Antón Dobao empregou no acto de Compostela o termo “multitude real”. Así é. Porque o sentir maioritario da sociedade consciente galega é o do rexeitamento firme ás políticas liquidadoras do Goberno da Xunta, ás actitudes galegófobas expresadas e resumidas nas bases da chafallada de decreto que seica han presentar definitivamente este mes.

(a imaxe corresponde á presentación en Vilagarcía de Arousa)

A Coruña, A Estrada, Allariz, Baio (Zas), Baiona, Barcelona, Bethelem (Palestina), Bos Aires (Arxentina), Bruxelas (Bélxica), Bueu, Cacheiras-Teo, Caldas de Reis, Cambados, Cangas, Carballo, Carnota, Celanova, Cerceda, Chantada, Copenhague (Dinamarca), Corcaigh/Cork (Irlanda), Cotobade, Cuntis, Fene, Ferrol, Gondomar, Guitiriz, Lalín, Lisboa (Portugal), Londres (Gran Bretaña), Lubián (Zamora), Lugo, Madison (Wisconsin, EEUU), Madrid, Marín, Melide, Moaña, Monforte, Nablús (Palestina), Nigrán, Noia, Nova York (EEUU), O Barco, O Grove, Ourense, Padrón, París (Francia), Pobra de Trives, Ponferrada, Ponteareas, Pontedeume, Pontevedra, Ribadavia, Ribadeo, Ribeira, Salceda de Caselas, San Martiño de Trebello (Val do Ellas, Extremadura), Santiago, Saraievo (Bosnia), Trintxerpe (Guipúzcoa), Tübingen (Alemaña), Tui, Verín, Viana do Bolo, Vigo, Vilafranca do Bierzo, Vilagarcía, Vilalba e Gasteiz (Euskal Herría). Velaquí a listaxe de mundos que por todo o mundo tomaron a palabra e ergueron a voz nunha outra manifestación dos extremistas. Foron actos todos eles emotivos, de orgullo, dignidade e compromiso co idioma. Tamén de solidariedade, máis de 20 nacionalidades representadas entre os e as que tomaron parte nas presentacións.

Prosigue, polo tanto, a resistencia. O combate da razón contra o disparate, a loita da lóxica contra a irracionalidade, a do pobo contra o Goberno. Nas rúas e en actos comas os de onte, mais tamén á cara. A seguir deixamos a ligazón a un vídeo moi recomendábel no que unha boa representación de mestras e mestres lle expoñen a Anxo Lorenzo, Secretario Xeral de Política Lingüística, unha xeira de motivos para facerlle ver que entrou nunha espiral de parvadas que consumaron na elaboración desas polémicas “bases do borrador”. Déixano nun verdadeiro ridículo do que sicario de Feijóo non sabe saír. Pódese ver aquí o video, na web vimeo.com, no que durante unha xornada de formación dos premios en innovación á Normalización Lingüística os presenten mesmo se rin da incoherencia do dirixente do PP.

Con máis de catro millóns de parados nos datos oficiais (que non reais), cunha taxa oficial de case o dezanove por cento de desemprego, cunha débeda que arrepía en Europa e coa dereita política e mediática preparando o desembarco na Moncloa. Ese é o escenario que ten diante Zapatero. Solucionado e atado o silencio dos sindicatos oficiais (CCOO e UGT) por medio de gorentosas inxeccións económicas en concepto de subvencións para a formación, tan só ten que negociar o PSOE coa patronal e a banca para conseguir presentar cando menos algo para xustificar a súa responsabilidade á fronte da xestión dunha crise de modelo, non só das súas políticas. As súas ideas non van solucionar nada, pero van supoñer outro recorte máis.

Ás xa anunciadas subas de impostos, agora engádeselle a chamada reforma laboral. Varias medidas moi negativas escóndense detrás da principal, que serviu para debater sobre o retraso da idade de xubilación. Non vai ser tal, e a rebaixa desta pretensión venderase como un logro dos sindicatos e unha cesión do Goberno froito da súa capacidade de diálogo. Sempre é o mesmo, a historia repítese. Mais outras de menor repercusión van bater con forza na clase traballadora. Os grandes ideólogos do sistema apuran a Zapatero para que actúe, e as liñas a seguir son a do descenso dos salarios, recorte do gasto público, “flexibilización” do mercado laboral mediante o abaratamento do despido, privatización das pensións, etc. Mediante a construción dun discurso apocalíptico, espallan medo e imponse a necesidade de tomar unhas medidas que xa contan con visto e prace de empresariado e banca.

O horizonte non é de esperanza. Os dous sindicatos acomodados nin se propoñen a posibilidade de medidas contundentes, quedando os traballadores nunha “terra de ninguén” e nunha situación moi complicada. Os grandes banqueiros seguirán a presentar multiplicación de beneficios e as grandes empresas poderán contratar e despedir a persoas ao seu antollo e segundo os seus interese sen traba ningunha e con todas as facilidades que queiran. Polo momento só son agoiros, pero a non moito tardar saberemos se se cumpren ou non.

O capitalismo segue á ofensiva en todas e cada unha das súas formas, en todos e cada un dos ocos nos que se ergue en forma de gobernantes democráticos. Recuperándose nas súas propias cinsas, diante dunha esquerda institucional adormecida e fraudulenta que definitivamente abandonou á clase traballadora argalla novas formas de supervivencia malia ser evidente o seu fracaso como modelos social e económico. A grande traizón dos “sindicatos oficiais” é aproveitada pola chamada socialdemocracia para seguir asentando as bases da perpetuación do modelo. Todas as reformas das que se falan e das que temos novas van na mesma dirección: máis opresión ás clases traballadoras, máis recortes sociais, máis potenciación do privado fronte ao público, máis marxe ás rendas insultantemente elevadas.

Xa hai uns meses sairá do Parlamento Europeo a iniciativa de ampliar legalmente a xornada laboral a 65 horas, en dirección inversa ao que camiño que se debería emprender á procura da redución da precariedade, do desemprego e buscando o camiño dos avances sociais e de benestar. A dereita neoliberal europea garda esa carta na manga, e faina hibernar sen esquecela para retomala nun futuro. As novas que agora chegan dende Madrid, capital deste “noso” Estado e por quenda da Unión Europea, na mesma dirección. Só un mes despois de estreada a Presidencia da UE, Zapatero preséntanos unha caixa de medidas propias dos líderes máis salientábeis da dereita ultraliberal. Dos poucos trazos que se coñecen, o que máis impacto social causou (inducido polos medios de propaganda do sistema) foi o de ampliar aos 67 anos a idade de xubilación.

Resumir tan só niso a futura reforma da Seguridade Social que pretende emprender o Goberno de España é excesivamente simple e prexudicial para a análise seria das intencións do PSOE e dos satélites que xiran arredor del, incluíndo á propia Patronal. Presentándoa como unha necesidade inminente, o que fan os promotores da reforma é lanzar a mensaxe de que o sistema de pensións está feble e ten data de caducidade, causando o efecto inmediato da sicose colectiva que desembocará nun importante aumento das proteccións complementarias por medio do sector privado. E aí a banca abre un bo pozo de negocio.

