalia”. Logo de falar con algunha das familias galegas, comeza a lección do sistema: relacionan estes últimos “asaltos piratas” nas augas do mundo e principalmente en Somalia co gran inimigo, de hoxe en día, que ten nome e apelidos: Al Qaeda-Islamismo radical. Rematan, logo de escibir a historia a maneira que gusta de ser escoitada polos amos do imperio mundial, con algúns consellos para evitar este tipo de asaltos: segundo os peridistas a única solución pasa porque os barcos que saian a faenar polas augas do mundo fágano con escolta militar!!!

É así o conto de todos os días: a televisión encárgase de que as torres xemelgas volvan a derrubarse unha vez tras outra. Para vender as súas guerras, o mercado sementa medo. Aparece o aparello militar, burócratas da dor que actuan ao servizo dunha xigantesca máquina de picar carne humana. Mentras a economía, ademáis de guerras preventivas(Hitler foi o primeiro en utilizar este termo), comete atentados que non saen nos medios de desinformación masiva: cada minuto mata de fame a doce nenos. Na organización terrorista do mundo, que o poder militar custodia, hai mil millóns de famentos crónicos e seiscentos millóns de gordos. Até cando seguiremos a crer no conto do agresor agredido, que practica terrorismo porque ten dereito a defenderse do terrorismo. Acaso non son terroristas os métodos dos altos organismos internacionais, que a escala planetaria dirixen as finanzas, o comercio e todo o demais? Acaso non practican a extorsión e o crime, aínda que maten por asfixia e fame e non por bomba? Non están esnaquizando os dereitos dos traballadores? Non están asasinando a soberanía nacional, a industria nacional, a cultura nacional? Quen enche de guerras e armas o planeta, e por ende, a eses que eles chaman piratas? Un dato, penso eu que importante, os cinco maiores fabricantes de armas son: EE.UU, Reino Unido, Francia, Rusia e China, que ademais comparten o poder de veto na ONU, algo así coma a gran familia que nos reune a todos e na que o ter o poder de veto significa ter todo o poder.

No mellor dos mundos posíbeis as persoas de carne e oso somos para os economistas, números. Para os banqueiros, debedores. Para os tecnócratas, molestias. E para os políticos, votos. O perigosímetro e o culpómetro son os aparellos que elixen ás vítimas no tiro ao branco universal. Os pistoleiros do capital executan as ordes do mercado, quen virá despois de Iraq? Mentras… a industria da ciencia ficción tece unha outra historia para xustificar a carniceria humana no nome do DEUS MERCADO. Amén.

Pasaban 20 minutos da medianoite do 25 de abril de 1974. En Radio Renascença soaba Grândola, vila morena. Era o sinal para que as tropas máis afastadas de Lisboa comezaran o avanzo cara a Capital, comeza a xa imparábel Revoluçao dos Cravos que remataría coa Ditadura de Salazar.

O pobo é quem máis ordena é xa unha estrofa clásica, o Zeca Afonso é o cantautor da Revolución en Portugal, os craveis vermellos completan a fermosa simboloxía revolucionaria.

O fascismo asolagaba a Península Ibérica da man das ditaduras de Franco e Salazar. En España só a morte rematou co personaxe para dar paso a unha suposta Transición que daría pé a unha seudodemocracia baseada aínda nos cimentos daqueles anos. En Portugal, un grupo de militares pacifistas encabezaron os desexos de liberdade do pobo e dirixíronse cara o pazo gobernamental para pór fin ao fascismo en Portugal. Milleiros de persoas acompañaron os carros blindados polas rúas portando na man craveis vermellos, flor que deu nome á revolución. Houbo catro vítimas civís polos disparos da Policía, que non foron suficientes para deter o avanzo.

