Vén sendo o mes de Nadal dos últimos anos un tempo de mobilización e exemplo de auto-organización popular en Galiza. Dende o ano 2005 o deporte era motivo de axitación e identificación dun pobo coas súas cores con motivo dos encontros das Seleccións Nacionais de Fútbol, tanto masculina como feminina. Mais xa a comezos de mes, a plataforma independentista Causa Galiza vén dende hai uns anos chamando á mobilización coincidindo co aniversario da Constitución Española de 1978. Este ano, co PP na Xunta, volveron os tempos de negación dos nosos dereitos nacionais no eido deportivo. Siareir@s Galeg@s e Causa Galiza traballan xa no mes de Nadal coa ollada posta nas mobilizacións e demais actos do 26 e do 6 respectivamente.

Cos repugnantes anuncios por parte dos dirixentes políticos e da propia Federación Galega de Fútbol dirixidos a suprimir o encontro de Nadal de Galiza, a organización popular toma o relevo e non se rende ante a desprezábel actitude dos novos gobernantes galegos e demais asoballados que ao seu redor lles bican os pés. O colectivo que tradicionalmente vén organizando e impulsando o seguimento nas bancadas dos equipos nacionais galegos, Siareir@s Galeg@s anuncia que está a traballar na organización dun encontro entre futbolistas galegos non profesionais e un combinado estranxeiro doutros que militan en equipas do País. Celebrando asembleas abertas por toda a xeografía galega e poñendo a traballar esa maquinaria imparábel que é a vontade do pobo, o 26 de Nadal no Campo de Santa Isabel (Compostela) habemos ter a verdadeira esencia das reivindicacións de oficialidade que sempre é o obxectivo no horizonte. Contra todas as dificultades e sen axuda ningunha, e coa colaboración dos propios futbolistas, celebrarase o xogo que será o outro acto do día; ademais da manifestación nacional polas rúas de Compostela. Habemos seguir atentos aos preparativos e novidades que se vaian coñecendo de aquí á data en cuestión.

Pola súa banda Causa Galiza, a plataforma que vén sendo referencia no abano do movemento independentista dende hai varios anos xa, estase a reactivar e comeza xa a campaña de cara ao 6 de Decembro. Esta semana estanse a celebrar un total de 11 asembleas abertas noutras tantas comarcas de Galiza. As reivindicacións, lonxe de mudar, acentúanse nestes tempos nos que o sistema demostra por si mesmo o seu rotundo fracaso. Baixo o lema “Sobre nós decidimos nós”, unha vez máis apostarase pola autodeterminación como necesidade e dereito que como Pobo temos.

Superado o cumio das alertas por crise que o propio capitalismo se encargou de lanzar, facendo de voceiro de si mesmo, é tempo de repensar cal será o escenario que se nos presente cando estes anos de dificultade sexan xa pasado e comecen a albiscarse de novo os ventos de medra. En Galiza, contaminados polo debate impulsado dende Madrid, andas os que gobernan e mailos seus opinadores ás voltas co novo panorama financeiro. O debate arredor da fusión das caixas de aforro galegas leva semanas sen faltar á súa cita en xornais, radios televisións e calquera faladoiro que nos queira alumear.

Posto que o capitalismo se encargou de manter á raia a base de paus e represión ás posíbeis alternativas que puideran xurdir, posto que culpábeis da crise van saír indemnes (senón reforzados) poden xa proxectar como queren que quede o futuro taboleiro de xogo sobre o cal moveren as súas fichas de aquí a pouco.

Semella que a grande banca quere aproveitar a ocasión para recuperar o terreo perdido que a proliferación de caixas de aforro lle recortara en anos anteriores. Entre o tecido bancario e o poder política centralista traballaron na creación de opinión favorábel aos seus intereses, e agora xa están de cheo na tarefa en si. Dise que a grande aspiración do PP de Madrid é facerse co trío de caixas Caixagalicia, Caja Madrid e CAM; deixando así completo o eixo Galiza – Madrid – Valencia, onde gobernan con maioría absoluta. Estas e outras fusións e/ou absorcións non desgustan para nada ao Banco de España, que aínda que reclama o enfraquecemento do sistema no tocante ás caixas de aforro, non ten capacidade de decisión sobre elas.

Así o panorama, e cos dirixentes de Caixanova e Caixagalicia semella que non moi conformes, os “tres do Hórreo” atópanse na indefinición máis absoluta. Malia que ao comezo do debate todos coincidían na necesidade de que de resultaren novas entidades estas mantiveran o seu centro de decisión no País (ao que lle chamaban “galeguidade”), hoxe iso queda lonxe xa e non está tan claro… A cobiza imperialista de “Madrid” parece cada día máis disposta botar as súas redes sobre a entidade do norte de Galiza, mentres que a do sur ten visto o seu nome relacionado con outras tamén alleas pero de menor tamaño e para proxectos moito máis modestos.

(Enténdase “Madrid” como ese ente case abstracto, composto polo poder político, económico e mediático que atrae cara a si todo o que pode ser de proveito e fica fóra do seu alcance. Isto non responde necesariamente a ningunha sigla, senón a unha idea centralista e acaparadora que impera na estratexia política do “bipartidismo español”)

O que no Hórreo prima polo de agora é unha mestura entre silencio covarde e necesidade de agochalo. O BNG ten apostado por manter o centro de decisión da nova caixa (dando por feito unha fusión-integración-absorción) en Galiza, tampouco o seu discurso tería máis marxe. Doutra banda están PSOE e PP, agardando a que sexa o outro quen primeiro se pronuncie para tecer un discurso en función diso. Ningún dos dous ten autonomía ningunha como para expresar unha opinión firme pensando no que eles considerarían os intereses do País, xa que non lles interesan e a súa única preocupación é non desmarcarse dos ditados de “Madrid”. Están sometidos ao que decidan alá e a súa función será traballar na xustificación do que as súas respectivas organizacións digan, para presentárnola. Son simples delegacións de ocupación, mensaxeiros inútiles que fan un importante dano precisamente pola súa inutilidade.

Todo isto co agravante de que unha delas, a do PP, ocupa o Goberno da Xunta. Goberno, seica autónomo, que ten capacidade de decisión sobre as caixas de aforro, en consonancia cos seus respectivos consellos de administración.

Enfocado o debate, fóra unha vez máis queda o resto de posibilidades que ninguén contempla, pois dentro do sistema todo está xa predeterminado. Ninguén nin tan sequera cuestiona a actuación dunhas caixas de aforros que quixeron converterse en bancos, xogando a acumular dominios e contribuíndo como o que máis ao esboroamento dos sistema que impuxeron. Alúdese á “obra social” para defender a permanencia en Galiza como elementos fundamentais do sistema financeiro propio. De que sistema financeiro? Que “obra social”? Abonda con botarlle un ollo á cultura que financian, ao apoio permanente á arte galega (calquera que sexa o campo)… E detrás das grandes luces, algo do que en poucas análises se fala: os postos de traballo que se verían afectados na hipotética fusión.

Un dos asuntos nos que se sostén a actualidade informativa dende hai xa mes e medio é o secuestro do atuneiro “Alakrana”, no que mariñeiros galegos permanecen retidos polos que

En ningún momento se fala do fondo da cuestión, de porque acontece así e cal é a razón pola que existe o deron en chamar piratería. Abonda simplificar dividindo o mundo entre bos e malos. E o fondo da cuestión non é outro máis que o espolio sen control da riqueza natural daquela parte do mundo, que vén a ser tamén a principal fonte de subsistencia dos pescadores e habitantes daquelas terras. Os chamados “piratas”, aínda que suxeitos a outras mafias que por detrás tiran maiores réditos, están a facer a labor fundamental de manter afastados aos buques das grandes potencias occidentais que van alí practicar o colonialismo marítimo.