Outro dato que pasa perigosamente desapercibido é a intención de ampliar a máis dos quince actuais os anos traballados para calcular a base de cotización que dará lugar á pensión correspondente. Canto máis atrás se retroceda no tempo, máis baixos serán os salarios que se inclúan no cálculo e máis debilitada será a media resultante. As xa deficientes pensións minguarán aínda máis. Por se fora pouco, prexudícase claramente ás mulleres, que viron como a súa incorporación ao mercado laboral tivo un importantísimo pulo nos últimos anos. Se o cálculo afonda alén o tres lustros, atoparémonos con que daquela non era tanta como pode ser agora a presenza feminina no mundo do traballo.

O retraso na idade de xubilación vai contra a necesidade da redución da xornada laboral e é contrario ás políticas de prexubilacións das que se está aproveitando con pouco máis de cincuenta anos moito empregado de banca e alto directivo de empresa grande. O obxectivo semella ser que o que traballa, traballe máis aínda; e o que non, que perciba menor cobertura estatal do que o fai agora (os/as que o fan).

Á hora de falar de reformas estamos fartos e fartas de que estas apunten sempre cara a nós, que vaian sempre na dirección de fomentar o privado e que sigan sen causar a máis mínima molestia ás rendas máis altas. Elas parecen estar exentas de ter que sufrir as crebas do sistema, parecen gozar da protección garantida fronte aos traballadores e traballadoras cuxos petos están sempre abertos para que o Estado meta a man neles. Algo acontece cando a maior aspiración dunha importante parte da poboación aspira como meta máis alta a converterse en funcionario/a. E mentres os e as mortais discutimos destes pequenos detalles que día a día nos entreteñen, a clase monárquica co seu sangue azul segue a xestionar ben os privilexios que o suor do noso traballo lle proporciona.

A prostitución de conceptos da nova linguaxe establecida afecta moi especialmente a palabras como “liberdade” ou “xustiza”. A primeira é empregada cada vez máis efusivamente por aqueles que verdadeiramente a desprezan, polos que defenden firmemente a súa liberdade pero desprezan os dereitos dos demais. A segunda padece acotío violacións da súa integridade e do seu significado. A propia estrutura xudicial do Estado Español e a súa aplicación é un atentado en si mesmo ao verdadeiro significado do que tería que ser o que se entende por xustiza.

Os propios organismos nos que se sustenta o Poder Xudicial, unha das súas principais características como é o da independencia, os encargados de impartir algo tan necesariamente obxectivo como é a xusta equidade, etc. están pervertidos dende a súa concepción. Tribunais de excepción destinados en exclusiva a xulgar casos políticos, herdeiros directos do aparello xudicial do Franquismo, como pode ser a relación directa entre a Audiencia Nacional e o Tribunal de Orde Pública convértense en piares desta afirmación. A non elección directa por parte do pobo dos compoñentes dos organismos xudiciais converte a este enredado en calquera cousa menos en democrático; senón en algo axeonllado ao poder político (de aí os conceptos comunmente aceptados de maiorías “progresistas” ou “conservadoras”, en directa relación cos dous meirandes partidos do Estado). E finalmente algo que comeza a espallarse nos últimos tempos debido ás novas realidades mediáticas no tempo do inmediato e do directo: os e as xuízas “estrela”, tal que artistas ou produtos televisivos, as súas actuacións captan a atención polas súas formas no canto de polos seus contidos.

É o caso deses xuíces coñecidos e recoñecíbeis pertencentes á A.N. e que destacan por ocupárense de casos con grande repercusión mediática. Á listaxe hai que engadir unha nova compoñente. Aproveitando o tirón xornalístico do que goza o xulgamento a un representante político da esquerda abertzale como é Arnaldo Otegui, a xuíza encargada fai un considerábel despregue de citas e comentarios que son aplaudidos e celebrados pola corte mediática españolista. Canta máis humillación procure a encargada de impartir xustiza contra o acusado máis atención das terminais propagandísticas logrará, aínda que esta sexa sen o máis mínimo respecto a calquera valor democrático. A impunidade destas figuras televisivas permítelles, para goce colectivo do españolismo reseso, criminalizar e ilegalizar ideas, iniciativas políticas, persoas, culturas, linguas, etc. En concreto, a maxistrada chistosa permitiuse nunha das sesións celebradas esta pasada semana empregar unha linguaxe pouco propia da súa actividade, gañándose así o recoñecemento público dos xuntaletras a soldo. Velaquí a ligazón á web de Kaosenlared.net, onde se pode atopar o vídeo do momento.

O irracional da súa violencia non atende a destinatarios, e tanto pode ser agredido calquera participante na manifestación, como xornalista que traballe nas inmediacións ou viandante que lle cadre a pasar pola zona. Así foi o caso de onte. A xestión, na práctica privatizada, que están a ter os parques comarcais era o branco e os motivos da manifestación, que rematou ás portas da Deputación da Coruña á espera de podérense reunir co Presidente os representantes sindicais. Isto non foi posíbel debido á negativa de Fernández Moreda, ocupante da cadeira provincial.

Como veu acontecendo durante todo o ano pasado en manifestacións e mobilizacións laborais de toda caste, esta estivo marcada pola non atención do dirixente político en cuestión e pola brutalidade policial. A violencia legal tennos acostumados a facer acto de presenza en cada escenario no que se albiscan trazos de desobediencia, mais non por iso é merecente de ser condenada sempre.

Ao fío dos acontecementos, a Asociación de Prensa da Coruña (APC) emitiu un comunicado manifestando a súa “máis enérxica repulsa pola carga policial”.

En menos dun ano de Goberno, Alberto Núñez Feijóo está demostrando ser un individuo ao que o cargo de Presidente da Xunta lle resulta demasiado esixente para as súas capacidades intelectuais. Á súa prepotencia innata ten que xuntar as súas aspiracións de gabear cara un posto de relevancia (quizais o máis alto) na estrutura interna do seu partido a nivel español. A ninguén se lle escapa que o seu verdadeiro interese é, senón presidilo, formar parte do Gobierno de España que o PP previsibelmente recuperará. Pero ademais Feijóo decidiu acompañarse da caterva de inútiles máis difícil de reunir que se lembra, velaí unha estraña habilidade que en só uns poucos meses está a sementar o desconcerto entre todos os sectores sociais de Galiza, incluídos os que de saída o apoiaran. Un dos máis salientábeis é o ocupante do posto de Conselleiro de Cultura, Roberto Varela, un ser tan ridículo como prexudicial para o eido no que ten responsabilidades.

O Presidente fai gala dun desprezábel populismo abominábel cada vez que fala, nega toda actividade intelixente no seu pensar en cada decisión que toma e teima en complicarse alí onde non era preciso, se cadra por tapar a súa ineptitude para resolver os problemas reais. Arredor del ten vagan individuos absolutamente perdidos e superados pola tarefa que lle encomendou, a de dirixiren un País e convertérense en sicarios das súas políticas destrutivas. A idea transversal da acción de goberno resúmese nas seguintes liñas mestras: máis neoliberalismo, privatizacións, submisión á Igrexa Católica, españolización e negación de todo o relacionado coa identidade propiamente galega. Os Rueda, Farjas, Hernández, Guerra, etc. cumpren á perfección os ditados de Madrid, que é onde realmente se traza a axenda. Pero hai dous que sobresaen e que manteñen unha dura pugna por convertérense no sicario máis salientábel e efectivo, e por se fora pouco fano dende postos estratéxicos: Jesús Vázquez dende a Consellaría de Educación e Roberto Varela dende a de Cultura.