Coa fin do réxime iníciase o camiño cara a democracia de carte pretendidamente socialista, céibanse os presos políticos e tornan os exiliados. Ponse fin ao imperio portugués e estáblecese a independencia das colonias africanas como Angola ou Moçambique. Comeza un periodo convulso, con tentativas golpistas e desputas entre a esquerda e a dereita política para facerse co control dun país sumido no atraso por mór dos anos anteriores de ditadura. Finalmente, e logo das eleccións de 1976 e de moita tensión, os militares foron despoxados do poder e as forzas máis moderadas –e máis votadas- colleron o temón do país.

A empresa galega, con sede na Coruña, contaba daquela con catrocentos empregados. A nova causou grande impacto entre os medios e os sectores dirixentes da sociedade galega. Houbo numerosas e sonadas xuntanzas nas que participara mesmo o Presidente da Xunta e das que se tiraban sempre as mesmas conclusións: unicamente promesas. Promesas de que nos se deslocalizaría a empresa, de que non afectaría ao cadro de persoal, de que non tería incidencia negativa na nosa economía... Ben é sabido que tan só puido ser enganado o que se deixou enganar. Quen aínda lles concede crédito a gobernantes e empresarios cando falan de protexer á clase traballadora?

O millonario galego Manuel Jove prometía investir en Galiza, pensar novos proxectos no país que puideran beneficiar aos traballadores galegos. Cos petos cheos logo dunha grande operación ao vender a súa empresa xusto antes de que se promocionara "a crise" aos catro ventos, o tempo foi pasando e dos investimentos coñecidos do Sr. Jove cómpre salientar a entrada no accionariado do BBVA e a creación do grupo Inveravante. O seu novo pasatempos adícase a realizar investimentos, así sen máis, co principal obxectivo de amorear riqueza ...nos seus petos. E isto non o dicimos nós, pódese atopar no seu web: "Ambición: clara orientación a resultados superiores". O que non atopamos por ningures é o suposto compromiso con Galiza, comezando pola ausencia da nosa lingua na súa páxina na rede.

Pola súa banda, mentres isto se ía xestando, o novo monstro empresarial Martinsa-Fadesa continuaba a súa expansión cun volume de negocio no que unha grande porcentaxe se situaba no estranxeiro do Estado Español. O ano pasado rematou cunhas medras do 11% no seu beneficio, acadando os 271 millóns de euros. Crise inmobiliaria?

Hoxe, dos catrocentos empregados que Fadesa tiña en Galiza quedan pouco máis de douscentos. E os despedimentos, traslados, recortes e demais eufemismos que agochan perda de postos de traballo continúan. Medran os beneficios e a expansión pero minguan os empregos. E perante isto, o goberno parásito da Xunta de Galicia continua enleado nas súas finxidas desputas internas e non internas. Os partidos gobernantes non din ren en defensa dos traballadores galegos, porque non son quen de enfrontarse a un grande empresario, e moito menos se é de Madrid.

Eles non fan nada por deter a colonización que neste exemplo nos afecta máis directamente ca nunca. Eles espallan o proceso desgaleguizador da nosa economía. Eles dispoñen dos fondos públicos cos que subvencionan indiscriminadamente a empresas que teñen nestas prácticas feitos habituais.

Esta mañá ían ser retomadas as obras dos arredores da fábrica de Massó. Dispúñanse a acceder unha escavadora e varios automóbiles con traballadores. Non lles foi posíbel. Veciños e veciñas de Cangas concentrados atendendo á chamada do Foro Social bloquearon o acceso e non lles permitiron iniciar a desfeita salientando de novo a oposicion ao proxecto especulativo. Cómpre salientar a ausencia de Clara Millán, noutrora presente nas mobilizacións do FSG. O seu novo posto de traballo impídelle asistir a este tipo de actos e mesmo a súa posición con respecto a este asunto, ao igual ca outros moitos, mudou.

Clara Millán é a alcaldesa de Cangas, do BNG. Agora, dende a alcaldía, xa non é tan grave a construción dun Porto Deportivo e de vivendas de luxo a esgalla.

