O exemplo de

Logo dunha durísima folga que constituíu toda unha demostración de forza e determinación, foi rexeitada en asemblea a proposta dos chamados mediadores (que calcaba as pretensións dos empresarios). Á chegada do verán, o conflito quedou en suspenso pola insostibilidade económica do conflito, que batía con forza nos petos dos traballadores. As “negociacións” retomáronse nas últimas datas e hoxe forzouse un acordo que se asinou de costas aos traballadores, e no que incluso a patronal se dividiu non asinando parte dela.

A centrais españolas deseñaron un pseudo-referendo a semana pasada no que se propuña votar o mesmo acordo xa rexeitado hai varios meses. A CIG desmarcouse do que considerou como unha “mascarada”, co que a central maioritaria do sector fica fóra do acordou que vai rexer até finais de 2011. Estratexias políticas á marxe, a cesión dos sindicatos oficiais posibilitou que a patronal albiscara unha división que aproveitou gustosamente. A suposta consulta realizouse sen garantía ningunha, animada polos empresarios nalgúns casos, que mesmo votaron e facían o reconto. O convenio que hoxe se aprobou non regula a contratación no sector, afirma a CIG como outra das razóns para rexeitar o documento.

Fóra das mesas de negociacións e dos acordos, os traballadores son os que se enfrontan a sancións económicos e xuízos, o outro resultado dos enfrontamentos nas rúas. Curiosamente, a práctica totalidade deles da CIG. Alén de que puideran ser máis ou menos acertadas as estratexias políticas que as centrais sindicais mesturaron no conflito, o que queda é a determinación dos traballadores, capaces de pór en dúbida a paz que impoñen a disparos e a orde que ditan en xuízos.

É aínda feble a cultura política no Estado Español, non hai nada da suposta consolidación da Democracia e foi, por suposto, falsa a chamada Transición. Poderíamos citar ducias de exemplos que avalaran estas afirmacións, mais abonda con lembrar as máis recorrentes, como pode ser o sistema electoral, a Lei de Partidos, o bipartidismo esaxerado, a utilización dos medios públicos e o aproveitamento das institucións públicas para o enriquecemento privado. Esta última precisamente asolaga a actualidade política nas últimas semanas, a corrupción é un feito evidente e que está aí, case socialmente aceptado e oficializado precisamente por esa feble cultura política á que nos referiamos. Case resignada, a cidadanía ten como algo habitual que os dirixentes políticos poidan enriquecerse no exercicio da súa función pública.

Existe unha mínima cultura de esixencia social cara aos representantes públicos e téñense a estes como sospeitoso permanentes, algo que gañaron a pulso e por méritos propios. A linguaxe legal reserva varios termos para definir o que é corrupción e este delito non está socialmente considerado coa gravidade da que sería merecente. Inxentes cantidades de diñeiro público son desviadas dun ou doutro xeito a petos privados e nin tan sequera sempre se depuran responsabilidades políticas. Nos últimos tempos temos tido novas do saqueo de concellos por toda a xeografía estatal, de grandes redes tecidas á perfección para terxiversaren facturas e documentos oficiais sempre co mesmo fin do enriquecemento propio. A chamada trama Gürtel, a cidade de Marbella, o caso Palma Arena, Santa Coloma de Gramanet, subornos, tránsfugas, etc. Un panorama composto por relacións de poder e que ao que Galiza non é alleo.

Das distintas clases e motivacións que sobresaen quizais dúas, sen quitarlle gravidade a calquera outra. O escuro mundo do financiamento dos partidos políticos oficiais, con estreitas relacións coa banca, negocios de por medio, tratos de favor, nomeamentos e/ou ascensos con consecuencias, etc. Aí si existe un pacto non escrito polo que nunca se pulará por unha clarificación da normativa no que atinxe a esta cuestión. Todos están implicados e todos se benefician do baleiro legal e das tebras que escurecen esta cuestión.

A outra cuestión deriva directamente do modelo económico sobre o que España asentou o seu crecemento nos últimos anos. Excesivamente dependente da construción, o urbanismo adquiriu axiña importancia desmesurado e aquel que o rexía tiña un poder desorbitado. Moi especialmente nos concellos pequenos, onde o tráfico de licenzas e permisos é algo consolidade e viso con normalidade pola poboación. A indefensión legal demóstrase porque aquí, ao contrario ca noutros delitos, si existe a presunción de inocencia e a demostración das irregularidades tórnase ás veces custosa por tratarse dunha loita desigual entre quen pode usar os recursos públicos dunha administración para defenderse. En Galiza, os concellos da costeiros especialmente foron nos últimos anos o reflexo das macrotramas dos municipios do Mediterráneo. A xerencia de urbanismo era o asento máis cobizado, as promotoras inmobiliarias e as construtoras experimentaron espectaculares medras de beneficios da noite á mañá. Así, chegado o declive do modelo económico, estas foron tamén as que primeiro quebraron. A corrupción asociada ao urbanismo e aos negocios inmobiliarios é posibelmente a estrela das manobras escuras institucionais. Concelleiros, alcaldes, construtores e donos de inmobiliarias confúndese en multitude de ocasións detrás de árbores xenealóxicos que moitas veces nos descobren parentescos sospeitosos, intereses familiares e mesmo á unha soa persoa á fronte de adxudicacións, licitacións e construcións de grandes obras. Curiosamente.

O enriquecemento privado por medio da política é algo tan común como descoñecido é o mundo das relacións de poder e intereses nos submundos. A aparición de tránsfugas, casos de sospeitosos cambios de voto que producen mocións de censura, nacemento e morte efémera de “partidos independentes” que grazas a unha manchada de votos son claves na formacións de gobernos municipais, etc. Todos estes ingredientes contribúen decisivamente ao descrédito social da política, que se resume na tan célebre frase de “son todos iguais”. E é que a corrupción non é propiedade dun partido, senón característica de todos. O resultado é a pasividade e a indiferenza da cidadanía, adormecida e en tempos coma estes preocupada de asuntos máis cotiás e inmediatos para a súa supervivencia, o que é a semente perfecta para que poidan seguir facendo, pois isto vese como algo inevitábel. Escúsanse na “condición humana” e xustifícanse dicindo aquilo de “nós si, pero vós máis”.

A desideoloxización das formacións políticas, o abraiante analfabetismo de cargos que toman importantes decisións, a variedade de especies que habitan a política sobre todo a nivel local fan que o obxectivo permanente dos partidos sexa o control do poder, a calquera prezo e por calquera método. Non existe unha confianza social xeneralizada no que chaman Democracia, pois á parte das eivas máis salientábeis están todas aquelas que nunha menor medida afectan diariamente á relación entre administración e administrado e que se consolidan como habituais.

Aínda a cultura maioritaria instalada na “opinión pública” da sociedade española se pode considerar como racista. Non hai máis que analizar como os medios de comunicación dan as informacións relativas a inmigrantes ou cales son as connotacións que lle outorgan á inmigración. Coma tal, o Goberno acubilla ese tratamento impulsa a cuarta reforma da Lei de Estranxeiría en só nove anos. Faino dende unha perspectiva sementada de prexuízos, criminalizando ao colectivo inmigrante e presupoñéndolle a condición de delincuentes aos que ousan chamar “ilegais” ou “sen papeis”.