A pésima xestión das autoridades españolas, impulsada pola súa patética prepotencia, detivo dous dos secuestradores e acordou un xuízo que pretendía ser mediático e exemplar de cara á sociedade á procura de amosar firmeza. A xustiza propagandística pretendía xulgar en Madrid, logo de humillalos nas primeiras dos xornais e nas imaxes de televisión, aos dous somalís que “capturaran”. Todo isto “negociando” a liberación de tantos reféns e cos familiares dos apreixados no Índico esixindo unha solución.

Mais alguén saca tallada sempre nestes casos. Axiña se ergueron voces (as da maioría do resto de armadores “empresarios” que se lucran coa mesma actividade) esixindo protección militar para os seus buques, por tratárense de “territorio español” que o exército ten a obriga de protexer, tal que calquera tenda de calquera vila que é asaltada por ladróns… por non falar de porque non militarizar as gamelas ou as bateas nas rías galegas… A solución semella ser o armamento. Por outra banda, empresas de seguridade privada esixen que se modifique a lei para que se lles permite embarcar e empregar armas de maior calibre.

O Estado opta por redobrar a aposta colonialista e agora non só seguirá permitindo que os atuneiros acudan ao espolio das augas do Índico senón que o fagan armados e con licenza para abrir fogo impunemente e sen control ningún contra quen queiran. Agardando, ao tempo, que caia do ceo a solución á liberación dos retidos que por si mesmo non é quen de dar.

O vindeiro luns dezaseis sentarán nos xulgados da Coruña catro mozos que se enfrontan a unha petición de sanción de 4800 euros e ano e medio de prisión. En novembro de 2005 corrixiron o adorno floral que hai na entrada da cidade e que mantén o topónimo deturpado suprimíndolle o “L” do principio. O Concello é o responsábel desa intolerábel apoloxía da ilegalidade que atenta contra o establecido e que segue a ser unha das principais bandeiras dos exterminadores da lingua. Polo seu significado, a deturpación toponímica é unha das características máis agresivas das políticas antigalegas que o Goberno da Xunta e o propio Concello manteñen da man. A defensa da lingua, coa verdade das leis (que eles mesmos deseñan e aproban) por diante é duramente castigada e perseguida por unha Xustiza que se considera que está para facelas valer. Unha mostra máis do atraso e das carencias democráticas que loce este Estado.

Por outra banda, dous mozos que durante a manifestación fascista do 8 de febreiro se atopaban polas rúas de Compostela disfrazados de toureiro un e de garda civil o outro enfróntanse tamén a sancións de 301 euros cada un. Aquel día, o españolismo trasladouse (en autobuses dende fóra de Galiza, literalmente) ás rúas de Compostela para facer o ridículo nunha mobilización minúscula contra o noso idioma propio. Perante tal agresión, sen precedentes, o movemento social galego respondeu organizadamente coa retranca e o ridiculismo, copiando as características máis propias do españolismo de hai medio século. A violencia policial contra os que aquel día estaban na rúa mais sen apoiar a manifestación fixo tamén parte do escenario. Mais nin os violentos servidores do Estado nin os violentos agresores do noso idioma reciben penalización ningunha.

Ao coñecer os orzamentos austeros que deseñaron para o vindeiro ano decatámonos de varios aspectos que deixan ao aire as súas vergoñas. No eido da Educación, por citar un exemplo, comprobamos como unha das primeiras medidas foi a decisión de suprimir as Galescolas, mudándolle o nome e a esencia coa que foran creadas. A austeridade custounos tan só douscentos mil euros en cambiar os logotipos e demais sinalización. Non contentos, executaron un fondo recorte no profesorado que provocou mobilizacións dos afectados e queixas dos alumnos. Decidiron tamén suprimir as axudas para a compra de material escolar, concretamente dos libros de texto, que era unha das medidas “estrela” do Bipartito. Poderiamos seguir citando exemplos.

Nas contas do ano que vén observamos un recorte para a Consellaría de Educación dun 0’9%. Porén, as subvencións públicas para centros concertados medran o 1% (259’5 millóns de euros). Outro dato importante a engadir é un deses menores dos que non temos constancia até que alguén o publica, como é a subvención nin máis nin menos que á Real Academia Española. 25.543 euros ao tempo que o destinado a política lingüística mingua nun 20%. Velaí os datos dos que mantemos que unha das finalidades desta Xunta de Feijóo é o acoso ao noso idioma.

O exemplo de

Logo dunha durísima folga que constituíu toda unha demostración de forza e determinación, foi rexeitada en asemblea a proposta dos chamados mediadores (que calcaba as pretensións dos empresarios). Á chegada do verán, o conflito quedou en suspenso pola insostibilidade económica do conflito, que batía con forza nos petos dos traballadores. As “negociacións” retomáronse nas últimas datas e hoxe forzouse un acordo que se asinou de costas aos traballadores, e no que incluso a patronal se dividiu non asinando parte dela.

A centrais españolas deseñaron un pseudo-referendo a semana pasada no que se propuña votar o mesmo acordo xa rexeitado hai varios meses. A CIG desmarcouse do que considerou como unha “mascarada”, co que a central maioritaria do sector fica fóra do acordou que vai rexer até finais de 2011. Estratexias políticas á marxe, a cesión dos sindicatos oficiais posibilitou que a patronal albiscara unha división que aproveitou gustosamente. A suposta consulta realizouse sen garantía ningunha, animada polos empresarios nalgúns casos, que mesmo votaron e facían o reconto. O convenio que hoxe se aprobou non regula a contratación no sector, afirma a CIG como outra das razóns para rexeitar o documento.

Fóra das mesas de negociacións e dos acordos, os traballadores son os que se enfrontan a sancións económicos e xuízos, o outro resultado dos enfrontamentos nas rúas. Curiosamente, a práctica totalidade deles da CIG. Alén de que puideran ser máis ou menos acertadas as estratexias políticas que as centrais sindicais mesturaron no conflito, o que queda é a determinación dos traballadores, capaces de pór en dúbida a paz que impoñen a disparos e a orde que ditan en xuízos.

É aínda feble a cultura política no Estado Español, non hai nada da suposta consolidación da Democracia e foi, por suposto, falsa a chamada Transición. Poderíamos citar ducias de exemplos que avalaran estas afirmacións, mais abonda con lembrar as máis recorrentes, como pode ser o sistema electoral, a Lei de Partidos, o bipartidismo esaxerado, a utilización dos medios públicos e o aproveitamento das institucións públicas para o enriquecemento privado. Esta última precisamente asolaga a actualidade política nas últimas semanas, a corrupción é un feito evidente e que está aí, case socialmente aceptado e oficializado precisamente por esa feble cultura política á que nos referiamos. Case resignada, a cidadanía ten como algo habitual que os dirixentes políticos poidan enriquecerse no exercicio da súa función pública.