 

Xabier Gómez Noia impúxose cunha superioridade insultante na proba da Copa de Europa celebrada esta fin de semana en Pontevedra. Demostrou unha vez máis que é o mellor do mundo nesta especialidade e claro favorito para conquerir o ouro nos XX.OO. de Beijing do vindeiro verán.

O deportista ferrolán entrou na liña de chegada en solitario, agradecéndolle e aplaudíndolle o seu alento á afección galega que encheu as rúas de Pontevedra. A proba desputouse nunhas condicións climatolóxicas moi adversas, que incluso provocaron algún esvaecimento entre as participantes en categoría feminina. Xabier Gómez Noia entrou saudando aos siareiros na derradeira volta e malia iso gañou cunha fenda de case medio minuto sobre o segundo; por se fora pouco, sufríu unha picada na roda durante a carreira en bicicleta á que se repuxo e que non lle supuxo maior inconvinte para arrasar literalmente e amosarrlle unha vez máis a quen quixera entender que é o mellor.

A selección galega vestía de negro diferenciándose así do resto do combinado estatal, mais no seu peito víase grande a lenda "ESP". O deporte español presume así dun campión máis entre o seu nutrido feixe de deportistas punteiros en case todas as modalidades deportivas. A Federación Española de Triatlón e o CSD miran agora fachendosos como o deportista que maltrataron, desprezaron en perseguiron gaña e ergue trunfos baixo o equipo español. Deberían sentir vergoña polo que fixeron, agora si é apto para competir, agora que lle fornece presitixio ao deporte español, agora que han poder presumir de medalla olímpica española o vindeiro verán.

Velaquí o resultado dos demais galegos e galegas que competiron o pasado sábado en Pontevedra. Parabéns a todos!!

HOMES:

1º Xabier Gómez Noia

26º Xesús Gomar

39º Oscar Vicente

48º Alberte Trillo

57º Borja Conde

 

MULLERES:

25ª Estefanía Domínguez

Abandonaron: Aída Valiño, Saleta Castro, María Martínez e Alba Cuba

Non é a primeira vez que nos referimos á relación entre o poder e os principais medios de comunicación empresariais, sendo protagonista nesa relación as inxentes subvencións que estes reciben a cambio dun suposto uso do galego. Hoxe o Secretario Xeral de Comunicación da Xunta contestou no Parlamento Galego a unha pregunta feita dende os asentos do BNG sobre a situación do noso idioma nos principais medios subvencionados.

Que a situación está lonxe de poder ser considerada como "normal" é unha evidencia que a ninguén obxectivamente se lle pode escapar. Entendamos como normal que os beneficiarios cumpran uns mínimos, que son os esixidos para poder acceder a esas cuantiosas axudas públicas. Non o fan.

Fernando Salgado, hoxe Secretario Xeral de Comunicación e antes delegado en Lugo de La Voz de Galicia, declarou sen ningún reparo que "A decisión de publicar en galego é empresarial". Nada que obxectar a esta afirmación, mais o verdadeiramente salientábel é o que cala e non o que di. A resposta case automática que se nos ocorre sería "...e a decisión de subvencionar con cartos públicos é da Xunta". Este home é bo coñecedor das políticas tanto xornalísticas como gobernativas no tocante á relación medios - poder. Que dicirlle a un ex responsábel de La Voz de Galicia, aínda principal receptor (con moita diferenza) das subvencións públicas da Xunta, dos cartos dos nosos petos. O que omitíu Fernando Salgado nesa resposta é todo o que subxace despois: o emprego do noso idioma é para nós o de menos, o importante é ter os medios empresariais do noso lado, etc. Algo así.

O indignante destas declaracións é que a Xunta (por boca do citado individuo), recoñece que "a situación é insatisfactoria". Non, Sr. Salgado, a situación é ilegal. Ilegal e vergoñenta. Estanse destinando inxentes cantidades de diñeiro e non se cumpren os requisitos, independentemente de cales sexan estes. Pero o caso é moito máis grave á vista do compromiso dos nosos gobernantes de protexer e promover o noso idioma.