Os dereitos humanos ou a integración son reivindicacións das organizacións sociais que se levan manifestando dende que se coñeceron os primeiros trazos desta nova lei, mais son conceptos que non se albiscan no novo texto. A modificación máis grave é o aumento do período de detención dos inmigrantes nos centros de internamento, que pasa dos corenta aos sesenta días. Non se lle concede tratamento humano ás persoas tendo en conta a súa procedencia ou nacionalidade, non se lle presupón inocencia e, o que é peor, non hai vontade de realizar unha análise máis detallada dende o fondo da cuestión. Non se busca a óptica de se fala de persoas que fuxen dunhas condicións infrahumanas á procura dunha solución para os seus, tirándose a un mundo que non é o que imaxinaban e no que se atopan con crueldades impropias das democracias avanzadas ás que eles cren chegar.

Perséguese non só aos inmigrantes polo feito de selo, senón aos que ousen apoialos. Establécense sancións de até dez mil euros para aquelas persoas que acubillen “ilegais” –como eles- en situación irregular. Quizais, no canto de conformarnos coa explicación de que estamos perante un problema de prexuízos racistas, deberiamos avaliar se reciben o mesmo tratamento os inmigrantes segundo a súa profesión ou condición social. Referímonos, por suposto, aos deportistas de elite.

Un pobo que esquece o seu pasado non pode asentar o seu futuro. Igual ca noutras moitas ocasións, o Goberno Central obvia as distintas realidades dos pobos do Estado e descoñece a Historia e aos que a escribiron. A nosa, por exemplo, non existiría sen o fenómeno de emigración. Pobos emigrantes que agora esquecen de onde veñen, casos que se deron noutros puntos de España e que hoxe, créndose no cumio e na vangarda da humanidade, atrévense a non lembrar.

O Congreso dos Deputados vén de aprobar a nova Lei de Tráfico co apoio de todos os grupos agás o Partido Popular. Ao igual ca o resto das características que conforman a política do PSOE neste sentido, a nova normativa está adornada con declaracións que fan referencia á seguranza viaria, á facilidade dos condutores para efectuar o pago das sancións e en definitiva a argumentos que fan crer que o interese que os move é o de mellorar as condicións de circulación e reducir os accidentes de tráfico.

Por suposto, nada máis lonxe da realidade. Porque se xa tiñamos o convencemento pleno de que a verdadeira finalidade da DXT e do Ministerio era unicamente a recadación, agora achegan unha nova e definitiva proba de que isto é así. Cada unha das súas accións, cada unha das súas campañas ten como motivación o aumento das sancións. Poderíamos facer unha longa listaxe de porque isto é así, presentando exemplos e cuestionando cada unha das súas medidas. Mais todos sabemos onde, cando e como sitúan os radares, todos sabemos que as mellores medidas de disuasión son as sinalizacións, todos sabemos a vontade que teñen en mellorar a rede viaria, o código de circulación e a sinalización das estradas.

A partires de que a nova lei entre en vigor, unha serie de medidas encamiñadas ao pagamento rápido das multas activaranse tamén. A ampliación do abano de sancións e o recorte de dereitos son o pano de fondo desta modificación. Detrás do suposto aumento da comodidade para os infractores á hora de pagar unha sanción no prazo de vinte días (quince actualmente) reducíndose nun 50% (30% hoxe) o que está é a chantaxe da rebaixa no importe a cambio de asegurarse ese cobro. Ademais, ao efectuar o pagamento, suprímese o dereito de recurso posterior. Non cabe dúdida de que estamos perante un claro caso de violación de dereitos, pois malia que se trate da propia administración estatal, a posibilidade de recurso debe estar garantida sempre.

É quizais a característica máis evidente do verdadeiro espírito xa non desta nova lei, senón da política en conxunto do organismo recadador chamado DXT e baixo os fíos do sinistro represor Rubalcaba. Por se fóra pouco, lanzaron xa o debate do que previsibelmente será a súa próxima medida estrela: redución da velocidade máxima de 50 a 30 km por hora en vilas e cidades. Algo completamente fóra de lugar se temos en conta que o código de circulación e a sinalización viaria datan de tempos nos que a tecnoloxía automobilística ía moito por detrás das posibilidades que hoxe ofrece. Mais acertado se o situamos no marco da súa política: a sancións incrementaranse de xeito importante reducindo esa xa cativa marxe para o que hoxe son os considerados treitos urbanos.

Mentres aumentan espectacularmente en época de crise as vendas de coches, vanse reaxustando as posibilidades de sanción, o que non deixa de ser unha forma máis de apuntar cara os petos das clases socias.

Hai exemplos dabondo nos que a repetición sistemática dunha mentira chega a superar tal categoría para asentarse como “posíbel verdade”. A lea ficticia do topónimo da cidade d’A Coruña é un deses exemplos. A invención do topónimo en castelán ou en galego é falsa e carece de base ningunha, tan só a crenza de que a castelanización do artigo castelaniza tamén o nome e o espallamento de que son válidas as dúas opcións segundo o idioma no que se fale. O pór en cuestión que a única forma válida dos topónimos galegos é a autóctona non é máis ca teimar á procura de rédito político, malia expresárense mesmo as instancias da Xustiza en favor do que recolle a lexislación. Onte tivo lugar na Coruña un pleno extraordinario verdadeiramente esperpéntico, que fedía a políticos incompetentes, cínicos e cheos de autoodio. A suma dos votos deu un resultado que resulta humillante o cuestionalo.

A incompetencia do líder franquista do PP da Coruña, Carlos Negreira, lévao a centrar a súa política municipal na súa xenreira contra a lingua para agochar a carencia de alternativas que o puideran facer chegar á Alcaldía. Pero xa é sabido o carácter deste individuo e non é de sorprender, aínda que resulta ridículo que fóra o propio PP o que levara aos Xulgados a Vázquez precisamente por esa cuestión.

O verdadeiramente indignante é o comportamento do PSOE. A rancia herdanza do “vazquismo” que gustosamente adopta o boneco Losada lévao a reafirmarse nesa característica indefinición que fai que o “G” lle quede lonxe ao PSdeG. Entrar no xogo e na provocación do PP supón medo por perder o posíbel caladoiro de votos e non estar seguro nunha postura determinada. Porque no fondo, o convencemento do PSOE segue a ser que hai que deturpar o topónimo. A inexplicábel e desprezábel manobra do Alcalde delátao. Despois de votar no Pleno en contra da proposición do PP de instar á Xunta a modificar o nome da cidade, remite unha carta a Feijóo instándoo a que sexa o Goberno Galego o que inicie os trámites para a violación da Lei da Toponimia na cidade herculina. Esgótanse os cualificativos.

O mesmo PSOE que hai poucos días apoiou e estivo presente na multitudinaria manifestación en contra da política lingüística da Xunta do PP agora critica a Lei de Normalización Lingüística. Debería explicar se o grupo municipal contradí ao conxunto do PSOE en Galiza, ou se este busca en cada momento a foto coa que pensa tirar máis rédito electoral. O que é certo é que está contribuíndo á estratexia galegófoba do PP e dos minúsculos grupos que apoian a liquidación do idioma. Está facendo que a mentira medre e se repita até asentar na sociedade á falsa idea da cooficialidade, tal que se tratara das linguas. Os topónimos deben estar preservados da perversa “liberdade” que prostitúen  para defender as súas teses.

Posto que non existen nin conviccións nin atrevemento no seo da política oficial española para entender que unha mudanza de sistema é a única e verdadeira solución para superar o esborralle capitalista, as medidas adoptadas polo Goberno Español (e que tomaría calquera outro dos partidos institucionais atados ao capital) van na liña de non modificar nada das estruturas que provocaron esta situación. Unha das máis comentadas foi a inxente cantidade de diñeiro público que se destinou á “axuda” para a compra de automóbiles, á procura de “estimular o consumo” (din) e de paso botarlle unha man á industria. Xa temos comentado que é incomprensíbel que si existan axudas para este sector especificamente e que se neguen sistematicamente a outros como o por exemplo o gandeiro. Mais estas políticas conteñen unha fonda incoherencia que descubre a verdadeira ansia dos gobernantes: que sexan os mesmos petos de sempre e mailas diferenzas sociais as que sigan medrando.