Existe unha mínima cultura de esixencia social cara aos representantes públicos e téñense a estes como sospeitoso permanentes, algo que gañaron a pulso e por méritos propios. A linguaxe legal reserva varios termos para definir o que é corrupción e este delito non está socialmente considerado coa gravidade da que sería merecente. Inxentes cantidades de diñeiro público son desviadas dun ou doutro xeito a petos privados e nin tan sequera sempre se depuran responsabilidades políticas. Nos últimos tempos temos tido novas do saqueo de concellos por toda a xeografía estatal, de grandes redes tecidas á perfección para terxiversaren facturas e documentos oficiais sempre co mesmo fin do enriquecemento propio. A chamada trama Gürtel, a cidade de Marbella, o caso Palma Arena, Santa Coloma de Gramanet, subornos, tránsfugas, etc. Un panorama composto por relacións de poder e que ao que Galiza non é alleo.

Das distintas clases e motivacións que sobresaen quizais dúas, sen quitarlle gravidade a calquera outra. O escuro mundo do financiamento dos partidos políticos oficiais, con estreitas relacións coa banca, negocios de por medio, tratos de favor, nomeamentos e/ou ascensos con consecuencias, etc. Aí si existe un pacto non escrito polo que nunca se pulará por unha clarificación da normativa no que atinxe a esta cuestión. Todos están implicados e todos se benefician do baleiro legal e das tebras que escurecen esta cuestión.

A outra cuestión deriva directamente do modelo económico sobre o que España asentou o seu crecemento nos últimos anos. Excesivamente dependente da construción, o urbanismo adquiriu axiña importancia desmesurado e aquel que o rexía tiña un poder desorbitado. Moi especialmente nos concellos pequenos, onde o tráfico de licenzas e permisos é algo consolidade e viso con normalidade pola poboación. A indefensión legal demóstrase porque aquí, ao contrario ca noutros delitos, si existe a presunción de inocencia e a demostración das irregularidades tórnase ás veces custosa por tratarse dunha loita desigual entre quen pode usar os recursos públicos dunha administración para defenderse. En Galiza, os concellos da costeiros especialmente foron nos últimos anos o reflexo das macrotramas dos municipios do Mediterráneo. A xerencia de urbanismo era o asento máis cobizado, as promotoras inmobiliarias e as construtoras experimentaron espectaculares medras de beneficios da noite á mañá. Así, chegado o declive do modelo económico, estas foron tamén as que primeiro quebraron. A corrupción asociada ao urbanismo e aos negocios inmobiliarios é posibelmente a estrela das manobras escuras institucionais. Concelleiros, alcaldes, construtores e donos de inmobiliarias confúndese en multitude de ocasións detrás de árbores xenealóxicos que moitas veces nos descobren parentescos sospeitosos, intereses familiares e mesmo á unha soa persoa á fronte de adxudicacións, licitacións e construcións de grandes obras. Curiosamente.

O enriquecemento privado por medio da política é algo tan común como descoñecido é o mundo das relacións de poder e intereses nos submundos. A aparición de tránsfugas, casos de sospeitosos cambios de voto que producen mocións de censura, nacemento e morte efémera de “partidos independentes” que grazas a unha manchada de votos son claves na formacións de gobernos municipais, etc. Todos estes ingredientes contribúen decisivamente ao descrédito social da política, que se resume na tan célebre frase de “son todos iguais”. E é que a corrupción non é propiedade dun partido, senón característica de todos. O resultado é a pasividade e a indiferenza da cidadanía, adormecida e en tempos coma estes preocupada de asuntos máis cotiás e inmediatos para a súa supervivencia, o que é a semente perfecta para que poidan seguir facendo, pois isto vese como algo inevitábel. Escúsanse na “condición humana” e xustifícanse dicindo aquilo de “nós si, pero vós máis”.

A desideoloxización das formacións políticas, o abraiante analfabetismo de cargos que toman importantes decisións, a variedade de especies que habitan a política sobre todo a nivel local fan que o obxectivo permanente dos partidos sexa o control do poder, a calquera prezo e por calquera método. Non existe unha confianza social xeneralizada no que chaman Democracia, pois á parte das eivas máis salientábeis están todas aquelas que nunha menor medida afectan diariamente á relación entre administración e administrado e que se consolidan como habituais.

Aínda a cultura maioritaria instalada na “opinión pública” da sociedade española se pode considerar como racista. Non hai máis que analizar como os medios de comunicación dan as informacións relativas a inmigrantes ou cales son as connotacións que lle outorgan á inmigración. Coma tal, o Goberno acubilla ese tratamento impulsa a cuarta reforma da Lei de Estranxeiría en só nove anos. Faino dende unha perspectiva sementada de prexuízos, criminalizando ao colectivo inmigrante e presupoñéndolle a condición de delincuentes aos que ousan chamar “ilegais” ou “sen papeis”.

Os dereitos humanos ou a integración son reivindicacións das organizacións sociais que se levan manifestando dende que se coñeceron os primeiros trazos desta nova lei, mais son conceptos que non se albiscan no novo texto. A modificación máis grave é o aumento do período de detención dos inmigrantes nos centros de internamento, que pasa dos corenta aos sesenta días. Non se lle concede tratamento humano ás persoas tendo en conta a súa procedencia ou nacionalidade, non se lle presupón inocencia e, o que é peor, non hai vontade de realizar unha análise máis detallada dende o fondo da cuestión. Non se busca a óptica de se fala de persoas que fuxen dunhas condicións infrahumanas á procura dunha solución para os seus, tirándose a un mundo que non é o que imaxinaban e no que se atopan con crueldades impropias das democracias avanzadas ás que eles cren chegar.

Perséguese non só aos inmigrantes polo feito de selo, senón aos que ousen apoialos. Establécense sancións de até dez mil euros para aquelas persoas que acubillen “ilegais” –como eles- en situación irregular. Quizais, no canto de conformarnos coa explicación de que estamos perante un problema de prexuízos racistas, deberiamos avaliar se reciben o mesmo tratamento os inmigrantes segundo a súa profesión ou condición social. Referímonos, por suposto, aos deportistas de elite.

Un pobo que esquece o seu pasado non pode asentar o seu futuro. Igual ca noutras moitas ocasións, o Goberno Central obvia as distintas realidades dos pobos do Estado e descoñece a Historia e aos que a escribiron. A nosa, por exemplo, non existiría sen o fenómeno de emigración. Pobos emigrantes que agora esquecen de onde veñen, casos que se deron noutros puntos de España e que hoxe, créndose no cumio e na vangarda da humanidade, atrévense a non lembrar.

O Congreso dos Deputados vén de aprobar a nova Lei de Tráfico co apoio de todos os grupos agás o Partido Popular. Ao igual ca o resto das características que conforman a política do PSOE neste sentido, a nova normativa está adornada con declaracións que fan referencia á seguranza viaria, á facilidade dos condutores para efectuar o pago das sancións e en definitiva a argumentos que fan crer que o interese que os move é o de mellorar as condicións de circulación e reducir os accidentes de tráfico.

Por suposto, nada máis lonxe da realidade. Porque se xa tiñamos o convencemento pleno de que a verdadeira finalidade da DXT e do Ministerio era unicamente a recadación, agora achegan unha nova e definitiva proba de que isto é así. Cada unha das súas accións, cada unha das súas campañas ten como motivación o aumento das sancións. Poderíamos facer unha longa listaxe de porque isto é así, presentando exemplos e cuestionando cada unha das súas medidas. Mais todos sabemos onde, cando e como sitúan os radares, todos sabemos que as mellores medidas de disuasión son as sinalizacións, todos sabemos a vontade que teñen en mellorar a rede viaria, o código de circulación e a sinalización das estradas.