Pouco máis que engadir. Non é preciso dicir que isto non se vai corrixir e que nin tan sequera se molestaron en mentir dicindo que si o farían. Corruptos pero honestos? Nin iso. O cuarto poder é demasiado importante como para incomodalo, e moito máis ás portas dunhas eleccións que están xa á vista e para as que se precisarán de todos os recursos, de todos os opinadores, de todas as editoriais, de todas a liñas e de cada unha das columnas para obter a vitoria eleitoral. É o único que está en xogo, pois a cómoda situación ilegal que estamos denunciando non mudará segundo quen se faga co poder. De feito, a actual é herdada dos tempos do PP e non hai perspectivas de invertila.

Por pechar o relato, e enlazando co principio, todo isto co gallo da pregunta quen unha deputada do BNG realizou no Parlamento Galego. Unha desas que se chamarían preguntas "para quedar ben" pois é cando menos hipócrita se lembramos que a "comisión" creada polo bipartito para controlar as axudas á prensa confórmana representantes de catro consellarías: Economía e Presidencia, do PSOE as dúas; e Industria e Cultura, do BNG.

Os tempos electorais son vertixinosos. A data das eleccións é o obxectivo último dos gobernantes, procuran proxectar dende o poder –cos medios e fondos públicos- a súa acción non para cumprir co seu cometido, senón para tentar perpetuarse no mando gañando unha e outra vez “a confianza” dos cidadáns aos que gobernan. É por iso que no terceiro ano de lexislatura xa se comeza a preparar a estratexia e cada vez as campañas e precampañas son máis longas. Exemplo dabando é o que acabamos de superar coa farsa bipartidista española. Non rematado aínda, e como adoita ser costume, os acomplexadiños gobernantes galegos trasladan o que oen en Madrid e comezan xa a prepararse para o ano 2009, aquel que tan lonxe ficaba cando o bipartito se instalou en San Caetano. Parece que foi onte…

Hai rumores da posibilidade de adiantar a data, como facía Fraga cando lle conviña, e mesmo estariamos falando de quen sabe se dentro dun ano poderíamos ter xa novo Parlamento. Sexa como for, o que parece claro é que o tripartidismo se afortalará, a imaxe e semellanza do modelo madrileño de debates e ocupación de medios. Ninguén poderá dicir entón que non se agardaba o adianto, e isto é un aviso para todo ese movemento que traballa fóra do Hórreo. Neste senso, xa houbo quen comezou a moverse, por exemplo Esquerda Unida, que comezou unha campaña para esixir que o teito eleitoral para obter representación se rebaixe do 5% actual ao 3%.

Asímesmo, véñense escoitando nas últimas datas boas vontades e predisposicións por parte de entidades da esquerda independentista galega para presentar unha candidatura conxunta que logre penetrar no Parlamento Galego. A pobreza política de Galiza reside en que no seu órgano de máxima soberanía non está representada a totalidade da poboación. Non está representado o que para a Garda Civil sería o MLNG, e se “o corpo” o di será porque existe… Non están representados os milleiros de persoas que o 17 de febreiro saíron ás rúas de Compostela para berrar “Galiza non se vende”, nin tantos outros… Se nos desfacemos de inútiles prexuízos non podemos máis que acoller de bo grao estas novas e os achegamentos –se os houber-, mais faltou tempo para que non todo o mundo o vira así. Non importa, é o momento de ir cara adiante con quen queira e deixar á beira os que non teñan intención de seguir e prefiran seguir buscando excusas no canto de pular por un verdadeiro movemento independentista forte que supere a actual división. Unha división que na práctica se reflite unicamente na opción ortográfica, pois a liña que separa os contidos programáticos é ben estreita.