A prórroga anunciada polo Ministro de Industria da subvención para a compra de coches é en si mesma unha medida de autopropaganda para espallar a sensación de que foi unha decisión acertada, que ademais mantén contentos aos magnates do sector. O que non se garantiu foi a estabilidade dos postos de traballo.

Seguindo polo rego do automóbil, coñeciamos tamén en días pasados a intención da DXT de limitar a velocidade nos treitos urbanos a 30 kms/h. É difícil que nos saquen do convencemento de que a única motivación deste organismo é o afán recadatario e que a diminución da sinistralidade é algo bastante secundario nas súas miras. Demóstrano as súas accións, o lugar onde sitúan os seus instrumentos sancionadores, a sinalización viaria propia de hai varias décadas… é máis o conxunto que define as súas políticas que exemplos concretos que se poidan citar.

É que as competencias de tráfico que o Estado non lle quere ceder á nosa administración autonómica son unha boa fonte de ingresos. Porén a devolución deses fondos en forma de investimentos en novas vías ou o mantemento das que xa hai non se ve por ningures. Mentres se fan agresivas campañas publicitarias nas que se criminaliza e culpa sempre ao condutor dos accidentes de circulación, non se dá paso ningún para fomentar o transporte colectivo, que sen dúbida sería a primeira medida contra as mortes nas estradas. É máis, todas as accións fomentan o aumento dos vehículos particulares e polo tanto do tráfico nas estradas, que á súa vez engordarán as alforxas dos radares. Así o confirma a intención diabólica dos planos do Goberno Estatal en materia ferroviaria: o desmantelamento dos servizos de proximidade en prol das grandes e agresivas infraestruturas de alta velocidade.

Se falamos da loita polo tren non se pode pasar sen citar a plataforma “Salva o Tren”, que está a realizar un máis ca meritorio e continuo traballo contra a desaparición das estacións nas pequenas vilas galegas. O desartellamento dos servizos que vertebran interiormente un país como Galiza, dunha complicada orografía, é a proba máis evidente da nula importancia que alá nos outorgan. A imposibilidade de contar cun transporte público de calidade que una as pequenas vilas veciñas é un síntoma do atraso histórico dun territorio, que agora queren condenar definitivamente ao afogamento. Os grandes soños de conexións coa Meseta exclúen os máis ca prioritarios enlaces interiores.

Por resumir, o Estado Español está a fomentar o transporte privado fronte ao colectivo unicamente polos réditos que este lle supón. É falso que sintan preocupación pola sinistralidade nas estradas, non lles importa máis que para presentar cifras que avalen unha política predadora de sancións e cobro permanente de multas. Ao Estado Español non lle importa que Galiza non conte cunha rede interna ben tecida no que a transporte público se refire, o que si quere é contar cun acceso rápido que en pouco tempo achegue a Madrid as praias e os bos restaurantes galegos. O que o Estado Español (e os que asenten diante das súas pretensións) quere non é garantir a supervivencia dun sector prioritario na economía deste país (como é o agrario), senón a consolidación das grandes multinacionais que fagan xira a roda do consumismo.

Soubemos esta fin de semana de tres grandes manifestacións noutros tantos puntos da xeografía do Estado. Na tarde do sábado discorreu por Madrid unha mobilización contra a nova Lei do Aborto secundada polos principais líderes da dereita española; ao tempo, a cidadanía vasca saíu ás rúas de Donosti para rexeitar as detencións políticas de varios nomes sobranceiros do independentismo vasco; na mañá do domingo tivo lugar en Compostela a expresión palpábel da defensa por parte do pobo galego da súa propia lingua fronte aos ataques do Goberno da Xunta. As tres obtiveron grandes resultados no que se refire a participación, tendo sempre en conta o abano ao que se abría cada unha das convocatorias. Porén, a repercusión que tivo nos medios cada unha delas foi ben diferente

As rúas de Madrid acolleron ás xentes chegadas en máis de setecentos autobuses de todo o Estado, estaban chamadas a manifestarse contra a política do goberno do PSOE no referido á reforma da Lei do Aborto. En realidade podería ser esta ou calquera outra a motivación que a dereita política e mediática utilizara para manifestarse contra Zapatero. Trátase dunha mobilización contra o que é un lei que ampliará dereitos, algo tan básico como a posibilidade dunha muller de decidir sobre o seu corpo, de controlar (se preferimos termos sociais) a súa capacidade reprodutora. Semella como se o Goberno que impulsa esta normativa fora “obrigar” ás mulleres (en especial ás máis novas, para engadir morbo) a practicar o aborto. Detrás desta política érguese o alongado pano ideolóxico que tece a Igrexa Católica. A anulación da ciencia e a imposición da moral católica emprégase como argumento válido para tentar influír xa non nos e nas cristiás, senón no conxunto da sociedade. A amplitude da influencia que as cavernas eclesiásticas teñen sobre os poderes civís sitúanos a estas alturas procurando atopar a delgada liña vermella que separa as conviccións católicas das normativas sociais. Proba do atraso democrático dun Estado que aínda non foi quen de deixar atrás a “longa noite de pedra”. Con todo, os medios de comunicación comerciais e mesmo os públicos outorgáronlle unha grandísima atención, nomeadamente e pola parte que nos toca, a CRTVG, en mans do fanatismo ultracatólico do PP.

A resposta da cidadanía vasca á operación politico-policial do Goberno Español a pasada semana en Euskadi non se fixo agardar, e foi tamén a tarde do sábado a que escolleu a chamada “maioría sindical vasca” para chamar á mobilización. A descerebrada e fascista operación deu coa detención de varios cidadáns vascos polo simple feito de estaren reunidos co agravante por suposto da súa opinión política. Atrás quedou xa mesmo a fascista “lei de partidos”, pois desta volta non se ilegalizou formación ningunha. A ofensiva española contra calquera proposta do independentismo vasco é total e absoluta, non queren nin ouvir falar de ningunha posíbel saída razoada ao conflito vasco e rexeitan frontalmente o traballo que si está a facer a esquerda abertzale para atopar unha solución a un problema que cada vez está máis claro que o bipartito PP-PSOE non quere resolver. A violación de dereitos como o de simplemente reunión ou asociación trasladounos de súpeto a varias décadas atrás, mesmo lembrándonos aquel 3 de marzo… Nula cobertura a recibida por parte dos medios propagandísticos madrileños, así como da propia CRTVG. Uns e outra censuran permanente calquera outra visión da sociedade vasca que non sexa “a oficial”.

A do domingo en Compostela non tiña por obxectivo, como a de Madrid, oporse a ningunha ampliación de dereitos, senón máis ben conservar o dun pobo coma o noso a vivir na súa lingua. Era, polo tanto, unha manifestación máis de resposta a unha política do Goberno (tal que a de Donosti), neste caso do da Xunta. Saíu á rúa a expresión máxima do pobo galego, representado en innumerábeis colectivos e entidades que lanzaron un berro contra as agresións de Feijóo á lingua galega. A política lingüística do PP busca reducir os espazos de uso público do galego, limitar a presenza o oficial da nosa lingua e deixar de garantir que os cidadáns deste país coñezan e poidan usar o seu idioma en calquera ámbito da vida cotiá. No capítulo da cobertura mediática, os medios públicos deste país experimentaron un novo episodio no que a manipulación se refire. Lembrando o esplendor da censura fraguista, a televisión pública non procurou desta vez agochar a mobilización (como si o fixo nos días previos) senón manipular o impacto real da mesma, con informacións tendenciosas e imaxes que orientaran cara a unha distorsión da realidade.