O primeiro tense convertido no protagonista absoluto do comezo de lexislatura. Sen dúbida o peor conselleiro de educación de cantos ten visto este pobo sementou caos e oposición en todo canto tocou: xa dende o comezo de curso e até a presentación do Borrador do Decreto do Plurilingüísmo.

O segundo produce contrariedade pola súa aparencia de cómico cativo pero inquedanza pola responsabilidade que ocupa: Roberto Varela é posibelmente o peor dos candidatos que puideran ter aspirado ao posto. A entrega da súa Consellaría aos ditados da xerarquía eclesiástica compostelá con motivo da celebración católica do Xacobeo neste ano e os continuos desprezos á cultura e aos creadores e creadoras galegas ten provocado a indignación colectiva entre o sector. Está desacreditado para traballar en prol da cultura galega quen publicamente afirma que esta “limita”, ou que está “ensimesmada” e “acomplexada”.

Agora, once autores que foron merecentes dos Premios Nacionais de Literatura que outorga o Ministerio de Cultura do Gobierno de España asinan unha carta conxunta esixindo a dimisión do falabarato Varela. Entendemos que para o PP tamén se incluirán entres eses milleiros de extremistas e radicais que rexeitan as súas políticas galegófobas, pois sería moito atrevemento o consideralos “presionados” como cualificaron a metade dos presentes no Obradoiro o pasado xoves.

Foron abondosas as ocasións nas que dende distintos ámbitos se ten criticado á Real Academia Galega, pola súa pasividade, pola súa servidume ao poder, pola súa frialdade na defensa da lingua, etc. O certo é que fronte á intención de preparar o golpe máis devastador contra o noso idioma que se ten ideado dende o Franquismo, a Academia colleu o protagonismo esta semana cun informe impecábel e devastador que deixou en ridículo o “decretazo” do PP contra o galego no ámbito do ensino. A sociedade galega aclamou a postura da RAG e volveu sentirse orgullo sa dela, percibindo que deixara de ser un ente afastado da realidade e con mínima implicación para aparecer como unha forza máis na defensa da lingua. Precisamos unha Academia forte e comprometida, a que asinou o informe, unha institución que lle faga fronte á política agresiva do Goberno Galego coa lingua; e dende hoxe, vai estar na Presidencia a figura máis senlleira da literatura galega contemporánea, unha persoa no só brilante intelectualmente senón tamén firmemente comprometida co País, coa súa cultura e por suposto coa súa lingua.

Xosé Luís Méndez Ferrín leva unha vida ao servizo da literatura galega, da cultura e da lingua. Persoeiro comprometido dende a esquerda coa clase traballadora galega, coa soberanía nacional e dando a cara en numerosas iniciativas non sempre doadas. Afirma ao comezo do seu mandato que vai manter unha liña “continuísta”, mais que non vai “deixar de pensar como pensa”. Confiamos en que o seu compromiso se traslade á Academia e colla o temón da defensa dunha lingua ameazada dende onde menos contaba: dende o propio Goberno Galego.

A de Ferrín foi a única candidatura presentada e a súa elección produciuse por grazas a un total de 20 votos sobre 23 (3 en branco), o que indica que o novo Presidente da Real Academia Galega éo por unanimidade. Ademais, incorpórase como Vicesecretario outro académico comprometido no eido social: Francisco Fernández Rei, un dos principais impulsores da última reforma da normativa.

Agardamos que Méndez Ferrín leve á RAG a unha posición contundente na defensa da lingua e apegada á resposta social que o pobo está a amosar fronte á disparatada actuación do que é xa o peor conselleiro de educación que se recorda, o secretario xeral de política lingüística máis traizoeiro e irresponsábel que nos puideramos imaxinar e o Presidente da Xunta máis indesexábel que un pobo pode merecer.

Unha das bandeiras do populismo baralleiro de Feijóo foi a da austeridade como vía para a recuperación económica, nun tempo no que a crise afoga á clase traballadora e centos de pemes botaron o peche ao longo do pasado ano en Galiza. O panfleto moldeou esta mensaxe da austeridade e deulle soporte a outras falacias como as que intoxicaron o conflito lingüístico, o concurso eólico ou o futuro das caixas de aforros do país, por citar as máis relevantes.

A débeda do PP dende a Xunta co subvencionado de Arteixo págase día a día mantendo o acordo de impresión do DOGA coa propia editora, parte do grupo. A maiores, de vez en cando batemos de fronte con cuestións indignantes e meritorias de que seren tratadas por un xuíz independente e de fiar. É o caso da entrega de 2’2 millóns de euros para a compra dun novo artefacto por medio do Instituto Galego de Promoción Económica.

A nova imprenta aumentará a potencia das falsidades expansivas que os xuntaletras a soldo pairen dende Arteixo, en pleno pico no volume de traballo por estarmos en tempo de conflito que cómpre “preparar” antes de ser posto a disposición da “opinión pública” para que esta consuma. A desvergoña e a falta de escrúpulos dun Presidente infame permítelle seguir artellando os instrumentos para construír unha verdadeira opción de permanencia cando menos nos seu asento. Feijóo sabe que unha boa relación cos medios de comunicación é esencial na carreira e nas súas aspiracións. Ese 10% que os petos públicos van pagar permitiralle ao referido xornal consolidarse como medio oficial do réxime e manipulador de honra no organigrama do Partido Popular.

Radicais ou non, presionados/as ou non, convencidos/as ou non, nacionalistas ou non… O certo é que a Xunta de Feijóo levou onte outro novo golpe, un golpe cívico que deixa aos gobernantes do PP sós na súa ofensiva contra a nosa lingua. O ensino bateu ben forte contra as intencións de Feijóo e despexoulle calquera dúbida que puideran ter tanto el como os outros dous pais do “Decretazo”. A sociedade galega berrou, por cuarta vez en oito meses que non ía dar nin un paso atrás na defensa da lingua e que non lle vai consentir ao españolismo que reduza legalmente os espazos que levamos conquerido para a nosa lingua, moi especialmente no ensino.

Fala a organización dun seguimento do 90% da folga convocada nos centros educativos. Ao que ninguén se atreve é a falar de cifras en canto á multitudinaria enchente de xentes que asolagaron as rúas de Compostela. Polo demostrado onte, día laborábel e a unha hora complicada, a loita segue e vai seguir viva mentres o PP non abandone a súa intención de facer que o galego recúe. As comunidades educativas amosaron o seu rexeitamento, como así o fixeron colectivos de toda caste e de todo o país, forzas políticas e sindicais, organizacións xuvenís, entidades de múltiples raíces e institucións como a propia RAG. Mais as siglas non abondan para deter a infamia, o verdadeiro soporte a esta oposición dano as xentes que a título individual se desprazan a cada manifestación, participan en cada acto e sobre todo defenden día a día a lingua falándoa e evitando así que as tebras do esquecemento a asoballen.