Iso si, moi importante é deixar ben claros os cementos para non atopar fendas logo nas paredes. Dende a absoluta independencia e lonxe de ataduras nin disciplinas, a primeira necesidade acho que é baleirar as intencións de ideas preconcebidas e esquecerse de prexuízos e pasados que só supoñen trabas, deixar á marxe a fame de fotos e de protagonismos e pór pé na rúa para traballar. Perigoso sería caer nos erros que criticamos xa antes de ter conseguido ren. Uns mínimos que non encadeen a ninguén e unha predisposición a ceder onde sexa necesario. Ben é certo que intentos ten habido, pero non menos certo é que non faltos estamos de fracasos. Esta ten que ser a definitiva, o independentismo galego non pode adiar máis a súa presenza no Parlamento, sexa baixo o nome que sexa e baixo as siglas que sexan.

Anceiamos a visibilidade que nos falta e que ninguén nestes momentos está disposto a asumir. E se un día puideramos ser influíntes nun Goberno (da nosa Terra)  e houbera que contarnos nos cálculos que hoxendía son só “a tres”? E se alguén erguera a voz no Parlamento para tentar deter a destrución da nosa Terra? E se alguén non estivera disposto a mirar para outro lado cando a vida na Ría de Ferrol se ve ameazada por unha bomba que parece que non existe para os gobernantes? E se alguén decidira falar alto e claro sobre os problemas da nosa Terra sen atender a debates importados? E se alguén se preocupara firmemente da situación da nosa lingua detendo os ataques por parte de todos os lados? E se alguén decidira propor o cumprimento da Xustiza e enxuízar aos responsábeis da vergoñenta Cidade da Cultura?

Non temos nada que perder e é preciso experimentalo. Adiante pois!!

Houbo un tempo no que se decidíu que o progreso era a construción de pantanos para fornecernos de enerxía eléctrica. Eran tempos nos que a conciencia ecoloxista e a preocupación polo medio e polos ríos non agromaba, pois a principal preocupación era entón sobrevivir. Eran tempos de Ditadura.

Posteriormente, a tan anceiada democracia chegou a Galiza da man de Fraga Iribarne, perfecto exemplo de Transición onde os haxa… A política medioambiental, como as formas, non mudou en exceso. O asasinato masivo dos ríos galegos co método dos encoros, saltos hidroeléctricos, minicentrais e demáis derivados nominativos deu converter ao noso país no paraíso das multinacionais sen escrúpulos da enerxía eléctrica. A perfecta simbiose poder político – poder económico fixo madurar os froitos medidos tanto en quilovatios coma en euros ao tempo que os ríos galegos ían esmorecendo ao non aturar tantos golpes e paredes de formigón ergueitas a produciren para os ricos mentres poboacións afectadas convivían con normalidade coas restricións de auga potábel e cos cortes eléctricos. Tempos do PP, tempos de Fraga, tempos de encoros.

Os derradeiros anos do fraguismo coincidiron co espertar social da conciencia galega na defensa do súa terra. Ese imparábel movemento foi un dos maiores obstáculos que padeceu o bipartito PSOE-BNG na súa pretensión de asentamento no poder, un movemento ao que chegaron a desprezar cando baixo o nome de Galiza Non Se Vende saíu á rúa para denunciar que nada cambiara no tocante a política medioambiental na Xunta de Galicia. Baixo as sorrintes caras dos novos gobernantes portadores do cambio seguíronse a promover e construír encoros e a executar asasinatos paisaxísticos dignos da época do primeiro parágrafo. A sumisión do “goberno progresista” ás grandísimas multinacionais non se pode diferenciar por reparto de consellarías, igual Medio Ambiente ca Industria, os dous principais actores desta historia do século XXI.

Con todo, cómpre engadir un novo modelo de “progresismo medioambiental” ao imaxinario destes gobernos de esquerdas. Os parques eólicos. Eses muíños de vento que asolagaban primeiro as serras máis altas do país para soprar o noso vento cara a onde declarar os seus impostos, ben lonxe da Nosa Terra. E despois, coas máis senlleiras serras ocupadas, o nivel de altura tivo que ir minguando a medida que o negocio medraba. Calquera pequeno monte é válido xa para ampliar os petos dos novos deuses do vento. A enerxía eólica ten ese “nonseiqué” de non contaminante nin agresiva cara o medio. As pistas necesarias para a instalación dos aeroxeradores (como disque gostan de chamarlle) así como os propios aparellos en si nin destrúen ecosistemas nin causan impacto ambiental… claro, afeitos a ver as augas contaminadas dos ríos encorados (Encoro do Umia), milleiros de peixes mortos (Encoro da Fervenza, Río Xallas), etc. O ar non parece contaminarse se non é por fume!