Adóitase nestes casos falar de cifras para medir a magnitude de manifestacións como a deste domingo. Sempre difiren os números que se dan, mais o que non enganan son as imaxes. Unha inmensa multitude volveu ateigar Compostela, como xa o fixera o 17 de maio, para expresar a firmeza do pobo galego en prol da súa lingua e contra as políticas exterminadoras do Goberno de Feijóo. Cómpre salientar o vergoñento capítulo de escandalosa manipulación por parte da Televisión de Galicia, que logo de censurar e agochar todo o referido á manifestación nos días previos, ofreceu un visión totalmente parcial e subxectiva.

A impresionante manifestación deixou de novo ben ás claras o rexeitamento maioritario da sociedade, activa e organizada, ás políticas lingüísticas da Xunta. O amplísimo abano social representado en Compostela desmonta as pouco inxeniosas acusacións de ser unha marcha “politizada”, única escusa que lles queda aos doentes. A cantidade de organizacións e colectivos que amosaron o seu apoio á convocatoria así o demostrou, mesmo incluíndo a presenza da práctica totalidade dos partidos políticos galegos. Ben é certo que nalgúns casos cumpriría facer coherente a presenza en manifestacións coma esta cos feitos que na práctica se demostran.

Pouco máis que os cualificativos habituais nestes casos é o que quedar por dicir. A sobresaínte resposta social estivo acorde coa gravidade da situación na que este PP puxo o noso idioma, mais de seguro que xa ten a certeza tanto el como o resto de satélites galegófobos que xiran ao seu redor que a determinación do pobo é firme e que non pasarán. Como estaba previsto, a marcha transcorreu en dous bloques. O maioritario atendeu ao chamo da plataforma Queremos Galego e rematou na Quintana; a parte de atrás da manifestación ía baixo o lema “polo monolingüísmo social” e dirixiuse á Praza do Toural.

Capítulo á parte merece a “actuación” da televisión pública de Galiza. Semella que temos aquí de novo o esplendor dos tempos escuros da censura fraguista. Á parte de ignorar absolutamente a grande mobilización que se prevía durante a semana, silenciaron todos e cada un dos múltiples actos que se viñeron realizando por case todas as comarcas do País. Na mañá do domingo enviaron un equipo á Praza da Quintana para realizar conexións en directo. En todo momento a información foi absolutamente tendenciosa, virando o sentido das frases cara as teorías dos que non estaban na manifestación, esquivando permanentemente o sentido da mobilización e buscando manobras que impediran difundir o verdadeiro impacto da mesma. Os manifestantes non reclamaban “maior uso do galego”, o pobo saíu á rúa en defensa da súa lingua propia que se ve ameazada polas intencións do seu propio Goberno, algo até o de agora insólito. Coma este exemplo poderíamos citar moitos máis, pero abonda con facer referencia ao cumio da indignidade e da desvergoña. Unha das conexións en directo realizouse no medio de contundentes berros de “televisión manipulación!” e outra foi preparada para cando a Praza da Quintana comezaba a baleirarse logo de encherse por primeira vez, desta maneira as imaxes ofrecerían unha visión irreal ao deformar a asistencia real. Tralas críticas, a TVG ofreceu no telexornal deste luns unha disparatada versión dos feitos que remataba por acusar aos manifestantes de “insultar”, “increpar” e mesmo “intimidar” aos xornalistas impedíndolles realizar a súa tarefa informativa. A acusación a Avelino Pousa Antelo de insultar ao profesional da Galega é simplemente desprezábel.

Se algo hai dabondo neste país no que atinxe ao movemento social son siglas. Organizacións, entidades, agrupacións, escisións, plataformas… Dá isto a entender, por unha banda, a grande iniciativa e o ánimo de impulsar constantemente alternativas, froito dunha análise constante e ansias por achegar ideas. Mais por outra parte albíscase unha importante división que constitúe seguramente a eiva máis importante que arrastra este país no eido no que estamos a falar. Sobran promocións persoais, gañas de fotos, fame de grandes titulares e sonoras declaracións. Sobra, nunha palabra, protagonismo e falta ás veces altura de miras, autocrítica e reflexión.

Tanto o positivo como o negativo deste feito ten que quedar necesariamente estancado o vindeiro domingo. Ben é certo que o asunto lingüístico mantén unha fenda que é motivo de división permanente, tamén desta volta ao presentárense dous grandes bloques. Tanto nun coma noutro, ficaron disolvidos os nomes que constitúen cada unha das dúas grandes plataformas convocantes, algo sen dúbida a valorar como moi positivo.

A responsabilidade tennos que levar a todos a esquecer estes matices e deixar para logo todo canto non sexa o motivo principal desta loita, que non é outro que a lingua. Trátase dunha loita que non é propiedade de ninguén, é unha loita do pobo, que en lexítima defensa sae ás rúas a resistir en prol do seu ben máis prezado. E coma tal, non sendo propiedade de ninguén, o pobo encherá Compostela co único espírito de amosar a firme vontade de defender a lingua e o máis absoluto rexeitamento ás políticas galegófobas do Goberno da Xunta e aos que as inspiran.  Vai ser o pobo quen responda ás agresións. Porque son moi cativos de conciencia e moi dubidoso é o compromiso daqueles que saian pensando en buscar a mellor posición para a foto, en agarrar a faixa máis polo por un lado ou ter preparada a máis grandiosa sentenza para cando o micrófono se poña diante.

Aquí apostamos por nin tan sequera citar ningunha das entidades organizadoras, malia recoñecermos o seu traballo e o seu esforzo. Consideramos que algunhas actitudes son manifestamente mellorábeis, mais outorgámoslle á manifestación do domingo a máxima importancia e por iso rexeitamos facer calquera outra valoración. Cremos que ten que ser histórica e cremos que así o vai ser. Están equivocados os que pensen que poden aproveitarse da grande masa social e orientala en favor dos seus intereses, atribuíndose mérito ningún. Vai ser o pobo quen colla as faixas e quen berre as consignas. É vital estar, sexa diante na cabeceira, polo medio ou contra atrás. De seguro que se os liquidacionistas da nosa lingua puideran deseñar o panorama do domingo o farían sementando divisións, mandando a uns cara a un lado e a outros para outro, entrecruzando berros e descualificacións de diante para atrás.

Que o domingo gañe a responsabilidade, porque gañará o pobo e gañará a lingua. Non veremos referencias nos medios públicos galegos pero estarán tomando nota en San Caetano. Non o esquezamos.

Adiante!

Non agardabamos, por suposto, a cobertura dos xornais de Arteixo, Vigo, Compostela, Ourense ou Lugo. Fan parte da estratexia que dá pé ao conflito e á necesidade de resposta, son un dos piares fundamentais desa “propaganda Goebbels” que o españolismo activou para asestarlle este brutal e prolongado golpe ao galego. E pagados, os “nosos pequenos” opinadores que xogan a buscar oco entre as grandes estrelas do firmamento madrileño no que a “Creadores de Opinión” se refire. Temos notorios e variados exemplos de contertulios “bilingües” que falan de facer e fan sen falar.