Seguen tirando do clásico discurso da “imposición”, espallando unha falacia e desprezando ao pobo consciente que se mobiliza contra as súas teses e as súas mentiras. Seguen ofrecendo cada día moreas de motivos para combatelos, facerlles fronte e detelos. A pasividade non é unha opción, é precisa a contundencia e a (auto)determinación que está a amosar o pobo galego en defensa da súa lingua.

Cada día hai engádense colectivos, asociacións, organizacións e mesmo institucións á longa listaxe de oposición ao Decreto do Plurilingüísmo. A semana comezou co

• As Bases que se analizan poderían producir un retroceso no proceso de normalización da lingua galega [...] (susténtanse) unicamente, en promesas electorais que son de dubidosa legalidade e que, por esa razón, non parecen validables polas urnas.
• Non respecta o artigo 3.2 da Constitución, non é coherente co Plan Xeral de Normalización.
• Vai en contra de sentenzas dos Tribunais Constitucional, Supremo e Superiores emitidas en resposta a diferentes recursos contrarios á normalización das linguas oficiais e que establecen a lectura oficial da Constitución.
• Constitucionalmente, polo tanto, a promoción e normalización do galego non teñen máis limite cá garantía de que se ensine e coñeza e use o castelán.
• Coñecer unha lingua é condición previa para poder exercer o dereito constitucional de usala.
• As políticas lingüísticas, non só escolares, son un xénero das políticas da promoción da igualdade efectiva.
• Hai unha lingua propia que ten que loitar día por día para non perde-lo seu terreo e hai outra que goza de inmensas regalías e todo lle vén á man.
• Tratar igual dúas (ou tres) linguas desiguais é un acto de desigualdade. O Tribunal Constitucional, en situacións diferentes a esta pero paralelas, xa alertou contra o tratamento formalmente neutro que acaba xerando un impacto adverso.
• A inmersión é un método didáctico simple, eficaz e avalado polo Consello de Europa; pero é un simple método de aprendizaxe, non é un proceso de limpeza étnica.
• Na discrepancia con estas Bases non está en xogo o respecto a unha vitoria electoral.
• Os sucesivos Gobernos galegos non acadarían os resultados que lles marca a lexislación, de non existir nos claustros un voluntariado que leva anos formándose en pedagoxía, renovando os seus métodos, buscando descubrir dende a realidade galega do alumno a realidade do mundo enteiro e creando materiais didácticos novos. Unha parte importante destes artífices da renovación didáctica de Galicia ensina en galego. E son eles os que, case sempre, equilibran as baixas porcentaxes de presenza do galego no ensino, esas estatísticas que o Estado Español debe presentar ao exame do Consello de Europa que cada tres anos controla o cumprimento da Carta Europea das Linguas. Ben, pois a intervención vinculante dos pais podería resultar desalentadora para este voluntariado e faría moito máis tensa a vida dos Centros.
• Ende ben, esta enquisa vinculante non é legal, así que esta Academia entende que este problema non chegará a producirse.
• As Bases eliminan a protección do galego en contornas urbanas, ámbito no que a necesidade de protección é notoriamente máis intensa. Nisto incumpren o espírito da lei que, en palabras do Tribunal Constitucional, é corrixir positivamente unha situación histórica de desigualdade fronte ao castelán.
• Non é o mesmo marcar as materias por linguas ca marcar os alumnos por linguas.
• Sexa o galego ou sexa o castelán a lingua que resulte non predominante, a marca parece impropia dunha pedagoxía humanista.
• É contrario ao ensino constitucional permitir que os pais entren nas aulas para marcar os alumnos por lingua.
• Cal é a lingua materna, cando os pais sempre falan galego pero os fillos falan castelán, por botaren horas ante un televisor en castelán mentres os pais están no traballo? Vale como lingua materna aquela que os pais realmente falan ou vale aquela que se vexan forzados a considerar máis importante para o seu fillo? ¿Como se desambigua isto Que lingua marcarán os pais bilingües, se só lle deren a escoller unha? Non é doado encontrar unha fórmula que non condicione a resposta pero unha enquisa oficial e legal nunca debe formular preguntas de resposta condicionada.
• pero estas Bases, deficitarias de rigor legal, saíron, sobre todo, deficitarias de afecto á lingua galega: parece que naceron para coutarlle o territorio.
• Resumindo, a consulta vinculante aos pais, ademais de carecer de base legal, viría crear máis problemas cós que pretende resolver. Son as dúas razóns as que aconsellan suprimila.
• O que non parece correcto é que se presente este proxecto do plurilingüismo como unha novidade que vai chegar agora en compensación do sacrificio de reducirmos a presenza do galego coa aprobación destas Bases.
• Estas Bases póñenlle ao galego un límite no 33%: iso non é o centro de gravidade nin corrixe a histórica desigualdade co castelán de que fala a Tribunal Constitucional. Polo tanto non procede darlles o Prace desta Academia.
• A Academia aproba, en cambio, que, sendo Bases, se abra un diálogo franco con vontade de concordia definitiva, porque a sociedade está cansa da duración das discordias lingüísticas e de que toda melloría do enfermo pareza perigosa. Tódalas forzas políticas deberían facer un esforzo de pacificación e construír un diálogo sobre bases que garantan a plena normalización do galego e a plena competencia oral e escrita ao final de cada ciclo nas dúas (ou tres) linguas.
• Estamos lonxe dunha cooficialidade simétrica entre galego e castelán. Pero estaremos aínda por baixo do que concede a Constitución, mentres a lingua galega non sexa o centro de gravidade do modelo bilingüe e estea asegurado o respecto e fomento do uso da lingua propia e cooficial desta Comunidade Autónoma para corrixir positivamente unha situación histórica de desigualdade co castelán.
• A Real Academia Galega peta na porta do Goberno e do Parlamento de Galicia, lugar natural das grandes concordias sociais, para que busquen e tezan con arte e xenerosidade un consenso unánime e definitivo sobre a lingua, sinal de identidade que xustifica a existencia da nosa autonomía. Somos unha comunidade aberta e respectuosa pero debemos saber que sen lingua galega non hai Galicia. É necesario un consenso sobre o respecto dos dereitos que a todos os cidadáns concede a lei, falemos a lingua que falemos, sobre o compromiso de liberar a lingua galega das pexas que a constrinxen; e de retirala para sempre da confrontación política. A lingua é de todos e por iso a concordia é posible. É desexable. É necesaria.

Fíxoo por medio dun informe demoledor, contundente e que esnaquiza punto por punto as falacias sobre as que o PP pretende asentar o tal borrador. Feijóo, Jesús Vázquez e Anxo Lorenzo poucas veces ficaron tan desautorizados como perante este texto da institución que ten como funcións, entre outras, as de “velar polos dereitos do idioma galego, defender e promover o idioma galego e asesorar os poderes públicos e institucións sobre temas relacionados co uso correcto da lingua e coa súa promoción social”. A RAG considera que o texto que o 30 de decembro presentaba a Xunta é “inaceptábel”, “inconsistente”, “irresponsábel” e “insostíbel”. A Academia elaborou un completísimo ditame ben clarificador tanto dende o punto de vista xurídico como pedagóxico que deixa sen argumentacións os xa de por si febles razoamentos da Xunta.