A partires de que a nova lei entre en vigor, unha serie de medidas encamiñadas ao pagamento rápido das multas activaranse tamén. A ampliación do abano de sancións e o recorte de dereitos son o pano de fondo desta modificación. Detrás do suposto aumento da comodidade para os infractores á hora de pagar unha sanción no prazo de vinte días (quince actualmente) reducíndose nun 50% (30% hoxe) o que está é a chantaxe da rebaixa no importe a cambio de asegurarse ese cobro. Ademais, ao efectuar o pagamento, suprímese o dereito de recurso posterior. Non cabe dúdida de que estamos perante un claro caso de violación de dereitos, pois malia que se trate da propia administración estatal, a posibilidade de recurso debe estar garantida sempre.

É quizais a característica máis evidente do verdadeiro espírito xa non desta nova lei, senón da política en conxunto do organismo recadador chamado DXT e baixo os fíos do sinistro represor Rubalcaba. Por se fóra pouco, lanzaron xa o debate do que previsibelmente será a súa próxima medida estrela: redución da velocidade máxima de 50 a 30 km por hora en vilas e cidades. Algo completamente fóra de lugar se temos en conta que o código de circulación e a sinalización viaria datan de tempos nos que a tecnoloxía automobilística ía moito por detrás das posibilidades que hoxe ofrece. Mais acertado se o situamos no marco da súa política: a sancións incrementaranse de xeito importante reducindo esa xa cativa marxe para o que hoxe son os considerados treitos urbanos.

Mentres aumentan espectacularmente en época de crise as vendas de coches, vanse reaxustando as posibilidades de sanción, o que non deixa de ser unha forma máis de apuntar cara os petos das clases socias.

Hai exemplos dabondo nos que a repetición sistemática dunha mentira chega a superar tal categoría para asentarse como “posíbel verdade”. A lea ficticia do topónimo da cidade d’A Coruña é un deses exemplos. A invención do topónimo en castelán ou en galego é falsa e carece de base ningunha, tan só a crenza de que a castelanización do artigo castelaniza tamén o nome e o espallamento de que son válidas as dúas opcións segundo o idioma no que se fale. O pór en cuestión que a única forma válida dos topónimos galegos é a autóctona non é máis ca teimar á procura de rédito político, malia expresárense mesmo as instancias da Xustiza en favor do que recolle a lexislación. Onte tivo lugar na Coruña un pleno extraordinario verdadeiramente esperpéntico, que fedía a políticos incompetentes, cínicos e cheos de autoodio. A suma dos votos deu un resultado que resulta humillante o cuestionalo.

A incompetencia do líder franquista do PP da Coruña, Carlos Negreira, lévao a centrar a súa política municipal na súa xenreira contra a lingua para agochar a carencia de alternativas que o puideran facer chegar á Alcaldía. Pero xa é sabido o carácter deste individuo e non é de sorprender, aínda que resulta ridículo que fóra o propio PP o que levara aos Xulgados a Vázquez precisamente por esa cuestión.

O verdadeiramente indignante é o comportamento do PSOE. A rancia herdanza do “vazquismo” que gustosamente adopta o boneco Losada lévao a reafirmarse nesa característica indefinición que fai que o “G” lle quede lonxe ao PSdeG. Entrar no xogo e na provocación do PP supón medo por perder o posíbel caladoiro de votos e non estar seguro nunha postura determinada. Porque no fondo, o convencemento do PSOE segue a ser que hai que deturpar o topónimo. A inexplicábel e desprezábel manobra do Alcalde delátao. Despois de votar no Pleno en contra da proposición do PP de instar á Xunta a modificar o nome da cidade, remite unha carta a Feijóo instándoo a que sexa o Goberno Galego o que inicie os trámites para a violación da Lei da Toponimia na cidade herculina. Esgótanse os cualificativos.

O mesmo PSOE que hai poucos días apoiou e estivo presente na multitudinaria manifestación en contra da política lingüística da Xunta do PP agora critica a Lei de Normalización Lingüística. Debería explicar se o grupo municipal contradí ao conxunto do PSOE en Galiza, ou se este busca en cada momento a foto coa que pensa tirar máis rédito electoral. O que é certo é que está contribuíndo á estratexia galegófoba do PP e dos minúsculos grupos que apoian a liquidación do idioma. Está facendo que a mentira medre e se repita até asentar na sociedade á falsa idea da cooficialidade, tal que se tratara das linguas. Os topónimos deben estar preservados da perversa “liberdade” que prostitúen  para defender as súas teses.

Posto que non existen nin conviccións nin atrevemento no seo da política oficial española para entender que unha mudanza de sistema é a única e verdadeira solución para superar o esborralle capitalista, as medidas adoptadas polo Goberno Español (e que tomaría calquera outro dos partidos institucionais atados ao capital) van na liña de non modificar nada das estruturas que provocaron esta situación. Unha das máis comentadas foi a inxente cantidade de diñeiro público que se destinou á “axuda” para a compra de automóbiles, á procura de “estimular o consumo” (din) e de paso botarlle unha man á industria. Xa temos comentado que é incomprensíbel que si existan axudas para este sector especificamente e que se neguen sistematicamente a outros como o por exemplo o gandeiro. Mais estas políticas conteñen unha fonda incoherencia que descubre a verdadeira ansia dos gobernantes: que sexan os mesmos petos de sempre e mailas diferenzas sociais as que sigan medrando.

A prórroga anunciada polo Ministro de Industria da subvención para a compra de coches é en si mesma unha medida de autopropaganda para espallar a sensación de que foi unha decisión acertada, que ademais mantén contentos aos magnates do sector. O que non se garantiu foi a estabilidade dos postos de traballo.

Seguindo polo rego do automóbil, coñeciamos tamén en días pasados a intención da DXT de limitar a velocidade nos treitos urbanos a 30 kms/h. É difícil que nos saquen do convencemento de que a única motivación deste organismo é o afán recadatario e que a diminución da sinistralidade é algo bastante secundario nas súas miras. Demóstrano as súas accións, o lugar onde sitúan os seus instrumentos sancionadores, a sinalización viaria propia de hai varias décadas… é máis o conxunto que define as súas políticas que exemplos concretos que se poidan citar.

É que as competencias de tráfico que o Estado non lle quere ceder á nosa administración autonómica son unha boa fonte de ingresos. Porén a devolución deses fondos en forma de investimentos en novas vías ou o mantemento das que xa hai non se ve por ningures. Mentres se fan agresivas campañas publicitarias nas que se criminaliza e culpa sempre ao condutor dos accidentes de circulación, non se dá paso ningún para fomentar o transporte colectivo, que sen dúbida sería a primeira medida contra as mortes nas estradas. É máis, todas as accións fomentan o aumento dos vehículos particulares e polo tanto do tráfico nas estradas, que á súa vez engordarán as alforxas dos radares. Así o confirma a intención diabólica dos planos do Goberno Estatal en materia ferroviaria: o desmantelamento dos servizos de proximidade en prol das grandes e agresivas infraestruturas de alta velocidade.

Se falamos da loita polo tren non se pode pasar sen citar a plataforma “Salva o Tren”, que está a realizar un máis ca meritorio e continuo traballo contra a desaparición das estacións nas pequenas vilas galegas. O desartellamento dos servizos que vertebran interiormente un país como Galiza, dunha complicada orografía, é a proba máis evidente da nula importancia que alá nos outorgan. A imposibilidade de contar cun transporte público de calidade que una as pequenas vilas veciñas é un síntoma do atraso histórico dun territorio, que agora queren condenar definitivamente ao afogamento. Os grandes soños de conexións coa Meseta exclúen os máis ca prioritarios enlaces interiores.