Son esa caste de sabios, entendidos, analistas ou prestixiosos xornalistas que pola mañá sentan cátedra na Radio Galega en galego, pero que xa andando o día iluminan ao lector da Voz co seu hábil verbo en perfecto castelán “de provincias”, que pasean gustosos polos foros madrileños. O obxectivo final de todos e cada un. A descrición responde perfectamente a un nome, Fernando Ónega, pero son bastantes os seguidores que rexeitan publicar opinión en galego, pero si laretan na nosa lingua cando quen os chama e a radio ou a televisión pública de Galiza. Pensamos agora en Barreiro Rivas, grande mestre de demagogos e afiado. Existen moitos máis casos, abonda con ollar a nómina de opinadores dos principais subvencionados do país. Ademais, teñen agora unha nova aspiración, pois ben se sabe que o amosar a cara na televisión sempre achega ese plus que non da a letra nas follas ou a voz nas ondas. A andaina do programa Hai Debate! foi segada polo novo goberno, que pirateou o formato (tamén o nome –Foro A(l)berto lle din agora-) e puxo á fronte do circo a un tal Carlos Luís Rodríguez, namorado de si mesmo e da súa persoa que até o de agora era un dos máximos expoñentes do ridículo oficial do xornalismo galego (en castelán) nas follas editadas na Capital Galega.

Non podemos resistirnos a citar o novo esperpento do abano mediático galego. Trátase de Xornal de Galicia, seica vencellado algún día ao BNG e abandeirado dese seudoprogresismo galeguista, mesmo rebelde no institucionalismo e disque defensor (igual que os outros) dos intereses de Galiza, tamén do seu idioma. Trátase dun outro subvencionado que eleva a porcentaxe de publicación en galego un pouco por enriba do xa coñecido (agás as excepcións monolingües), pero que mantén os mesmo prexuízos en canto á relación da “importancia” da noticia e o idioma no que se conta. E aquí si que podemos atopar unha extensa nómina de opinadores desconcertantes. Comezando polo seu director, seica outro dos prestixiosos en Madrid e que en Galiza se reviste de fama “progre” nas súas aparicións (en galego) nos medio públicos. Incapaz o pobriño de atreverse en galego na súa columna diaria. O resto da listaxe pode deparar sorpresas interesantes, con xornalistas recoñecidos e supostamente de corte galeguista.

Non consideran que sexa a grande manifestación do domingo merecente da súa atención, porén si cren que estarán un pouco máis preto de Madrid se enlean nos ditados que dende alá mandan. Tampouco por aquí hai axudas, mais como xa temos dito o pobo só será que encha as rúas de Compostela dentro de catro días.

É xa incuestionábel a estas alturas que a vontade do Estado Español é perpetuar o conflito armado en Euskal Herría, aproveitar politicamente a violencia e derrubar calquera proposta que supoña o aproveitamento da vía democrática e dialogada. A superación de todos os límites certifica que o PSOE e mailo PP están cómodos nun escenario como o que arestora hai alí, sérvelles para aplicar as súas receitas de represión e para ensaiar na impunidade do silencio novas formas de acoso ao independentismo vasco. Por outra banda, a esquerda abertzale está a resistir a ofensiva españolista e teima en seguir traballando malia o “estado de excepción” que se instaurou nos territorios vascos.

Contra isto, Rubalcaba e Zapatero violan sen ningún tipo de problema todos os principios básicos nos que se di asentar a “democracia” española. Desmontan a separación de poderes empregando os instrumentos xudiciais para orientar a súa estratexia política. Empregan os medios de comunicación para darlle cobertura e amplificar unha operación argallada máis para as fotos dos xornais e televisións que para outra cousa. Vulneran liberdades básicas como poden ser a de reunión, asociación, expresión, participación en política, etc. Argumenta o Estado que estarían tentando constituír unha nova organización política, que eles posteriormente encaixarían na ilegalidade da Lei de Partidos. Abraiante. O asalto á sede de LAB e os rexistros realizados por varios puntos da xeografía vasca e navarra, coas cámaras de televisión detrás dos encapuchados, desmonta, unha vez máis (din) a posibilidade de que a esquerda abertzale poida participar en política. Son moitas as voces que aseguran que se está achanzando o terreo para ilegalizar a organización sindical LAB. Un dos detidos, o seu ex secretario xeral Rafa Díez Usubiaga non fora até o de agora prendido.

Dende ningún punto de vista se pode entender esta operación, á que mesmo lle queda curto o cualificativo de “preventiva”. Mesmo situándonos na súa lóxica de ilegalizacións mediante a Lei de Partidos, tampouco é explicábel pois aínda non se concretou o nacemento de ningunha nova organización política á que poder ilegalizar. Apuntan, pois, ás persoas e ao seu pensamento. A persoas que están procurando unha saída dialogada a un conflito que en Madrid se encargan de manter aceso.

O illamento da realidade social vasca é tal que un feito deste calibre, seguro que sen precedentes na historia moderna das “democracias” europeas, case non suscita reacción maioritaria ningunha. Apenas manifestacións de apoio chegadas dende as organizacións máis vivas e conscientes doutros pobos, como Galiza por exemplo. O anestésico mediático mantén entretida á “opinión pública” e, de tanto insistir na criminalización da esquerda abertzale e dalgunhas caras, o único sentimento que agroma é a aprobación desta nova violación de dereitos por parte do Estado Español.

A tolemia policial españolista non cesa. No seu silenciado banco de probas, como son os territorios de Euskal Herria (comunidades de Euskadi e Nafarroa), seguen a atentar impunemente contra os máis elementais dereitos recollidos na lexislación tanto internacional como a do propio Estado Español. Vénse de coñecer que esta mesma tarde, a Policía Española detivo a varios representantes abertzales por cometeren o grave delito de reunírense. Foi na sede de LAB en Donosti e cos medios de propaganda (cámaras e xornalistas) presentes e escolleron a caras coñecidas para darlle á operación máis impacto social se cabe. Tal que se fora en pleno franquismo, o Estado Español ignora o dereito de libre asociación e véndeo ostentosamente como unha manobra constitucional e axustada a dereito.

Hai xa varios meses que se fala en Euskal Herria de “guerra sucia”, intensificada dende marzo pasado coa toma do Goberno Vasco por parte do bipartito españolista PP-PSOE. Os niveis de represión e violencia policial multiplicáronse, as violacións dos máis fundamentais dereitos son xa algo cotiá, a liberade de expresión, manifestación e asociación é algo moi relativo xa en territorio vasco. Semella que aquela parte do mundo foi illada do dereito internacional, e ao igual ca por exemplo Honduras, vívese unha situación de permanente agresión dos poderes cara o pobo que non se sabe como rematará.

Arnaldo Otegui, Rafa Díez, Rufi Etxeberría, Sonia Jacinto e Arkaitz Rodríguez estaban no interior das dependencias do sindicato LAB cando a banda armada española irrompeu para identificalos e detelos. Seica foron acusados de tentar rearmar a Mesa Nacional de Batasuna, baixo o nome de Bateragune, e por isto estanse a producir tamén rexistros en diversos puntos de Nafarroa. Reactivan pois unha vez máis a ofensiva contra o independentismo vasco, aínda que desta volta coa intensificación do elemento multiplicador mediático xa que non cesara realmente. A repetición da mentira, tal que acontece co conflito lingüístico en Galiza, estase a tornar en media verdade no caso de considerar delitos feitos que de ningún modo constitúen ilegalidade ningunha. A presentación desta nova como algo natural contribúe a mudar de facto o sentido que as leis teñen de cara á súa percepción social, pois a maioría atordada asume como normal esta violación de dereitos.