Non hai que afondar moito no texto para entender cal é a postura da RAG pois xa nas primeira liñas se pode ler textualmente que as bases poderían producir un “retroceso no proceso de normalización da lingua galega, que infrinxe a lexislación vixente e maila xurisprudencia emitida polos altos Tribunais e que tampouco se sustenta na mellor organización do proceso pedagóxico senón, unicamente, en promesas electorais que son de dubidosa legalidade e que, por esa razón, non parecen validables polas urnas”. Queda ao descuberto o posíbel carácter contrario á lei que este Borrador presenta, e xa é curioso que sexa unha institución como a Academia da Lingua a que lle teña que facer ver isto a un partido que basea o seu discurso no respecto aos textos legais tanto estatais como galegos.

Quédase só o PP na defensa desta infamia, xunto aos escasos colectivos minoritarios e particulares que o amparan. O cerne da cuestión é a situación na que o Partido Popular quere deixar ao galego no ensino, como punto de partida para que esa situación se espalle na vida cotiá en todos os eidos. Esa situación é a da mínima presenza, a de criar incapaces e analfabetos funcionais en lingua galega, a de promover alumnos que mañá serán funcionarios e dirixentes do ámbito privado como perfectos descoñecedores dunha lingua que así daquela esmorecerá. O veo co que Feijóo disimula a súa verdadeira intención é a grande mentira do impulso do ensino en inglés (inventando á marxe da lei unha equiparación á lingua propia e á cooficial), aínda sabendo e recoñecendo que de ningún modo o que propón é aplicábel. O PP nega unha realidade que amosa unha lingua que ten que ser impulsada, protexida e promovida polos poderes públicos, porque así o establecen unhas leis asinadas polo propio Partido Popular. Queren concibir un modelo educativo totalmente anárquico no que cada pai ou nai poida esixir para o seu fillo ou filla un dereito que non existe: o dereito á ignorancia, o dereito a non coñecer. Dende ese extremo, os colectivos ultras fan bandeira dun curioso anarquismo de dereitas, no que as crianzas se converten en reféns dos seus pais e nais podendo estas que aprenden ou que non aprenden os e as galegas do mañá.

Fronte a esta ruín intención, o pobo permanece atento e activo tentando repeler esta agresión. Para este xoves hai convocada unha folga xeral no ensino non universitario e unha manifestación ás once e media da mañá na Alameda de Compostela. O pobo galego, máis ca nunca pode considerarse orgulloso da resposta da Academia da súa lingua, que desta volta si estivo á altura das circunstancias e situouse do lado da sociedade e contra o poder político. Porque para a RAG tampouco pasa desapercibido que o PP pretende unha normativa involucionista, que estanca e fai retroceder o proceso de normalización lingüística, unha normativa tecida de costas á cidadanía, pedagoxicamente letal pois garante que os e as alumnas non rematarán o ensino obrigatorio con plenos coñecementos de lingua galega, unha normativa que viola varias leis e mesmo informes de organismos internacionais e outras recomendacións asinadas polo Estado Español, etc.

Somos todos galegos no día 21?

Língua galega é o nome oficial no Reino da Espanha e na União Europeia do idioma natural da Comunidade Autónoma da Galiza. Esta língua é falada na Galiza, em zonas de fronteira das Astúrias e de Castela-Leão e nas comunidades de galegos emigrantes, como na Argentina, Cuba e no Uruguai (porque mais de três milhões de emigrantes galegos moram naqueles países).

O galego pode ser visto como uma forma evoluída do galego-português, como o português da Galiza (da mesma forma que se fala de 'português de Portugal' ou 'português do Brasil').

O galego-português formou-se a partir do século IX, na antiga província romana da Gallæcia e as famílias, as crianças e os jovens da Galiza pedem a solidariedade dos portugueses, com veemência especial dos minhotos, quando preparam uma greve geral nas escolas para protestar contra uma agressão histórica contra uma das fortes componentes da Lusofonia, o galego.

A greve foi convocada pela plataforma Queremos Galego para o dia 21 deste mês para tentar impedir a mais forte agressão contra o idioma próprio da Galiza em toda a vida democrática de Espanha.

Se para os galegos é tão importante envolver todas as pessoas com sensibilidade pela sua cultura, é importante que saibamos ser solidários com eles contra este decreto que não tem o apoio das famílias, nem dos professores, nem dos alunos.

O decreto ofensivo da Língua galega foi apresentado a meio das férias do Natal pela Junta da Galiza sob a capa da aprendizagem do inglês, prejudicando nitidamente o galego, numa acção que os linguistas da Galiza consideram uma burla tremenda porque se vende um suposto 'trilinguismo' — castelhano, inglês e Galego — que é impossível aplicar em quase toda a Galiza.
Com falácias sobre o inglês o que tentam é confundir a opinião pública e camuflar esta navallada contra o galego — acusam os promotores da greve geral.

O último censo da Galiza assinalava que 20% dos rapazes e raparigas entre 14 e 19 anos são analfabetos funcionais em galego. A Junta, em lugar de ajudar a resolver este gravíssimo problema, aprofunda-o e cria outros novos. Como se pode entender que se proponha como justo reduzir a presença da língua mãe no horário escolar? — perguntam os opositores deste decreto-lei que favorece o inglês e despreza o galego.

Em nome da liberdade de escolha e face à imposição unilateral de Núñez Feijóo, as comunidades educativas reclamam que se escute a sua voz, porque o decreto galegófobo não merece mais que a sua rejeição.

No dia 21 de Janeiro, os minhotos não devem esquecer um abraço de solidariedade aos galegos que lutam por um dos seus emblemas mais vivos da sua identidade como povo e baluarte da sua autonomia face à imposição castelhana sob a capa da liberdade. Não apenas por amizade aos galegos, mas porque a Lusofonia está ameaçada e ficará empobrecida na Galiza com este decreto da Junta de Nuñez Feijóo.

Unha das acusacións que maior forza tomou contra o Goberno Bipartito do PSOE e o BNG á fronte da Xunta nos pasados catro anos foi a de seren covardes. A de non demostrar a valentía suficiente para impulsaren o cambio que verdadeiramente precisaba este país, que pedía a berros esquecer o pesadelo dos dezaseis anos de fraguismo. Hoxe son vítimas do seu medo, da súa incompetencia e da súa ineficacia; non foi Feijóo nin o PP quen remontou posicións nin quen convenceu a ninguén, non fixo méritos para ser hoxe Presidente da Xunta. Mais éo. E padecémolo porque, malia non desexar outra lexislatura de neocaciquismo bipartito con revestidas políticas de dereitas e continuístas, estamos a ver a crúa realidade da ultradereita españolista campando ás súas anchas no Goberno Galego.

Para vergoña de galegos e galegas orgullosas de selo, do máis sorprendente que PSOE e BNG decidiron manter e non tocar (por covardía) foi o programa Luar na grella da televisión pública. Como cada noite de venres dende setembro de 1992, o cheiro a rancio seguía espallándose pola televisión pública entre a incredulidade de que ninguén do novo goberno ousara erradicar para sempre a visión máis reducionista da nosa cultura en forma de programa televisivo con presentador falabarato. Era como un carballo inamovíbel, semellaba algo tan consolidado que amedrentaba e se defendía escudándose na permanencia ao longo dos anos, na veteranía e como non, na audiencia. Tal que se falaramos dunha simple televisión comercial, o Luar acumulaba méritos por obter bos resultados de audiencia. O carácter de servizo que se lle supón a un medio público era un argumento case romántico fronte á lóxica esmagadora dos números nun mercado máis. Un mercado no que estaba á venda a nosa propia cultura e identidade que neste vertedoiro paleto se prostituía sen reparo ningún.