A nosa comarca é boa coñecedora das políticas medioambientais duns e doutros. Velaí o Encoro do Umia, a Minicentral da Ermida, o proxecto eólico de Arca, e como anticipo… o do monte do Caeiro (na parroquia de Arcos de Furcos). Esta mesma semana o Concello de Cuntis decidía “outorgar” a instalación dun aeroxerador e súa posterior explotación á multinacional GAMESA. Cremos que é un dato irrelevante pois procurar diferenzas a estas alturas parécenos inxenuo, pero apuntamos que a proposta é do grupo municipal do BNG e a aprobación por unanimidade contou cos votos de PSOE e PP. Diremos, como datos adicionais, que as contraprestacións que ha recibir a administración cuntiense (que non os veciños afectados) baséase principalmente na creación dunha rota de sendeirismo e no pago dun canon. Economicamente, as contas falan de 6000 € (máis o correspondente IPC anual) polos trinta anos que dura a concesión máis dous pagos de 12.000 €. Propagandisticamente, os datos dinnos que se ha crear unha rota de sendeirismo aparellada do seu correspondente mantemento, etc. Tamén o aparello de propaganda funcionara cando Cuíña ideara o Encoro do Umia imaxinando un futuro glorioso para o seu entorno e plasmándoo nun vídeo de ficción. Non temos porque crelo!

Gamesa é unha das principais protagonistas do negocio enerxético en Galiza, principalmente nos sectores eólico e solar. A súa sé está en Gasteiz (Euskal Herria) e o seu volume de negocio é tan abraiante como a súa retórica de compromiso medioambiental e demais literatura empresarial. O pasado ano, Gamesa medrou un 36 % fixando uns beneficios netos de máis de 220 millóns de euros; cun plantel de preto de 7000 traballadores ao longo de todo o mundo (descoñecemos os datos de Galiza). Os tres principais negocios de Gamesa son EE.UU. China e o Estado Español, que tamén son os tres territorios que ocupan os tres primeiros postos entre os estados nos que se instalaron os 20.000 MW totais a nivel mundial. Galiza inclúese en “España”, pero o seu peso é infinitamente superior o do resto de territorios do Estado. Co cal, poderíase dicir que o noso país é unha das principais fontes do negocio enerxético de Gamesa en todo o mundo, por non dicir a que máis. Os datos son claros: dende Grecia até Alemaña, pasando por Pennsylvania ou a Toscana, ningún territorio no mundo se achega ás abraiantes cifras de Galiza. Máis de 570 MW de potencia instalada repartida en 17 parques fican inacadábeis para a seguinte na lista, Castela e León con pouco máis de 350 MW. Aquí acollemos o 32% dos 53 parques que Gamesa posúe por todo o Estado e producimos preto do 36% dos megavatios de potencia “española” coa que enchen os seus petos. Dato significativo é o volume de negocio, parques e potencia instalada que representa Euskal Herria nestes totais: cero.

Estes datos pertencen aos parques eólicos construídos. Os nosos parabéns aos gobernantes de Cuntis pois han contribuír en boa medida e da man da Consellaría de Industria, que ha dar o visto bo definitivo, á expansión desta multinacional (unha máis) que se asenta con firmeza entre nós. Cantos postos de traballo xerará? Cal será o impacto ambiental nos montes de Arcos? E cal o beneficio real que o vento cuntiense deixará á marxe de canons irrisorios para as arcas da empresa?