Seguiremos atentos a como se desenvolven os acontecementos nas próximas horas. Tan só polo momento amosar o noso máis firme apoio aos detidos e a todo o pobo vasco, así como a solidariedade co movemento abertzale que loita polos lexítimos dereitos do seu pobo.

O Goberno do Partido Popular de Feijóo vén practicando dende que accedeu á Xunta unha política de agresión permanente contra a nosa lingua sen precedentes na historia da Democracia. Non só se nega a aplicar a normativa vixente en materia de normalización lingüística senón que a pon en cuestión e fala abertamente de modificala, cando non de suprimila. Tal actitude non se coñecera nin durante os mandatos de Fraga Iribarne, e mesmo o seu partido aprobou co consenso de todo o Parlamento Galego as leis que hoxe esta nova fornada de dirixentes da dereita española en Galiza ignoran e desprezan. Isto supón, na práctica, un retroceso histórico cuxo único fin é limitar a presenza e o uso do galego no ámbito público até deixalo en valores marxinais.

De considerarmos o idioma como un elemento máis da nosa cultura poderiamos entender que estamos perante un problema cultural, de desprezo e autoodio. Mais vai alén diso. O idioma é o principal dos elementos que nos distingue como pobo, é o eixo que nos sitúa no mundo, que nos identifica e nos dá dereito a existir como galegos e galegas. É polo que, o ataque á lingua supón un ataque aos nosos dereitos como cidadáns e cidadás. Vai alén do eido cultural xa que levamos camiño de non ter garantido (nin por lei) o dereito á atención en galego nos organismos públicos. Son de sobra coñecidas as decisións tomadas nos últimos meses e que avalan este razoamento.

A sociedade galega entende que é precisa unha resposta e non está disposta a ficar impasíbel perante a política exterminadora neofranquista que o Partido Popular e o seu entorno mediático pretenden asentar. Así o demostrou na histórica manifestación do 17 de maio, cando aínda non se tiñan producido a meirande parte dos golpes á lingua que se sucederían nos meses posteriores. Numerosos colectivos, entidades e persoas a nivel individual veñen nos últimos meses traballando no artellamento de plataformas e colectivos orientados á defensa do idioma. Cos matices que se queiran, a base social deste país púxose a traballar para deter as agresións do Partido Popular ao noso idioma, e iso é o salientábel.

A seguinte data de referencia é o vindeiro 18 de outubro, domingo. Ás doce da mañá vai saír da Alameda de Compostela a que ten que ser unha manifestación verdadeiramente histórica, contundente, rotunda e decidida en prol do idioma e contra a política agresora da dereita española do Partido Popular. Por enriba de siglas, de intereses políticos e máis alá de fotos e declaracións, ese día vai ser o pobo galego o que engrose unha das manifestacións máis importantes da súa historia independentemente de quen a convocara, de quen a apoie e de quen asista.

Un ano máis vimos de asistir á exaltación colorista do 12 de outubro. Día de la Fiesta Nacional, Día de la Hispanidad, Día del Pilar, Día de la Raza, Día das FFAA, etc. Varios son os cualificativos que recibe esta data mais un só o obxectivo. A exaltación do nacionalismo español mesmo fronte aos que chaman “nacionalismos periféricos”, debuxando o rancio sentimento españolista como un deber patriótico fronte á ameaza dos separatismos que procuran a destrución do concepto de España como nación, á que por certo van xunguidos uns valores morais establecidos durante a Ditadura Franquista. Incuestionábeis hoxe en día para non ser sinalado como sospeitoso de calquera delito que xa a Audiencia Nacional determinará.

En realidade, o que nesta data se festexa é o día no que seica Colón chegou a América. O día no que o grande Imperio Español comezaba a controlar o mundo e a espallar a civilización alén as augas do Atlántico. Ousan mesmo falar de “descubrimento”, tal que se alá non existiran xa civilizacións de seu nada necesitadas da chegada dos colonizadores españois. Espallaron morte e destrución, devastaron todo, impuxeron lingua, cultura e relixión, espoliaron o continente e roubaron todos os seus recursos naturais. Deixaron un ronsel que chega até os nosos días de pobreza, fame, miseria, ditaduras, corrupción e analfabetismo. Sementaron, iso si, un espírito de resistencia que nestes tempos ás veces semella ter prendido en maniféstase en forma de anticapitalismo, engraxado iso si con doses de populismo que se sostén en bases populares escasamente cultas.

O antiespañolismo que polo tanto agroma en Latinoamérica dende fai máis de cincocentos anos preséntasenos como antiimperialista, loxicamente, pois responde ao rexeitamento da colonización. Ese antiimperialismo maniféstase tamén, e coincide en razóns, co que se dá nos pobos oprimidos e encerrados dentro do propio Estado Español, único reduto que hoxe queda daquel “Imperio no que non se poñía o Sol”. Tanto alén do mar como aquí, baixo os dominios aínda da Coroa Borbónica, ese antiespañolismo é silenciado e criminalizado. A identificación en negativo do termo “nacionalismo” outorgoulle a connotación social do novo diaño a combater para salvar a unidade de España, como no 36 era o comunismo do que era preciso salvar á Patria, aínda que fora como foi. Xa se falamos do concepto “independentismo”, sen ningún problema incluírono xa no Código Penal para que democraticamente sexa ilegalizado.

Porén, hai un nacionalismo que escapa das consideracións que socialmente merece o galego, o catalán ou o vasco. É un nacionalismo que non se recoñece como tal, pero que é o máis agresivo e excluínte que hai, mesmo violento. Trátase do nacionalismo español, sostido sobre a mentira da “nación española”, alimentado en base a recordos do pasado e sostido en falacias franquistas. O nacionalismo español non repara en simboloxía, propaga o seu colorido a través dos medios que controla e convértenos en espectadores de luxo diante dos seus rancios tics. O máis claro exemplo, as imaxes do Desfile das FF.AA. e resto de actos con motivo desta data que en efecto só constitúe para a maioría unha ponte festiva máis no calendario: apoloxía do militarismo, da causa bélica e da forma de vida medieval son as credenciais que esta España moderna do século XXI amosa ao mundo. Un exército obsoleto e desfasado, que engule gasto público sen producir rédito verdadeiro ningún. A morte en guerras como motivo de honra e a cualificación de “servidores da patria” aos mercenarios falecidos en conflitos bélicos alleos, ao xeito que os “caídos” do Bando Nacional o facían “por Dios y por la Patria”. As reverencias á Coroa e a servidume total ás xerarquías militares, detrás das cales se agochan valores tradicionalmente clasistas, ultracatólicos e inseparabelmente machistas.

Aquela parte do mundo que aínda mantén unha consciencia crítica e non atordada polos mass media vén de quedar abraiada co anuncio de que lle era outorgado o Premio Nobel da Paz a Barack Obama, Presidente dos Estados Unidos de América. O prezado galardón, como todos os desta caste, sempre está en mans dun xurado que pode manexar os seus criterios en función duns ou doutros intereses, polo tanto, sempre susceptíbel de erguer coincidencias ou controversias. Desta volta, dende ningún outro punto de vista que non sexa o propagandístico pode ser entendida a decisión. Segue a engordar a que en efecto é a meirande ilusión óptica creada endexamais polo capitalismo.

Con menos dun ano no cargo, a ilusión creada polo capitalismo a golpe de marketing engadiu un recoñecemento máis á súa aínda curta traxectoria “á fronte” do mundo. A orxía colorista e a borracheira de ilusión eufórica obrigada coa que o sistema o colocou onde está asolagounos a todos a comezos deste ano. O exceso mediático impulsounos a crer nel como o que había mudar a orde mundial das cousas, malia ter por diante a dificultade de reconducir (e “refundar”) o capitalismo, en plena creba.