Os máis reducionistas ousan falar del como “parte xa da nosa cultura”. Como se a nosa cultura non fose máis que a leira privada dun simpático demagogo fachendoso de terse coñecido, bandeira da visión cultural de Pérez Varela e Fraga Iribarne que por se fora pouco se puxo ao servizo do réxime nos tempos máis difíciles que este País ten padecido. Foi cómplice da manipulación da TVG en plena crise e reacción a conta do Prestige. Haberá quen defenda nel uns valores do que se deu en chamar “galeguidade”, por ser seica espazo seguido entre a comunidade emigrante; haberá quen o defenda como plataforma da que partiron moitas caras coñecidas hoxe do audiovisual galego, haberá quen o defenda como escaparate de innumerábeis representacións da nosa cultura e música tradicional, do noso folclore e tradicións… Mais todo isto non é mérito engadido, non é característica diferencial nunha televisión pública, senón que é obriga dun espazo televisivo asentado en fondos públicos, ao abeiro dunha entidade (CRTVG) que ten como obxecto e motivo da súa creación a promoción e difusión da nosa lingua e cultura.

Pero o Luar é máis ca iso. O Luar é tamén un programa que ten un cheiro a podremia que é o motivo deste artigo e o principal argumento para a crítica. O Luar converteuse nun espazo coñecido e recoñecido entre os máis desabrigados sectores do mundo da farándula española. É o vertedoiro no que os refugallos doutros programas musicais de cadeas estatais veñen a sentírense cantantes por unha noite, previo pago iso si dunha cuantiosa suma e co tratamento de estrelas da canción. Pseudoartistas cuxa mellor época (os e as que a tiveron) queda xa moi lonxe saben que sempre lles quedará a televisión pública galega para lucírense cun ridículo playback e engordar un pouco máis os seus petos. Desprendementos do que noutrora foran significadas figuras do panorama musical español e ultimamente xa simples comediantes que nunca foron nada máis ca desvergonzados moi ben pagados polas miserias do xornalismo chamadas “prensa rosa”. Lixo comercial que logo de seren repudiados nas cadeas de Madrid son pagados e pagadas en Galiza para faceren parte dese “emblema da nosa cultura”. O gasto é descoñecido, por impresentábel, a ollos dunha audiencia que por inercia e acomodada cae en vicios como o de pór o Luar os venres á noite, mais que inconsciente consome algo tan alleo a nós mesmos como gorentoso para os resucitados que volven danzar diante do sorriso repugnante e permanente de detrás do micro. Máis alá do económico, cómpre facer mención ao espazo que as cinsas das televisións estatais ocupan e no que desprazan a representantes da nosa música e cultura. Porque aquí non atopan sitio bandas emerxentes de calquera dos estilos que hoxe en día a música galega cultiva, que son absolutamente todos. Non atopan oco os e as que fan da nosa lingua o elemento de normalidade no eido musical, non atopa lugar quen non cumpra o perfil de produto para ser consumido por un público atordado e despreocupado, sen capacidade de crítica e devorador de todo aquilo que lle presenten.

As reaccións sucédense nas últimas semanas. Ninguén apoia o infame decreto que Feijóo

Por enriba de reaccións individuais, agárdase o pronunciamento oficial de dúas institucións como son a Real Academia Galega e o Consello da Cultura Galega, a quen dixo Feijóo querer escoitar para redactar o decreto definitivo. Mentres, o PP multiplica a súa demagoxia e estira a falacia asegurando que buscará o consenso, mais que “non negociará cos extremos”, en palabras dos sicarios Conselleiro de Cultura e Secretario de Política Lingüística.

Á espera do que oficialmente digan a RAG e o CCG, onte pronunciouse a Asociación Internacional de Estudos Galegos. Nin dende o exterior entenden tal despropósito, o seu presidente Craig Patterson manifestou o seu rexeitamento e asegurou que é un “erro ético” e “prexudicial para o idioma nativo de Galiza”. O asunto está a acaparar a atención, como non podía ser doutro xeito, dos colectivos e sectores minimamente comprometidos con este País. Trátase de algo tan importante como a nosa lingua, o noso principal signo de identidade.

Como estaba xa anunciado, a vindeira parada neste percorrido de rexeitamento total da sociedade galega ás bases da ignominia lingüística é o 21 de xaneiro. Folga no ensino e manifestación en Compostela. Viñéronse sucedendo diversas accións continuamente nas últimas semanas encabezadas pola plataforma Queremos Galego e os colectivos integrantes, máis o xoves 21 hase volver centralizar a oposición aos plans de Feijóo.

Hoxe, 7 de xaneiro de 2010, lembramos o sesenta cabodano do pasamento de Afonso Daniel Rodríguez Castelao. O rianxeiro pasa por ser a figura máis salientábel do pensamento verdadeiramente galeguista do século pasado. Aquel que mellor entendeu e máis claramente explicou a realidade dunha nación, esta, afogada polo xugo colonial. As súas análises foron semente que aínda perdura hoxe, detectaron eivas aínda non resoltas que seguen a limitar o desenvolvemento deste pobo. Proba da influencia de Castelao é que a súa memoria non só é lembrada e honrada polos e polas que o apreciamos, senón que roubada polos e polas que o detestan.

Persoeiros tan detestábeis como os dirixentes das filiais galegas de PSOE e PP érguense en abandeirados do seu pensamento. É tan só procura do rédito propagandístico que pensan que lles pode reportar a súa imaxe. Negan, por suposto, aquel Castelao que traballaba pola liberación da súa Patria, que rexeitaba aos que daquela xa afogaban as características dunha terra que non só é colonia da corte, praia e peixaría da Meseta. Pero prostitúen a súa memoria, falan de Castelao como se avalara a súa presenza na política galega e os seus actos en prol de intereses alleos.

Daniel Castelao non consentiría que a nova xeira necios e babecos dirixentes do PP usaran a súa persoa para presentárense ante o pobo galego como “galeguistas”. Tampouco permitiría que a xeira de intelectualmente lentos que se din socialistas de Galicia o citaran como referente das ideas dun partido absolutamente despreocupado polos intereses desta Terra. Non aceptaría tampouco ser incluído na deriva sen temón dos e das que un día si foron esperanza dun pobo, pero que hoxe abandonaron aqueles principios para sentaren á mesa do establecido.

Porén, o autor de Sempre en Galiza, si estaría á fronte de calquera levantamento popular nas rúas en defensa da lingua, en defensa da Terra, en defensa do agro… Non avalaría ningún infame decreto que limitara o ensino en galego, que non garantira que a futura mocidade poida ser dona e responsábel aínda dunha lingua viva por mil primaveras máis. Castelao non consentiría que se prostituíra o concepto liberdade para coutar a defensa e promoción do galego en Galiza. O faro do pensamento e o dos ideais dunha Galiza dona de si mesma estaría hoxe loitando por unha lingua normalizada, por un país normal no que non foran precisas tractoradas lingüísticas contra un goberno antigalego que vai espallando o seu veleno por todos e cada un dos eidos nos que pode devastar(nos).