Por resumir, o Estado Español está a fomentar o transporte privado fronte ao colectivo unicamente polos réditos que este lle supón. É falso que sintan preocupación pola sinistralidade nas estradas, non lles importa máis que para presentar cifras que avalen unha política predadora de sancións e cobro permanente de multas. Ao Estado Español non lle importa que Galiza non conte cunha rede interna ben tecida no que a transporte público se refire, o que si quere é contar cun acceso rápido que en pouco tempo achegue a Madrid as praias e os bos restaurantes galegos. O que o Estado Español (e os que asenten diante das súas pretensións) quere non é garantir a supervivencia dun sector prioritario na economía deste país (como é o agrario), senón a consolidación das grandes multinacionais que fagan xira a roda do consumismo.

Soubemos esta fin de semana de tres grandes manifestacións noutros tantos puntos da xeografía do Estado. Na tarde do sábado discorreu por Madrid unha mobilización contra a nova Lei do Aborto secundada polos principais líderes da dereita española; ao tempo, a cidadanía vasca saíu ás rúas de Donosti para rexeitar as detencións políticas de varios nomes sobranceiros do independentismo vasco; na mañá do domingo tivo lugar en Compostela a expresión palpábel da defensa por parte do pobo galego da súa propia lingua fronte aos ataques do Goberno da Xunta. As tres obtiveron grandes resultados no que se refire a participación, tendo sempre en conta o abano ao que se abría cada unha das convocatorias. Porén, a repercusión que tivo nos medios cada unha delas foi ben diferente

As rúas de Madrid acolleron ás xentes chegadas en máis de setecentos autobuses de todo o Estado, estaban chamadas a manifestarse contra a política do goberno do PSOE no referido á reforma da Lei do Aborto. En realidade podería ser esta ou calquera outra a motivación que a dereita política e mediática utilizara para manifestarse contra Zapatero. Trátase dunha mobilización contra o que é un lei que ampliará dereitos, algo tan básico como a posibilidade dunha muller de decidir sobre o seu corpo, de controlar (se preferimos termos sociais) a súa capacidade reprodutora. Semella como se o Goberno que impulsa esta normativa fora “obrigar” ás mulleres (en especial ás máis novas, para engadir morbo) a practicar o aborto. Detrás desta política érguese o alongado pano ideolóxico que tece a Igrexa Católica. A anulación da ciencia e a imposición da moral católica emprégase como argumento válido para tentar influír xa non nos e nas cristiás, senón no conxunto da sociedade. A amplitude da influencia que as cavernas eclesiásticas teñen sobre os poderes civís sitúanos a estas alturas procurando atopar a delgada liña vermella que separa as conviccións católicas das normativas sociais. Proba do atraso democrático dun Estado que aínda non foi quen de deixar atrás a “longa noite de pedra”. Con todo, os medios de comunicación comerciais e mesmo os públicos outorgáronlle unha grandísima atención, nomeadamente e pola parte que nos toca, a CRTVG, en mans do fanatismo ultracatólico do PP.

A resposta da cidadanía vasca á operación politico-policial do Goberno Español a pasada semana en Euskadi non se fixo agardar, e foi tamén a tarde do sábado a que escolleu a chamada “maioría sindical vasca” para chamar á mobilización. A descerebrada e fascista operación deu coa detención de varios cidadáns vascos polo simple feito de estaren reunidos co agravante por suposto da súa opinión política. Atrás quedou xa mesmo a fascista “lei de partidos”, pois desta volta non se ilegalizou formación ningunha. A ofensiva española contra calquera proposta do independentismo vasco é total e absoluta, non queren nin ouvir falar de ningunha posíbel saída razoada ao conflito vasco e rexeitan frontalmente o traballo que si está a facer a esquerda abertzale para atopar unha solución a un problema que cada vez está máis claro que o bipartito PP-PSOE non quere resolver. A violación de dereitos como o de simplemente reunión ou asociación trasladounos de súpeto a varias décadas atrás, mesmo lembrándonos aquel 3 de marzo… Nula cobertura a recibida por parte dos medios propagandísticos madrileños, así como da propia CRTVG. Uns e outra censuran permanente calquera outra visión da sociedade vasca que non sexa “a oficial”.

A do domingo en Compostela non tiña por obxectivo, como a de Madrid, oporse a ningunha ampliación de dereitos, senón máis ben conservar o dun pobo coma o noso a vivir na súa lingua. Era, polo tanto, unha manifestación máis de resposta a unha política do Goberno (tal que a de Donosti), neste caso do da Xunta. Saíu á rúa a expresión máxima do pobo galego, representado en innumerábeis colectivos e entidades que lanzaron un berro contra as agresións de Feijóo á lingua galega. A política lingüística do PP busca reducir os espazos de uso público do galego, limitar a presenza o oficial da nosa lingua e deixar de garantir que os cidadáns deste país coñezan e poidan usar o seu idioma en calquera ámbito da vida cotiá. No capítulo da cobertura mediática, os medios públicos deste país experimentaron un novo episodio no que a manipulación se refire. Lembrando o esplendor da censura fraguista, a televisión pública non procurou desta vez agochar a mobilización (como si o fixo nos días previos) senón manipular o impacto real da mesma, con informacións tendenciosas e imaxes que orientaran cara a unha distorsión da realidade.

Adóitase nestes casos falar de cifras para medir a magnitude de manifestacións como a deste domingo. Sempre difiren os números que se dan, mais o que non enganan son as imaxes. Unha inmensa multitude volveu ateigar Compostela, como xa o fixera o 17 de maio, para expresar a firmeza do pobo galego en prol da súa lingua e contra as políticas exterminadoras do Goberno de Feijóo. Cómpre salientar o vergoñento capítulo de escandalosa manipulación por parte da Televisión de Galicia, que logo de censurar e agochar todo o referido á manifestación nos días previos, ofreceu un visión totalmente parcial e subxectiva.

A impresionante manifestación deixou de novo ben ás claras o rexeitamento maioritario da sociedade, activa e organizada, ás políticas lingüísticas da Xunta. O amplísimo abano social representado en Compostela desmonta as pouco inxeniosas acusacións de ser unha marcha “politizada”, única escusa que lles queda aos doentes. A cantidade de organizacións e colectivos que amosaron o seu apoio á convocatoria así o demostrou, mesmo incluíndo a presenza da práctica totalidade dos partidos políticos galegos. Ben é certo que nalgúns casos cumpriría facer coherente a presenza en manifestacións coma esta cos feitos que na práctica se demostran.

Pouco máis que os cualificativos habituais nestes casos é o que quedar por dicir. A sobresaínte resposta social estivo acorde coa gravidade da situación na que este PP puxo o noso idioma, mais de seguro que xa ten a certeza tanto el como o resto de satélites galegófobos que xiran ao seu redor que a determinación do pobo é firme e que non pasarán. Como estaba previsto, a marcha transcorreu en dous bloques. O maioritario atendeu ao chamo da plataforma Queremos Galego e rematou na Quintana; a parte de atrás da manifestación ía baixo o lema “polo monolingüísmo social” e dirixiuse á Praza do Toural.