Mais o tempo foi pasando, e o único que avanzou foi o agravamento da situación das clases traballadoras por mor da caída dos febles piares nos que a tolemia financeira se asentaba. O mestre da palabra e dos discursos emotivos, cargados de esperanza e optimismo, non é quen de mudar o fondo da cuestión. As guerras abertas que mantén o Imperio Ianqui tanto en Iraq, como en Afganistán como noutros recantos do mundo non viron motivos para a esperanza de remataren pola acción dun Presidente dos EUA que non fala para nada de retirada, aínda que sabe que é a única saída que lle queda. Non mudou a súa alianza co Estado xenocida de Israel e non se lle coñece xesto ningún cara a pedirlle contas polo masacre en Palestina de comezos de ano, nin da política de agresión cotiá que non sae a diario nos “informativos”.

Pola contra, Obama é xa responsábel directo das decisións tomadas por el mesmo, alén dos conflitos herdados. O simpático e sorrinte líder mundial está a practicar unha estratexia continua e desestabilizadora en Sudamérica, facendo por momentos que sopren ameazantes ventos bélicos que arrepían. A súa colaboración con outro dos seus monicreques espallados polo mundo, como o Presidente Uribe de Colombia, acordou o asentamento de novas bases militares naquel país. Segue a estar o punto de mira de Washington en Irán. E por enriba de todo, innegábel é a participación da Administración Obama no Golpe de Estado de Honduras e na situación que padece o pobo máis de cen días despois. A falacia da procura da paz por medio de máis tropas e exércitos.

Non cabe dúbida de que a entrega deste Nobel da Paz é unha outra operación máis de marketing para elevalo por enriba dos mortais e encomendarlle a tarefa de mudar o mundo, iso si, dende o mesmo sistema que o está a esnaquizar. A pouca credibilidade que puideran manter os galardóns vese derrubada ao prostituírense en prol desta operación publicitaria chamada Obama.

A chamada trama Gürtel enche estes días follas de xornais e minutos de televisión. Seica se trata dunha enorme argallada para o financiamento irregular do Partido Popular no que están implicados os máis altos cargos, empresas afíns e outros actores protagonistas desta farsa democrática. A rede tecida toca tamén, por suposto, a formación popular en Galiza. Poderíanse encher parágrafos maldicindo aos impresentábeis que se mofan de todo o sistema e de toda a cidadanía, parte da cal atordada rexeita aceptar o que se están a sabe. Sería en van. Sería enganarse. Sería perder o tempo e darlle migallas de credibilidade a este sistema.

Non é novidade que o financiamento dos partidos políticos é unha illa na escuridade que ninguén quere abordar. Os partidos oficiais sobreviven grazas a estas manobras, ao aproveitamento do poder e ás redes caciquís e de favores que ligan a dirixentes coa empresa privada. Son sempre os mesmos nomes os que aparecen en segundo que documentos. Cadeas de favores, concesión de obras, contratación de servizos, inchado de facturas… todas son prácticas habituais ás que agora se lle pon nomes e caras.

Acaso, cos instrumentos da España democrática, non habería argumentos para ilegalizar o Partido Popular?

Este noxento sistema chama a berros por unha reacción que o derrube.

Céntrase o debate político e mediático nos últimos días no secuestro dun atuneiro con tripulantes galegos a bordo a mans duns “piratas” preto das costas de Somalia. Posto que é un caso que se vén repetindo con certa frecuencia nos últimos meses, e que pola gravidade da situación acada grande atención xornalística, abriuse axiña o abano das posíbeis solucións. Dende a concepción do mundo baixo a lóxica de “bos” e “malos”, o debate xira en torno á posibilidade de militarizar os barcos como protección para os pescadores durante a realización do seu traballo. A prol ou en contra de levar militares a bordo, non cabe outra opción neste debate. Non é doado atopar análises máis fondos ou procurar as causas deste tipo de sucesos, semella non haber alternativa a combater militarmente aos “malvados piratas”. Por iso teñen máis valor os poucos que podemos atopar, valentes, como o que esta mesma mañá ofreceu

É arriscado antepoñer calquera argumento á protección da seguridade dos barcos e dos mariñeiros, xa que a devastadora lóxica da demagoxia varreríao axiña. Aínda así, apoiándonos na información alternativa que a rede ofrece, tentaremos facer un resumo do que hai alén do debate de se militarizar ou non os barcos. Recomendamos, ademais da xa citada análise de Vence na RG, o seguinte artigo no portal Kaos.

O saqueo do continente africano por parte de Occidente está tamén detrás deste conflito. A sobreexplotación impune dos seus recursos naturais, permitida polos organismos internacionais compostos polos propios beneficiarios, provoca como é natural reaccións populares en defensa da Terra. Dende que a comezos dos 90 o Estado de Somalia colapsara, e desaparecera como tal, aquel organismo pantasma non é quen de desempeñar unhas funcións que lles serían propias, por exemplo o control das súas augas. Nos últimos vinte anos as potencias occidentais teimaron en usar como vertedoiro as proximidades das costas somalís, alí no chamado “corno de África”. Toneladas de lixo nuclear tóxico, restos de construcións, metais pesados perigosos, etc. Afirman os expertos que o tsunami de 2004 deixou á luz do día toda esta desfeita, o que deu comezo á reacción popular.

Os propios pescadores tomaron a iniciativa de defenderen as súas costas fronte aos barcos dos ricos que acudían para espoliar os recursos mariños e facer daquelas augas o sumidoiro do “primeiro mundo”. Son os membros da propia ONU os que incumpren os seus propios acordos, os que lles permiten ás grandes compañías ignorar a legalidade internacional. É pirataría que os somalís exerzan accións para defender as súas augas, no canto de ficar no papel que o capitalismo lles reservou: famentos e pasivos. Non é pirataría a pesca ilegal, o esquilmar os mares de daquela parte do mundo e o empregalos como grande sumidoiro mundial do lixo dos ricos.

Unha vez máis, o poder do capitalismo non reside unicamente na forza das súas multinacionais nin no verde dos seus billetes que o poden mercar todo. O devastadora poder de destrución e anulación das mentes está nos grandes medios de propaganda masiva, que indican o camiño do bo pensamento ofrecendo só unha posibilidade. A “verdade oficial” é indiscutíbel, e constrúese en base a ese concepto de “bos” e “malos” no que dividen o mundo.

Nas últimas horas, vén tamén de comunicar a saída en liberdade dos dous presos galegos, extremo este último do que non se poden dar arestora máis datos.

65 persoas desprazáronse á cidade de Madrid para estaren presentes e amosar a súa solidariedade cos dous presos galegos grazas ao desprazamento que organizou unha vez máis Ceivar. Concentrados diante da A.N. antes do comezo do xuízo, foron testemuñas da cordialidade, tolerancia e respecto que varios cidadáns da capital española lles demostraron con berros de “Arriba España”, “Viva Franco”, “Asesinos” ou “Hijos de puta”. Mágoa que non poidan facer gala da súa hospitalidade alá por 2016…

O descoñecemento que dende Madrid se demostra habitualmente nos medios de comunicación sobre a realidade social galega fíxose patente na institución xudicial e nos Gardas Civís que participaron no xuízo. A confusión e a ignorancia apoderouse dos seus argumentos de tal xeito que por veces provocou as gargalladas dos presentes na sala. A paus de cego, tanto Santi como Xosé foron preguntados na súa quenda de declaración pola súa militancia no independentismo galego, facendo unha incríbel mestura de siglas, botando man unha vez máis dese invento das FSE chamado MLNG e interesándose por entidades tan dispares como AMI ou Siareiros Galegos. Logo de os dous recoñeceren que portaban un artefacto explosivo no momento da súa detención, as pescudas da Garda Civil teceron a idea de que a acción se desenvolvía no marco dunha campaña de AMI contra a especulación inmobiliaria.