Castelo hoxe estaría do noso bando. Porque vai á cabeza desa Alba de gloria dos e das que están connosco en pé, firmes e dispostos contra os exterminadores.

Sempre.

Se botamos unha ollada cara atrás, á procura do inicio deste chamado “conflito lingüístico”, temos que retroceder bastantes meses no tempo e superar o Padornelo camiño de Madrid. A polémica electoralista da persecución ás linguas comezou en Catalunya e foi amañada pola dereita española (tanto políticos como medios de propaganda) con aquela de que o castelán estaba perseguido por aquelas terras. A mentira foi medrando como medran estas cousas, a base de repetilas unha e outra vez ao xeito da propaganda nazi de Goebbels. Á sombra desta estratexia electoral mesmo naceron partidos políticos en Catalunya –e despois tamén outros de carácter estatal- cuxa única bandeira era a defensa do castelán seica marxinado.

A seguir esa falacia foise espallando e exportouse a Galiza, onde nunca existira tal polémica mesmo nos dezaseis anos de Goberno do ex franquista Fraga Iribarne. Soprando fortes os ventos da intoxicación propagandística das terminais mediáticas da dereita española, o poderoso iate do españolismo arribou ás aínda desprestixiadas costas con Alberte Núñez Feijóo ao temón. Co PP no goberno da Xunta e apreixado polos minúsculos grupos que a propaganda ultra fixo medrar, animado polos seus máis fondos desexos e negándolle a atención mesmo a boa parte dos seus propios simpatizantes, os despoxos franquistas que predominan no Consello da Xunta pariron a grande labazada ao pobo galego, ao seu principal signo de identidade e a súa razón de ser. Os argumentos que Feijóo, Vázquez e Lorenzo son tan ridículos como o seu autoodio. O pobo galego está a ser vítima, estamos a ser vítimas, dun labirinto tecido en Madrid e no que os nosos pobres gobernantes entraron sen saberen saír. A función para a que unha estratexia electoral é deseñada cúmprese cando son conqueridos os obxectivos, tal que gañar unhas eleccións. O que non é asumíbel é que vaian máis alá e atenten contra algo que nos é tan propio como a nosa lingua.

Son detestábeis as súas intencións, son desprezábeis eles por telas. Xogan co futuro e empregan o sistema educativo para abrir a máis perigosa vía de auga e tentar así afundir o barco. Coñecen a realidade e saben que todo o que explican é falso, que a lingua propia deste país precisa máis promoción que a de fóra. Agóchanse na falacia do “trilingüísmo” mesmo recoñecendo que non é posíbel a súa instauración. Abusan da necidade e malgastan explicacións que ninguén cre. Pero téñennos en fronte, en pé, decididos a resistir porque aínda que teñan o poder, nós temos a forza. A forza da razón, da nación e da determinación, da dignidade. E imos seguir porque non poden con nós!!

Ben sabido é que a política moderna consta principalmente de grandes aparellos propagandísticos cos que espallar a mensaxe e introducila no imaxinario colectivo a base de repetición, aínda que o que se tente transmitir sexa unha clamorosa mentira. Os bos comunicadores son máis prezados que as capacidades de desenvolvemento de ideas e solucións para dirixir as forzas políticas modernas. Os sorrisos páganse mellor que as ideas. Detrás están os chamados laboratorios de ideas, que se relacionan con estreitos lazos entre si que ao final rematan por tecer e deseñar un sistema no que se dilúen os partidos políticos. Desaparecen as diferenzas ideolóxicas entre si e fican só matices no debate político.

Bo exemplo é a mudanza terminolóxica que sen decatármonos estase a consolidar na retórica moderna, no oral e na escrita dos medios e nos discursos cos que nos pretenden guiar. Tan só tres exemplos representativos que tentan facernos pensar que nesta xa segunda década do século XXI algúns termos nos poden facer parecer ancorados nun pasado afogado pola pseudo progresía instalada nos partidos políticos.

Axentes sociais son hoxe o que até hai ben pouco eran os sindicatos, se cadra con algún matiz. Na era da paz social e do diálogo construído por enriba da realidade, as decisións de común acordo tómanas as administracións e os “axentes sociais”, concepto no cal se inclúen os sindicatos –entendidos como representantes lexítimos dos traballadores- e a patronal –entendida como agrupación dos empresarios-. Mais na metade que lle corresponde aos sindicatos tan só entran aquí os monicreques do “sindicalismo oficial”, das dúas pólas do sindicato vertical que partillan discurso e formas de proceder. Axentes sociais son, polo tanto, CCOO, UXT e a CEOE. A estas tres organizacións outórgaselles a representación absoluta de toda unha sociedade, xa que non están ao abeiro do termo organizacións sindicais que discrepen do discurso oficial e non senten nas mesas de negociación-traizón.

Vencellado co termo anterior, non fale hoxe de traballadores, concepto que perigosamente lembra a unha ideoloxía socialista que tende a arrimarse á esquerda afastándose do sempre recomendábel “centro político” (velaquí outro novo eufemismo para falar do que sempre foi a “dereita” máis pura). Introdúcese e espállase a palabra “familias” para referirse ao conxunto da sociedade que tamén coñecido como asalariados. Polo tanto, xa non temos nin sindicatos nin traballadores, hoxe falamos de “axentes sociais” e “familias”. Apréciese aquí a sempre insistente influencia da Igrexa Católica, que fai valer aí as súas teses para conseguir que predominen as súas preferencias e as definicións tal e como eles as conciben: familias que se sobreentende que son as compostas por un matrimonio heterosexual con fillos.

Nesta xeira non podemos deixar de incluír un exemplo que nos é propio e que ficaría sen valor se non coñecemos a realidade galega pois é un exemplo xenuína e desgraciadamente noso. Entre os cascallos que vai deixando a política de derrubamentos de Feijóo está tamén o concepto “normalización lingüística”. Loxicamente é o oposto á súa idea de exterminio da lingua propia, agroma a teoría de que non é preciso normalizar o galego pois detrás da suposta imposición a nosa lingua fica xa plenamente asentada nunha sociedade que lle é propia e á que pertence. No borrador do novo decreto do galego no ensino coñecido hai poucas datas apréciase a desaparición do concepto “normalización lingüística”, algo que ninguén discutira até agora e que mesmo compartía a anterior dirección do PP en Galiza. Foi baixo presidencia de Fraga Iribarne cando se aprobou o Plano Xeral de Normalización Lingüística por unanimidade no Parlamento Galego. Quen inflúe aquí son os novos colectivos da ultradereita española, que teñen na eliminación da lingua galega as súas razóns para existiren. O concepto “normalización lingüística” está dende o comezo entre os seus brancos e teñen no punto de mira a propia Lei de Normalización Lingüística que xa de facto Feijóo está a incumprir. Un exemplo é a mudanza dos “Equipos de Normalización Lingüística” a “Equipos de Dinamización Lingüística”, entre outros moitos…

O 2009 remata tal e como se veu desenvolvendo en Galiza: cun PP en permanente estado de ataque contra a nosa lingua e os nosos principais signos de identidade e co pobo resistindo e mobilizándose contra a política galegófoba de Feijóo. Onte dábase a coñecer o decreto que substituirá ao 124/2007 (máis coñecido como “Decreto do galego no ensino”) entre unha case espontánea e emocionante reacción popular no máis estrito senso de AUTODEFENSA. O máis salientábel é que Feijóo e os seus sicarios reducen a obrigatoriedade de horas de ensino en galego dun 50% a un 33%, o que supón a agresión máis importante e a decisión máis regresiva da historia do que deron en chamar Democracia. Non menos salientábel é a inmediata resposta popular nas rúas de Compostela.