Capítulo á parte merece a “actuación” da televisión pública de Galiza. Semella que temos aquí de novo o esplendor dos tempos escuros da censura fraguista. Á parte de ignorar absolutamente a grande mobilización que se prevía durante a semana, silenciaron todos e cada un dos múltiples actos que se viñeron realizando por case todas as comarcas do País. Na mañá do domingo enviaron un equipo á Praza da Quintana para realizar conexións en directo. En todo momento a información foi absolutamente tendenciosa, virando o sentido das frases cara as teorías dos que non estaban na manifestación, esquivando permanentemente o sentido da mobilización e buscando manobras que impediran difundir o verdadeiro impacto da mesma. Os manifestantes non reclamaban “maior uso do galego”, o pobo saíu á rúa en defensa da súa lingua propia que se ve ameazada polas intencións do seu propio Goberno, algo até o de agora insólito. Coma este exemplo poderíamos citar moitos máis, pero abonda con facer referencia ao cumio da indignidade e da desvergoña. Unha das conexións en directo realizouse no medio de contundentes berros de “televisión manipulación!” e outra foi preparada para cando a Praza da Quintana comezaba a baleirarse logo de encherse por primeira vez, desta maneira as imaxes ofrecerían unha visión irreal ao deformar a asistencia real. Tralas críticas, a TVG ofreceu no telexornal deste luns unha disparatada versión dos feitos que remataba por acusar aos manifestantes de “insultar”, “increpar” e mesmo “intimidar” aos xornalistas impedíndolles realizar a súa tarefa informativa. A acusación a Avelino Pousa Antelo de insultar ao profesional da Galega é simplemente desprezábel.

Se algo hai dabondo neste país no que atinxe ao movemento social son siglas. Organizacións, entidades, agrupacións, escisións, plataformas… Dá isto a entender, por unha banda, a grande iniciativa e o ánimo de impulsar constantemente alternativas, froito dunha análise constante e ansias por achegar ideas. Mais por outra parte albíscase unha importante división que constitúe seguramente a eiva máis importante que arrastra este país no eido no que estamos a falar. Sobran promocións persoais, gañas de fotos, fame de grandes titulares e sonoras declaracións. Sobra, nunha palabra, protagonismo e falta ás veces altura de miras, autocrítica e reflexión.

Tanto o positivo como o negativo deste feito ten que quedar necesariamente estancado o vindeiro domingo. Ben é certo que o asunto lingüístico mantén unha fenda que é motivo de división permanente, tamén desta volta ao presentárense dous grandes bloques. Tanto nun coma noutro, ficaron disolvidos os nomes que constitúen cada unha das dúas grandes plataformas convocantes, algo sen dúbida a valorar como moi positivo.

A responsabilidade tennos que levar a todos a esquecer estes matices e deixar para logo todo canto non sexa o motivo principal desta loita, que non é outro que a lingua. Trátase dunha loita que non é propiedade de ninguén, é unha loita do pobo, que en lexítima defensa sae ás rúas a resistir en prol do seu ben máis prezado. E coma tal, non sendo propiedade de ninguén, o pobo encherá Compostela co único espírito de amosar a firme vontade de defender a lingua e o máis absoluto rexeitamento ás políticas galegófobas do Goberno da Xunta e aos que as inspiran.  Vai ser o pobo quen responda ás agresións. Porque son moi cativos de conciencia e moi dubidoso é o compromiso daqueles que saian pensando en buscar a mellor posición para a foto, en agarrar a faixa máis polo por un lado ou ter preparada a máis grandiosa sentenza para cando o micrófono se poña diante.

Aquí apostamos por nin tan sequera citar ningunha das entidades organizadoras, malia recoñecermos o seu traballo e o seu esforzo. Consideramos que algunhas actitudes son manifestamente mellorábeis, mais outorgámoslle á manifestación do domingo a máxima importancia e por iso rexeitamos facer calquera outra valoración. Cremos que ten que ser histórica e cremos que así o vai ser. Están equivocados os que pensen que poden aproveitarse da grande masa social e orientala en favor dos seus intereses, atribuíndose mérito ningún. Vai ser o pobo quen colla as faixas e quen berre as consignas. É vital estar, sexa diante na cabeceira, polo medio ou contra atrás. De seguro que se os liquidacionistas da nosa lingua puideran deseñar o panorama do domingo o farían sementando divisións, mandando a uns cara a un lado e a outros para outro, entrecruzando berros e descualificacións de diante para atrás.

Que o domingo gañe a responsabilidade, porque gañará o pobo e gañará a lingua. Non veremos referencias nos medios públicos galegos pero estarán tomando nota en San Caetano. Non o esquezamos.

Adiante!

Non agardabamos, por suposto, a cobertura dos xornais de Arteixo, Vigo, Compostela, Ourense ou Lugo. Fan parte da estratexia que dá pé ao conflito e á necesidade de resposta, son un dos piares fundamentais desa “propaganda Goebbels” que o españolismo activou para asestarlle este brutal e prolongado golpe ao galego. E pagados, os “nosos pequenos” opinadores que xogan a buscar oco entre as grandes estrelas do firmamento madrileño no que a “Creadores de Opinión” se refire. Temos notorios e variados exemplos de contertulios “bilingües” que falan de facer e fan sen falar.

Son esa caste de sabios, entendidos, analistas ou prestixiosos xornalistas que pola mañá sentan cátedra na Radio Galega en galego, pero que xa andando o día iluminan ao lector da Voz co seu hábil verbo en perfecto castelán “de provincias”, que pasean gustosos polos foros madrileños. O obxectivo final de todos e cada un. A descrición responde perfectamente a un nome, Fernando Ónega, pero son bastantes os seguidores que rexeitan publicar opinión en galego, pero si laretan na nosa lingua cando quen os chama e a radio ou a televisión pública de Galiza. Pensamos agora en Barreiro Rivas, grande mestre de demagogos e afiado. Existen moitos máis casos, abonda con ollar a nómina de opinadores dos principais subvencionados do país. Ademais, teñen agora unha nova aspiración, pois ben se sabe que o amosar a cara na televisión sempre achega ese plus que non da a letra nas follas ou a voz nas ondas. A andaina do programa Hai Debate! foi segada polo novo goberno, que pirateou o formato (tamén o nome –Foro A(l)berto lle din agora-) e puxo á fronte do circo a un tal Carlos Luís Rodríguez, namorado de si mesmo e da súa persoa que até o de agora era un dos máximos expoñentes do ridículo oficial do xornalismo galego (en castelán) nas follas editadas na Capital Galega.

Non podemos resistirnos a citar o novo esperpento do abano mediático galego. Trátase de Xornal de Galicia, seica vencellado algún día ao BNG e abandeirado dese seudoprogresismo galeguista, mesmo rebelde no institucionalismo e disque defensor (igual que os outros) dos intereses de Galiza, tamén do seu idioma. Trátase dun outro subvencionado que eleva a porcentaxe de publicación en galego un pouco por enriba do xa coñecido (agás as excepcións monolingües), pero que mantén os mesmo prexuízos en canto á relación da “importancia” da noticia e o idioma no que se conta. E aquí si que podemos atopar unha extensa nómina de opinadores desconcertantes. Comezando polo seu director, seica outro dos prestixiosos en Madrid e que en Galiza se reviste de fama “progre” nas súas aparicións (en galego) nos medio públicos. Incapaz o pobriño de atreverse en galego na súa columna diaria. O resto da listaxe pode deparar sorpresas interesantes, con xornalistas recoñecidos e supostamente de corte galeguista.