Ventos que zoan por inescrutábeis sendeiros…

A plataforma SOS Courel remítenos dúas mostras gráficas do que está a acontecer nun dos conflitos de máis latexar arestora no noso país. A destrución da Serra do Courel protagoniza dúas reportaxes do programa ambientalista "El escarabajo verde", da televisión pública española. Son dúas mostras da realidade social á que de costas segue a permanecer a administración galega, concretamente a Consellaría de Medio Ambiente do Sr. Manuel Vázquez, tan capaz para conselleiro como para astronauta...

Este é un dos casos máis salientábeis da rede Galiza Non Se Vende por ser un dos máis sangrantes da nosa terra. Ao igual ca con todos os outros, a Xunta ofrece... mentiras! Antes de ver os dous máis ca recomendábeis vídeos é preciso dar a coñecer as aclaracións que dende SOS Courel desexan facerlle ao Conselleiro de Medio Ambiente. Ao ver os vídeos enténdese.

• No Courel hai varias canteiras activas na Rede Natura
• No Courel hai varias canteiras abandonadas, sen restaurar na Rede Natura
• Non sabemos de ningunha concesión anulada pola Xunta, díganos cales!
• Non teñen vostedes ningunha intención de parar a desfeita nin en dez anos, acabn de "regalarlle" unha superestrada ás canteiras de 15 millóns de euros e 22 quilómetros, coa que están desfacendo a metade da Serra.
• Mentres, a estrada dos veciños cara a Autovía leva cinco anos en obras e só hai un quilómetro asfaltado dun total de catorce, e case sempre está cortada.
• Están cometendo vostedes un erro histórico gravísimo, fíxese que só falamos de salvar un terzo do Courel.

Pola nosa banda só engadir que o resumo perfecto é a frase coa que remata o segundo vídeo: "...A Campa traballa todavía sen licenza de apertura, algo ilegal e co que se podería pechar calquera negocio". Recomendamos ver os dous vídeos (de pouco máis de dez minutos cada un e en castelán) e "sorprenderse" con como se repite a historia, que grande grupo manexa a política da Xunta e que caixa galega move os fíos dende a sombra...

PREME AQUÍ PARA VER OS VIDEOS (selecciona despois parte 1 ou 2)

Non á desfeita do Courel!!

Xunta culpábel!!

O que según a policía español ocorreu a tarde do 6-D foise desmontando segundo os acusadores ían abrindo a boca, chegando a afirmar que as/-os sete acitivistas de Causa Galiza arroxaran pedras o cordón policial, queimaran contenedores e agrediran a un axente da orde (imposta).O aparato xudicial non logrou entender como os/-as membros/-as do corpo armado non identificaron a ningunha persoa aquela tarde sabendo que a concentración prolongouse dende media tarde ate a noite.

 No xuizo non estivo presente nen o axente agredido, o compañeiro deste, que tivo que facer o papel que o sistema lle esixe a cambio de salario, identificou sen problema algún as sete persoas imputadas recoñecendo que frecuentaban ese tipo de concentracións. Nengunha persoa imputada recoñeceu o axente e afirmaron que endexamais os identificara o cal demostra, unha vez máis, a existencia dun ficheiro policial con información das persoas que forman os movimentos sociais nacionalistas e no que pa formar parte del nen tan sequer teñen porque chegar a ser identificadas.

Xustiza e policia, que na sua loita contra as ideas contrarias o uniformismo sempre camiñaron da man, víronse acorralados na sua propia montaxe. O circo dos represores serviu para que os presentes na sala non aguantasen as gargalladas nunha mañá na que o mellor que pudieron facer os servos do poder  era quedar na casa coma o presunto agredido. Esta é outra demostración das montaxes policiais, desta vez non atopou o amparo da xustiza porque non había forma, porén as máis das veces este tipo de atropelos rematan con sancións económicas ou incluso con penas de cárcere para aquelas persoas que dende a Galiza, e outras partes do estado, exercen o seu dereito a expresarse libremente… disque nun estado libre!