Urxente, en vacacións de Nadal, na véspera de Fin de Ano, en pleno horario laboral, case sen publicidade, con escasos medios para a súa difusión e espremendo ao máximo as posibilidades das novas tecnoloxías a plataforma Queremos Galego! e as principais entidades que a compoñen fixeran un chamamento arriscado a unha concentración ás cinco da tarde na Praza do Obradoiro. Era a hora e o día no que se supuña que se publicarían os trazos principais do novo “Decreto do Galego” argallado polo PP para reducir a presenza da nosa lingua no ensino. Co paso das horas, confirmárase que as previsións estaban no certo: ese 30 de Nadal sería unha fatídica data para a nosa lingua e outra máis na que Feijóo, ese indesexábel Presidente da Xunta, seguiría adiante coa súa ofensiva desgaleguizadora. O detestábel monicreque segue a facer méritos para conquerir un oco entre os asentos principais da ultradereita madrileña.

Poucos minutos despois das cinco, a Praza do Obradoiro estaba ateigada non só de xente comprometida, senón de dignidade colectiva disposta a non calar perante as continuas ofensivas contra a nosa lingua que en menos de seis meses leva xa perpetrada a ultradereita española en Galiza. A poucos metros, no interior do Pazo de Raxoi, estaba prevista a celebración do Consello da Xunta logo dunha xornada chea de actos e axeonllamento dos poderes públicos fronte ás autoridades da Igrexa Católica. Á vista de que o que había no Obradoiro non só eran turistas e peregrinos enganados pola mentira xacobea, o indesexábel Presidente da Xunta decidiu trasladarse e el os seus sicarios ás dependencias de San Caetano a fin de evitar tan inmediata e contundente resposta cidadá.

A maré humana, en pé, acordou avanzar cara a San Caetano, colapsando as rúas da Capital na firme defensa da nosa lingua, da nosa única lingua propia. Quen por suposto non quixo faltar, verdadeiramente ofendida perante a agresión que en poucos minutos se había dar a coñecer foi outro dos elementos característicos desta Terra de Resistencia: a choiva. De seguro se sente tamén ameazada pola súa estreita relación con Galiza. Caían chuzos de punta, mais a necesidade de mollarse enchoupou aos e ás presentes e alí, ao son da gaita, berráronse consignas varias en prol da nosa lingua e contra a infamia lingüística. Anunciouse tamén a folga no ensino para o vindeiro 21 de xaneiro.

Foi verdadeiramente emocionante e esperanzador ver como o pobo galego non se vai render fronte aos herdeiros dos pasquíns que algunha vez voaron por ceo galego, malparidos nalgunha noxenta mente franquista. As análises da nova lei que reduce ao 33% a porcentaxe de horas de ensino obrigatorio en galego sucédense hoxe, é inviábel e emprega a escusa do trilingüísmo (o falso progresismo e a estúpida modernidade de Feijóo) para amordazar o galego nas escolas, vai contra a sentenza do TS e racha con toda normativa precedente en materia de normalización lingüística (expresión por certo que desaparece do novo “decreto”). Mais se cadra non merece debullalo máis para confirmar o que verdadeiramente agochar detrás, que é ansia de exterminio da lingua galega por parte de Feijóo, ben o ten demostrado coa meirande parte das decisións que leva tomado: a eliminación da dotación orzamentaria para os programas de inmersión en galego en Educación Infantil, supresión da esixencia de realizar unha proba en galego no acceso á función pública, elaboración dunha enquisa fraudulenta, no desmantelamento das Galescolas, utilización de fondos públicos para pagar publicidade en castelán, redución do número de premios á innovación en normalización lingüística, eliminación das axudas á tradución, non publicación co inicio do curso das axudas para os Equipos de Normalización, a redución destas axudas nun 20% e a redución dos orzamentos para o ano 2010 dun 20% para a normalización lingüística desaparición da partida orzamentaria do cuarto trimestre do ano 2009…

Con todo, debe saber Feijóo que, como onte ben demostrou, este pobo vai resistir!!

A determinación exterminadora da Xunta de Feijóo non se detén por vacacións. Ao igual que fixera con outras decisións (como a supresión das Galescolas, a propia derrogación do “Decreto do galego” ou do Concurso Eólico), aproveita períodos de vacacións para asestar golpes e máis golpes á identidade propia e colectiva deste País. Logo de anunciar que o novo decreto que vai substituír ao 124/2007 se daría a coñecer antes de ter rematado este ano, e a medida que se esgotan os días, dáse por feito que mañá 30 de Decembro será a data escollida para a presentación da infamia lingüística en forma de normativa legal. Mais se algo ten demostrado a sociedade galega durante este ano que xa remata, fronte ás dificultades máis inimaxinábeis, é a determinación de seguir resistindo fronte á ofensiva de Feijóo e os seus sicarios.

A plataforma cidadá Queremos Galego, impulsora da meirande manifestación en defensa da nosa lingua que se recorda en Galiza, fixo xa un chamamento a dar reposta inmediata a esta nova e vil agresión que vai ser o novo decreto que regule e minimice o uso do idioma no ensino. Garantir que a lingua minorizada e perseguida teña unha presenza mínima do 50% na educación é o máis puro bilingüísmo que do que se pode falar, sendo aínda así unha porcentaxe cativa para as necesidades e a realidade social que coñecemos.  Sendo iso foi o que fixo o anterior goberno bipartito da Xunta, o novo Goberno antigalego de Feijóo emprendeu unha ofensiva brutal contra tal decisión centrando aí a súa prioridade no tempo que leva ocupando as dependencias de San Caetano.

No chamamento de urxencia que fai a plataforma e que é compartido pola maioría consciente que neste país xa respondeu e o fará unha e outra vez, emprégase unha frase que achamos que é a razón que explica a necesidade de volver á rúa: “Todo proceso normalizador da lingua propia debe ser algo progresivo, polo que calquera medida involutiva vai supor un dano irreversíbel para o galego no noso sistema educativo”. Sabendo xa de antemán que o PP reducirá ese 50% de presenza mínima é doado de entender que malia a urxencia da convocatoria, é preciso un esforzo para estarmos todos e todas mañá, 30 de Nadal, na Praza do Obradoiro ás cinco da tarde.

Vai ser unha primeira demostración de que a cidadanía galega vai enfrontarse a Feijóo e ás súas decisión exterminadoras custe o que custe. Anunciada hai xa unha folga no ensino para mediados do mes de xaneiro da que se irán concretando aspectos e da que iremos coñecendo máis.