Non consideran que sexa a grande manifestación do domingo merecente da súa atención, porén si cren que estarán un pouco máis preto de Madrid se enlean nos ditados que dende alá mandan. Tampouco por aquí hai axudas, mais como xa temos dito o pobo só será que encha as rúas de Compostela dentro de catro días.

É xa incuestionábel a estas alturas que a vontade do Estado Español é perpetuar o conflito armado en Euskal Herría, aproveitar politicamente a violencia e derrubar calquera proposta que supoña o aproveitamento da vía democrática e dialogada. A superación de todos os límites certifica que o PSOE e mailo PP están cómodos nun escenario como o que arestora hai alí, sérvelles para aplicar as súas receitas de represión e para ensaiar na impunidade do silencio novas formas de acoso ao independentismo vasco. Por outra banda, a esquerda abertzale está a resistir a ofensiva españolista e teima en seguir traballando malia o “estado de excepción” que se instaurou nos territorios vascos.

Contra isto, Rubalcaba e Zapatero violan sen ningún tipo de problema todos os principios básicos nos que se di asentar a “democracia” española. Desmontan a separación de poderes empregando os instrumentos xudiciais para orientar a súa estratexia política. Empregan os medios de comunicación para darlle cobertura e amplificar unha operación argallada máis para as fotos dos xornais e televisións que para outra cousa. Vulneran liberdades básicas como poden ser a de reunión, asociación, expresión, participación en política, etc. Argumenta o Estado que estarían tentando constituír unha nova organización política, que eles posteriormente encaixarían na ilegalidade da Lei de Partidos. Abraiante. O asalto á sede de LAB e os rexistros realizados por varios puntos da xeografía vasca e navarra, coas cámaras de televisión detrás dos encapuchados, desmonta, unha vez máis (din) a posibilidade de que a esquerda abertzale poida participar en política. Son moitas as voces que aseguran que se está achanzando o terreo para ilegalizar a organización sindical LAB. Un dos detidos, o seu ex secretario xeral Rafa Díez Usubiaga non fora até o de agora prendido.

Dende ningún punto de vista se pode entender esta operación, á que mesmo lle queda curto o cualificativo de “preventiva”. Mesmo situándonos na súa lóxica de ilegalizacións mediante a Lei de Partidos, tampouco é explicábel pois aínda non se concretou o nacemento de ningunha nova organización política á que poder ilegalizar. Apuntan, pois, ás persoas e ao seu pensamento. A persoas que están procurando unha saída dialogada a un conflito que en Madrid se encargan de manter aceso.

O illamento da realidade social vasca é tal que un feito deste calibre, seguro que sen precedentes na historia moderna das “democracias” europeas, case non suscita reacción maioritaria ningunha. Apenas manifestacións de apoio chegadas dende as organizacións máis vivas e conscientes doutros pobos, como Galiza por exemplo. O anestésico mediático mantén entretida á “opinión pública” e, de tanto insistir na criminalización da esquerda abertzale e dalgunhas caras, o único sentimento que agroma é a aprobación desta nova violación de dereitos por parte do Estado Español.

A tolemia policial españolista non cesa. No seu silenciado banco de probas, como son os territorios de Euskal Herria (comunidades de Euskadi e Nafarroa), seguen a atentar impunemente contra os máis elementais dereitos recollidos na lexislación tanto internacional como a do propio Estado Español. Vénse de coñecer que esta mesma tarde, a Policía Española detivo a varios representantes abertzales por cometeren o grave delito de reunírense. Foi na sede de LAB en Donosti e cos medios de propaganda (cámaras e xornalistas) presentes e escolleron a caras coñecidas para darlle á operación máis impacto social se cabe. Tal que se fora en pleno franquismo, o Estado Español ignora o dereito de libre asociación e véndeo ostentosamente como unha manobra constitucional e axustada a dereito.

Hai xa varios meses que se fala en Euskal Herria de “guerra sucia”, intensificada dende marzo pasado coa toma do Goberno Vasco por parte do bipartito españolista PP-PSOE. Os niveis de represión e violencia policial multiplicáronse, as violacións dos máis fundamentais dereitos son xa algo cotiá, a liberade de expresión, manifestación e asociación é algo moi relativo xa en territorio vasco. Semella que aquela parte do mundo foi illada do dereito internacional, e ao igual ca por exemplo Honduras, vívese unha situación de permanente agresión dos poderes cara o pobo que non se sabe como rematará.

Arnaldo Otegui, Rafa Díez, Rufi Etxeberría, Sonia Jacinto e Arkaitz Rodríguez estaban no interior das dependencias do sindicato LAB cando a banda armada española irrompeu para identificalos e detelos. Seica foron acusados de tentar rearmar a Mesa Nacional de Batasuna, baixo o nome de Bateragune, e por isto estanse a producir tamén rexistros en diversos puntos de Nafarroa. Reactivan pois unha vez máis a ofensiva contra o independentismo vasco, aínda que desta volta coa intensificación do elemento multiplicador mediático xa que non cesara realmente. A repetición da mentira, tal que acontece co conflito lingüístico en Galiza, estase a tornar en media verdade no caso de considerar delitos feitos que de ningún modo constitúen ilegalidade ningunha. A presentación desta nova como algo natural contribúe a mudar de facto o sentido que as leis teñen de cara á súa percepción social, pois a maioría atordada asume como normal esta violación de dereitos.

Seguiremos atentos a como se desenvolven os acontecementos nas próximas horas. Tan só polo momento amosar o noso máis firme apoio aos detidos e a todo o pobo vasco, así como a solidariedade co movemento abertzale que loita polos lexítimos dereitos do seu pobo.

O Goberno do Partido Popular de Feijóo vén practicando dende que accedeu á Xunta unha política de agresión permanente contra a nosa lingua sen precedentes na historia da Democracia. Non só se nega a aplicar a normativa vixente en materia de normalización lingüística senón que a pon en cuestión e fala abertamente de modificala, cando non de suprimila. Tal actitude non se coñecera nin durante os mandatos de Fraga Iribarne, e mesmo o seu partido aprobou co consenso de todo o Parlamento Galego as leis que hoxe esta nova fornada de dirixentes da dereita española en Galiza ignoran e desprezan. Isto supón, na práctica, un retroceso histórico cuxo único fin é limitar a presenza e o uso do galego no ámbito público até deixalo en valores marxinais.

De considerarmos o idioma como un elemento máis da nosa cultura poderiamos entender que estamos perante un problema cultural, de desprezo e autoodio. Mais vai alén diso. O idioma é o principal dos elementos que nos distingue como pobo, é o eixo que nos sitúa no mundo, que nos identifica e nos dá dereito a existir como galegos e galegas. É polo que, o ataque á lingua supón un ataque aos nosos dereitos como cidadáns e cidadás. Vai alén do eido cultural xa que levamos camiño de non ter garantido (nin por lei) o dereito á atención en galego nos organismos públicos. Son de sobra coñecidas as decisións tomadas nos últimos meses e que avalan este razoamento.

A sociedade galega entende que é precisa unha resposta e non está disposta a ficar impasíbel perante a política exterminadora neofranquista que o Partido Popular e o seu entorno mediático pretenden asentar. Así o demostrou na histórica manifestación do 17 de maio, cando aínda non se tiñan producido a meirande parte dos golpes á lingua que se sucederían nos meses posteriores. Numerosos colectivos, entidades e persoas a nivel individual veñen nos últimos meses traballando no artellamento de plataformas e colectivos orientados á defensa do idioma. Cos matices que se queiran, a base social deste país púxose a traballar para deter as agresións do Partido Popular ao noso idioma, e iso é o salientábel.