Posteriormente declararon 27 Gardas Civís que o que achegaron foi unha sobredose de confusión á xa de por si difusa idea que os organismos políticos e xudiciais teñen sobre a realidade galega. Insistindo unha e outra vez en empregaren como sinónimos os termos “independentismo” e “terrorismo”, os axentes achegaron como probas serias “documentos” atopados nos domicilios dos dous presos. Eses documentos van dende os carnés de Siareiros Galegos até a banda deseñada “Os Peláez” (editada por AMI), así como diversos folletos e cartaces repartidos en actos públicos como por exemplo manifestacións. Esta fase do xuízo foi, como dicimos, unha constante de disparates nos que os membros da banda armada española tentaron continuamente presentar como probas fiábeis e contundentes feitos como por exemplo o de asistir a unha manifestación. O cuestionamento de liberdades tan básicas coma esta (asistir a unha manifestación) nun organismo xudicial de tan alto rango evidencia a fraqueza do sistema “democrático” español…

A comparación de Ceivar con Gestoras Pro Amistía (Euskal Herría), a inclusión da agrupación de montaña AMAL entre o suposto MLNG, referencias á Operación Castinheiras (ameazando con reabrila) e ao EGPGC, citar como proba que os avogados de Santi e José sexan os mesmos que os de Ugio Caamanho e Giana Gómes (cando só un deles o é)… todas estas razóns que engordan un “informe” da Garda Civil que sería inmediatamente rexeitado de existir un mínimo de seriedade xurídica e non tratarse isto dunha farsa política. Fronte a isto, as argumentacións do perito da defensa espallaron algo de racionalidade nesta maré de parvadas. De entre o máis salientábel, a cuestión de que o suposto artefacto explosivo de grande potencia destrutora foi trasladado polos axentes até o cuartel sen medida ningunha de seguridade… Contraditorio, cando menos.

Para rematar, a defensa solicitou a libre absolución argumentando que ningunha das probas se amosaba como consistente, principalmente por non poder determinarse a capacidade destrutora do artefacto e non ser posíbel así cuantificar os danos que puidera producir. Afirmou tamén que toda a liña argumental da Garda Civil non era máis ca unha exaltación das teorías criminalizadoras do independentismo galego. Cousa que, engadimos nós, non se limita puntualmente ás disparatadas razóns que deu a “Benemérita” senón ao discurso do españolismo mediático e do oficialismo político, que teiman en mesturar independentismo con terrorismo.

Ás voltas coa política económica do Goberno Español en plena crise, a filosofía dun partido seica de esquerdas fica detrás da porta e o PSOE racha todas as teorías económicas socialistas. A anunciada suba de impostos vai deixar indemnes ás clases altas, aos poderosos, ás rendas máis elevadas. O PSOE apunta cara os impostos indirectos, eses que gravan o consumo e polos que todos os petos pagan o mesmo. Fronte á crise, a manobra económica dos que se din socialistas é aumentar o IVE.

De actualidade os Orzamentos Xerais do Estado, que por estas semanas comezamos a coñecer, ían ser branco evidente dos opositores a este Goberno e necesariamente tiñan que ser especialmente observados nestes tempos de afundimento capitalista. Adoita ser o centro do debate o apartado de investimentos en infraestruturas e o gasto en política social. Alimento polo tanto para opinadores a soldo e creadores de opinión.

Imos dedicar este texto a salientar un exemplo definitorio do irracional de toda esta farsa. Nun estado autodenominado laico, e onde un Goberno foi branco dos ataques máis duros por parte dos sectores máis reaccionarios debido á relación Estado – Igrexa. A entidade Igrexa Católica (S.A.) mantén escandalosos privilexios de financiamento e exencións fiscais que ningún goberno se atreveu nunca a modificar, e aínda así chegouse a falar de “persecución aos católicos”. Daría para moito falar a historia desta entidade, das responsabilidades e das manchas de sangue que levan as sotanas, pero deixando iso a un lado, ollemos a actualidade, o hoxe, o século XXI no que a irracional fe pugna aínda coa ciencia e o coñecemento.

Dende hai dous anos, o Goberno do PSOE que seica “perseguía aos católicos” e á “fe cristiá”, aumentou dun 0,52 a un 0,7% a asignación que na declaración da renda cada cidadán pode outorgarlle á entidade privada Igrexa Católica (S.A.). Ese mesmo Goberno vaille entregar o ano que vén 159 millóns de euros en concepto de anticipo do que se estima que o IRPF lle outorgará á rede eclesiástica e aos seus negocios. O desaxuste en favor dunha ou da outra parte corrixiríase posteriormente. En concepto de anticipo segundo a previsión que se fai!! Repárese no obsceno que resulta todo isto en plena crise, da clase traballadora por suposto. Engadámoslle agora o destinado á Casa Real e pensemos na clase parasitaria que está a chuchar o sangue dos que padecen EREs, despedimentos e demais. É preciso relaxarse para que non se manifeste a violencia, cando menos de pensamento…

(esquezamos o financiamento do maltrato animal disfrazado de cultura, esquezamos o gasto en armamento militar…)

Os actos comezarán ás seis da tarde, cunha palestra a cargo de Ramón López-Suevos, catedrático da USC. A partires de aí, e dunha maneira sorprendentemente real, realizaranse as votacións ao máis puro estilo desta “democracia”. A xa de entrada sorprendente pregunta que centrará o referendo non podía ser máis axeitada: Desexa que Galiza continúe a ser unha colonia como nos últimos 525 anos ou, polo contrario, quere que a partires de agora sexa algo completamente diferente? O inquérito pide a berros a opción intermedia do “depende”, que sería sen dúbida a que arrasaría entre o si e o non.

Como en todos os comicios en Galiza non faltarán os elementos típicos. Neste caso a carretaxe corre a cargo da propia organización e establecerase a posibilidade de voto en urna ou por correo como non podía ser doutro xeito. Advirten os promotores que sexa cal sexa a forma de voto será imprescindíbel identificarse, mais que ninguén se achegue presentando o DNI español, pois evidentemente ese cartón non será válido. A mellor descrición das posíbeis opcións explícase no sitio de Sei o que…: anexe cópia de qualquer documento acreditativo da sua identidade galega (Cartão Nacional de Identidade ou Passaporte da Galiza, cartom de sóci@ do Xabarín Club, do Cine Clube Compostela, d'A Gentalha do Pichel, o cartom do Sergas, o do ginásio, o do sindicato, o de doador de sangue, o carné jovem, o de sócio de Rio, o carné do paro, o do Club Dia%, o carné da Biblioteca de Buenas Lecturas e, em geral, qualquer um que nom seja o D.N.I. pequeno-imperial). Por suposto permitiráselle votar a toda persoa de nacionalidade galega, de Aríns ou non, maior de dezaoito anos, ou menor…

A novidosa iniciativa acadou unha sorprendente presenza mediática, sobre todo en Catalunya, onde se presenta como unha consulta ao xeito da de Arenyns e recibindo un trato case equivalente. Nos medios galegos non foi semellante a resonancia, mais si acadou unha páxina no principal medio propagandístico da Capital de Galiza. Hai que dicir que a difusión do referendo foi case na súa totalidade por medio de Internet, onde si é certo que acadou importante relevancia tanto na súa web como en distintas redes sociais.