 Coñeciamos a semana pasada unha nova reposta do réxime español fronte a ese dereito constitucional chamado Liberdade de Expresión, concepto do que só poden botar man os controladores de opinión, aqueles que seleccionan o que é noticia e os termos nos que se debe reproducir. Valga coma exemplo a publicación daquel debuxo que un xornal danés fixo dun Mahoma de terrorista, a “prensa libre” europea, e por suposto a española, botaba as mans a cabeza ante a agresión que a comunidade musulmán quería acometer sobre a famosa liberdade de expresión logo de plantexar o problema que suscitaba o devandito debuxo. Outravolta, outro exemplo, fai uns meses aparecía unha pancarta no estadio de futebol de Pasarón que pedía “a volta á sua casa” das forzas armadas españolas, mais concretamente da BRILAT. As persoas que facian libre exercicio do dereito a “liberdade de expresión” (según o réxime este concepto non é aplicábel a este exemplo) víronse rodeadas de axentes da policía española que apartándoos do resto de afecionados/-as leváronos fora da grada para seren identificados. A semana pasada coñeciamos que a "Comisión contra a Violencia, a Intolerancia e a Xenofóbia no Deporte" pide unha sanción económica duns 12000 euros para estas persoas.

Dentro da mesma onda expansiva-represiva, neste estado no que a liberdade de expresión segue a ter diferentes interpretacións dependendo quen sexa a persoa ou colectivo que bote man dela, sete persoas relacionadas con Causa Galiza serán xulgadas este mércores, 9 de abril, acusadas de lesionar a un axente antidisturbios durante a concentración que esixía a liberdade dos catro detidos pola queima dunha imaxe dun cidadán español logo da manifestación nacional do 6-D. Coma sempre, nesta costume tan meseteira de darlle a volta a “tortilla-española”, convertirán as víctimas en agresores…nada novo neste estado de caricatura.

Promoverán nos concellos galegos as mocións ou declaracións institucionais en favor da participación cidadá na manifestación. Asímesmo, a Mesa pretende o apoio de todo tipo de entidades sociais: centros de ensino, asociacións veciñais, culturais, empresas, sindicatos, organizacións estudantís, etc.

Para facer efectivo ese apoio (tanto individual coma de colectivos) pódese enviar un correo electrónico ao enderezo amesa@amesanl.org ou enviar un fax ao 981 583 782.

Como xa avisaramos aquí, dende AugasCeives apoiamos tanto o manifesto como toda a campaña e a seguir copiamos o devandito texto que se lerá ao remate da mobilización do 18 de maio na Capital Galega.

manifesto "Polo dereito a vivirmos en galego"

As persoas e entidades que apoiamos a manifestación nacional “Polo dereito a vivirmos en galego” este 18 de maio de 2008, declaramos:

1) Consideramos que vivir en galego é un dereito inalienábel das persoas na Galiza, e un dos dereitos humanos elementais que temos como pobo. Lembramos que o galego é o único idioma natural de Galiza, e que mesmo o Estatuto de Autonomía o cualifica como “a lingua propia” do país, o que nos une como galegas e como galegos. O pobo galego ten dereito a que a súa lingua ocupe todos os ámbitos da vida social propios de calquera idioma, con dignidade e con normalidade.

2) Consecuentemente, deben existir as garantías para podermos vivir en galego, o que exixe compromisos, así como a aplicación e a adopción das disposicións legais necesarias por parte das Administracións públicas.

3) Denunciamos e alertamos contra os que, apuntándose agora á defensa dun suposto bilingüismo, un bilingüismo dunha soa cara, pretenden unicamente o mantemento da diglosia e a desaparición do galego. Ou, o que é o mesmo, a negación do dereito colectivo á normalidade de usos da nosa lingua en todos os ámbitos.

4) Chamamos ao compromiso persoal de todas e todos coa lingua galega. Usémola en todos os ámbitos: comezando pola familia, coas nosas nenas e nenos, no noso traballo, nas relacións coa administración, no noso tempo de lecer, etc. O futuro do galego depende de nós.