A seguinte data de referencia é o vindeiro 18 de outubro, domingo. Ás doce da mañá vai saír da Alameda de Compostela a que ten que ser unha manifestación verdadeiramente histórica, contundente, rotunda e decidida en prol do idioma e contra a política agresora da dereita española do Partido Popular. Por enriba de siglas, de intereses políticos e máis alá de fotos e declaracións, ese día vai ser o pobo galego o que engrose unha das manifestacións máis importantes da súa historia independentemente de quen a convocara, de quen a apoie e de quen asista.

Un ano máis vimos de asistir á exaltación colorista do 12 de outubro. Día de la Fiesta Nacional, Día de la Hispanidad, Día del Pilar, Día de la Raza, Día das FFAA, etc. Varios son os cualificativos que recibe esta data mais un só o obxectivo. A exaltación do nacionalismo español mesmo fronte aos que chaman “nacionalismos periféricos”, debuxando o rancio sentimento españolista como un deber patriótico fronte á ameaza dos separatismos que procuran a destrución do concepto de España como nación, á que por certo van xunguidos uns valores morais establecidos durante a Ditadura Franquista. Incuestionábeis hoxe en día para non ser sinalado como sospeitoso de calquera delito que xa a Audiencia Nacional determinará.

En realidade, o que nesta data se festexa é o día no que seica Colón chegou a América. O día no que o grande Imperio Español comezaba a controlar o mundo e a espallar a civilización alén as augas do Atlántico. Ousan mesmo falar de “descubrimento”, tal que se alá non existiran xa civilizacións de seu nada necesitadas da chegada dos colonizadores españois. Espallaron morte e destrución, devastaron todo, impuxeron lingua, cultura e relixión, espoliaron o continente e roubaron todos os seus recursos naturais. Deixaron un ronsel que chega até os nosos días de pobreza, fame, miseria, ditaduras, corrupción e analfabetismo. Sementaron, iso si, un espírito de resistencia que nestes tempos ás veces semella ter prendido en maniféstase en forma de anticapitalismo, engraxado iso si con doses de populismo que se sostén en bases populares escasamente cultas.

O antiespañolismo que polo tanto agroma en Latinoamérica dende fai máis de cincocentos anos preséntasenos como antiimperialista, loxicamente, pois responde ao rexeitamento da colonización. Ese antiimperialismo maniféstase tamén, e coincide en razóns, co que se dá nos pobos oprimidos e encerrados dentro do propio Estado Español, único reduto que hoxe queda daquel “Imperio no que non se poñía o Sol”. Tanto alén do mar como aquí, baixo os dominios aínda da Coroa Borbónica, ese antiespañolismo é silenciado e criminalizado. A identificación en negativo do termo “nacionalismo” outorgoulle a connotación social do novo diaño a combater para salvar a unidade de España, como no 36 era o comunismo do que era preciso salvar á Patria, aínda que fora como foi. Xa se falamos do concepto “independentismo”, sen ningún problema incluírono xa no Código Penal para que democraticamente sexa ilegalizado.

Porén, hai un nacionalismo que escapa das consideracións que socialmente merece o galego, o catalán ou o vasco. É un nacionalismo que non se recoñece como tal, pero que é o máis agresivo e excluínte que hai, mesmo violento. Trátase do nacionalismo español, sostido sobre a mentira da “nación española”, alimentado en base a recordos do pasado e sostido en falacias franquistas. O nacionalismo español non repara en simboloxía, propaga o seu colorido a través dos medios que controla e convértenos en espectadores de luxo diante dos seus rancios tics. O máis claro exemplo, as imaxes do Desfile das FF.AA. e resto de actos con motivo desta data que en efecto só constitúe para a maioría unha ponte festiva máis no calendario: apoloxía do militarismo, da causa bélica e da forma de vida medieval son as credenciais que esta España moderna do século XXI amosa ao mundo. Un exército obsoleto e desfasado, que engule gasto público sen producir rédito verdadeiro ningún. A morte en guerras como motivo de honra e a cualificación de “servidores da patria” aos mercenarios falecidos en conflitos bélicos alleos, ao xeito que os “caídos” do Bando Nacional o facían “por Dios y por la Patria”. As reverencias á Coroa e a servidume total ás xerarquías militares, detrás das cales se agochan valores tradicionalmente clasistas, ultracatólicos e inseparabelmente machistas.

Aquela parte do mundo que aínda mantén unha consciencia crítica e non atordada polos mass media vén de quedar abraiada co anuncio de que lle era outorgado o Premio Nobel da Paz a Barack Obama, Presidente dos Estados Unidos de América. O prezado galardón, como todos os desta caste, sempre está en mans dun xurado que pode manexar os seus criterios en función duns ou doutros intereses, polo tanto, sempre susceptíbel de erguer coincidencias ou controversias. Desta volta, dende ningún outro punto de vista que non sexa o propagandístico pode ser entendida a decisión. Segue a engordar a que en efecto é a meirande ilusión óptica creada endexamais polo capitalismo.

Con menos dun ano no cargo, a ilusión creada polo capitalismo a golpe de marketing engadiu un recoñecemento máis á súa aínda curta traxectoria “á fronte” do mundo. A orxía colorista e a borracheira de ilusión eufórica obrigada coa que o sistema o colocou onde está asolagounos a todos a comezos deste ano. O exceso mediático impulsounos a crer nel como o que había mudar a orde mundial das cousas, malia ter por diante a dificultade de reconducir (e “refundar”) o capitalismo, en plena creba.

Mais o tempo foi pasando, e o único que avanzou foi o agravamento da situación das clases traballadoras por mor da caída dos febles piares nos que a tolemia financeira se asentaba. O mestre da palabra e dos discursos emotivos, cargados de esperanza e optimismo, non é quen de mudar o fondo da cuestión. As guerras abertas que mantén o Imperio Ianqui tanto en Iraq, como en Afganistán como noutros recantos do mundo non viron motivos para a esperanza de remataren pola acción dun Presidente dos EUA que non fala para nada de retirada, aínda que sabe que é a única saída que lle queda. Non mudou a súa alianza co Estado xenocida de Israel e non se lle coñece xesto ningún cara a pedirlle contas polo masacre en Palestina de comezos de ano, nin da política de agresión cotiá que non sae a diario nos “informativos”.

Pola contra, Obama é xa responsábel directo das decisións tomadas por el mesmo, alén dos conflitos herdados. O simpático e sorrinte líder mundial está a practicar unha estratexia continua e desestabilizadora en Sudamérica, facendo por momentos que sopren ameazantes ventos bélicos que arrepían. A súa colaboración con outro dos seus monicreques espallados polo mundo, como o Presidente Uribe de Colombia, acordou o asentamento de novas bases militares naquel país. Segue a estar o punto de mira de Washington en Irán. E por enriba de todo, innegábel é a participación da Administración Obama no Golpe de Estado de Honduras e na situación que padece o pobo máis de cen días despois. A falacia da procura da paz por medio de máis tropas e exércitos.

Non cabe dúbida de que a entrega deste Nobel da Paz é unha outra operación máis de marketing para elevalo por enriba dos mortais e encomendarlle a tarefa de mudar o mundo, iso si, dende o mesmo sistema que o está a esnaquizar. A pouca credibilidade que puideran manter os galardóns vese derrubada ao prostituírense en prol desta operación publicitaria chamada Obama.